Camcopter S-100

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Camcopter S-100
Camcopter S-100
Dane podstawowe
Państwo  Austria
Producent Schiebel
Typ UAV
Konstrukcja kompozyt węglowo epoksydowy
Załoga 0
Dane techniczne
Napęd 1 × silnik tłokowy Wankla AE-50R
Moc 40,4 kW
Wymiary
Średnica wirnika 3,4 m
Długość kadłuba 3,09 m
Szerokość kadłuba 1,24 m
Wysokość 1,04 m
Masa
Własna 97 kg
Użyteczna 50 kg
Startowa 200 kg
Osiągi
Prędkość maks. 220 km/h
Prędkość ekonomiczna 102 km/h
Pułap 5900 m
Długotrwałość lotu 6 h (z ładunkiem 25 kg)
Dane operacyjne
Użytkownicy
Zjednoczone Emiraty Arabskie
S-100 uzbrojony w rakiety Thales LMM

Camcopter S-100 – bezzałogowy śmigłowiec rozpoznawczy (UAV, ang. Unmanned Aerial Vehicle) wyprodukowany przez austriacką firmę Schiebel Elektronische Geräte GmbH.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

W 1997 roku Agencja ds. Humanitarnego Rozminowania US Army złożyła zamówienie w firmie Schiebel na opracowanie autonomicznego systemu pionowego startu i lądowania służącego do wykrywania min z powietrza, działającego w każdych warunkach atmosferycznych. W tym okresie Schiebel pracował nad lekkim śmigłowcem bezzałogowym Camcopter majacym służyć jako latająca platforma do wykonywania zdjęć i filmów z powietrza. Do seryjnej produkcji wszedł Camcopter 5.0 i ten właśnie model przeszedł serie prób w Stanach Zjednoczonych mających na celu sprawdzenie jego możliwości autonomicznego pionowego startu, przenoszenia i zrzutu środków bojowych w terenie zurbanizowanym (takich jak granaty dymne, granaty z gazem drażniącym, kolce do blokady ruchu drogowego, ulotki). Do identyfikacji rejonu zrzutu używano kamery FLIR (Forward-Looking InfraRed – obserwacja przedniej półsfery w podczerwieni). Próby potwierdziły możliwość w pełni autonomicznego lotu jak i sterowania pojazdem przez operatora z ziemi. W 1998 roku opracowano nową wersję z nowym silnikiem i zmienionym podwoziem Camcopter 5.1. W sierpniu 2000 roku śmigłowiec testowany był przez Straż Wybrzeża USA w misjach poszukiwawczo ratowniczych oraz operacjach zwalczania przemytu narkotyków. Camcopter 5.1 Mk 2 został zamówiony przez US Army, firmę Thales i Marynarkę Wojenną Egiptu.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

W 2003 roku rozpoczęto opracowywanie nowej wersji śmigłowca o większym udźwigu i zasięgu. Tak doszło do powstania Camcoptera S-100, którego pierwszym nabywcą zostały Zjednoczone Emiraty Arabskie w 2005 roku. W 2013 roku Thales zakończył próby integracji aparatu z podwieszanym radarem z anteną fazowaną I-Master. Nowy radar umożliwia wykonywanie szczegółowych map oraz wykrywanie poruszających się obiektów terenu bez względu na warunki atmosferyczne[1].

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Poza Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, które zamówiły 40 systemów (system to dwa śmigłowce i stacja naziemna), Camcopterami zainteresowana jest marynarka wojenna Singapuru i Australii. Schiebel wraz z firmą Thales UK zaoferowały maszyny Royal Navy. W 2008 roku odbyły się próby śmigłowca na okrętach wojennych Indii i Pakistanu. W listopadzie 2008 roku S-100 przeszedł cykl testów na pokładach korwet marynarki wojennej Niemiec. Ostatecznie Niemcy dla swojej marynarki zakupiły sześć sztuk Camcoptera. Podobne próby przeprowadziła marynarka wojenna Francji. System znalazł również użytkowników cywilnych. S-100 monitoruje instalacje wydobycia ropy naftowej. Europejska Agencja Kosmiczna wykorzystuje S-100 do badania trajektorii lotu różnych ładunków, które mają być przenoszone przez lądowniki planetarne. Aparat wszedł w skład rosyjskiego systemu rozpoznawczego Gorizont Air S-100 wykorzystywanego przez rosyjską straż graniczną[2] a jego montażem aparatu na terenie Rosji zajęła się spółka Gorizont z Rostowa nad Donem. W 2010 roku 18 aparatów zakupiły Chiny z przeznaczeniem dla własnej marynarki wojennej. Dwa lata później sfotografowano prawdopodobnie jeden z nich, operujący z pokładu chińskiej fregaty typu 054A[3]. W 2010 roku dwa aparaty zakupiła Jordania, jordańskie maszyny wyposażono w głowicę optoelektroniczną L-3 Wescam MX-10[4].

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2008 roku Thales UK poinformował o próbach śmigłowca z uzbrojeniem składającym się z dwóch wielozadaniowych pocisków Thales LMM o masie 13 kg każdy.

Przypisy

  1. Integracja I-Master z S-100, „Raport”, nr 8 (2013), s. 58, ISSN 1429-270x
  2. Andrzej Nitka,5 Międzynarodowy Salon Morskiej Techniki Militarnej, "Nowa Technika Wojskowa", nr 8 (2011), s. 92-98, ISSN 1230-1655
  3. PICTURES: Schiebel Camcopter S-100 operated from Chinese frigate
  4. Jordan gets Schiebel Camcopter S-100

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]