Numer rozliczeniowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Numer rozliczeniowy – numer identyfikujący instytucje, które są uprawnione do prowadzenia rachunków bankowych. Numer rozliczeniowy pozwala usprawniać i automatyzować transakcje finansowe. Przydziałem numerów rozliczeniowych instytucjom i ich jednostkom organizacyjnym zajmuje się bank centralny. Długość i format numeru regulują przepisy miejscowe w danym kraju.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Czek, w którego dolnej części widoczny jest maszynowy numer rozliczeniowy banku i numer rachunku wystawcy

Numery rozliczeniowe pozwalają w sposób niezawodny i bezbłędny kierować czeki, zlecenia płatnicze i inne komunikaty do właściwej instytucji finansowej. Przykładowo, klient wypełniając polecenie przelewu (na papierowym formularzu lub elektronicznie) podaje zawsze numer rozliczeniowy banku adresata. W zależności od kraju, numer ten jest zawarty w numerze rachunku kontrahenta lub należy go podać w oddzielnym polu. Na podstawie tych danych, izba rozliczeniowa (ang. Automated Clearing House) skieruje zlecenie do banku prowadzącego rachunek beneficjenta a w wyniku rozrachunku przekaże temu bankowi również środki na pokrycie transakcji.

Numery rozliczeniowe mają zastosowanie przede wszystkim w obrocie krajowym. Płatności zagraniczne kierowane są przeważnie w oparciu o kod BIC zaś transakcje kartowe w oparciu o numer BIN.

Numeracja stosowana w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W Polsce przydziału numerów rozliczeniowych dokonuje Narodowy Bank Polski na wniosek danego banku[1]. Numer rozliczeniowy zawiera 8 cyfr, na które składają się[2]:

  • identyfikator instytucji (4 cyfry), z zastrzeżeniem, że może nim być:
    • trzycyfrowy wyróżnik banku centralnego, banku komercyjnego lub zrzeszenia banków spółdzielczych uzupełniony cyfrą zero;
    • czterocyfrowy wyróżnik banku spółdzielczego lub centrali KSKOK.
  • identyfikator oddziału (3 cyfry), ciąg "000" przeważnie oznacza centralę;
  • cyfra kontrolna używana do sprawdzania poprawności całego nr rozliczeniowego.

Numery polskich rachunków bankowych w zapisie 26-cyfrowym zawierają numer rozliczeniowy na pozycjach od 3. do 10. zaś w zapisie międzynarodowym IBAN – na pozycjach od 5. do 12. (nie licząc spacji oddzielające bloki cyfr).

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Kompletny
nr rozliczeniowy
Instytucja Oddział Cyfra
kontrolna
11402017 114BRE Bank SA 201Oddz. Bankowości Detalicznej 7 – nr poprawny
12400001 124Bank PEKAO SA 000 – Centrala 1 – nr poprawny
93931010 9393 – Bank Spółdzielczy w Wolinie 101 – Oddział w Lipianach 0 – nr poprawny

Numer rachunku bankowego (w przykładzie wykorzystano rachunek ZUS):
83 1010 1023 0000 2613 9510 0000
PL83 1010 1023 0000 2613 9510 0000

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. [1], Zarządzenie nr 15/2010 Prezesa Narodowego Banku Polskiego
  2. [2], NBP – Banki w Polsce

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]