Chalkantyt
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Chalkantyt | |||
|
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny | CuSO4·5H2O (pentahydrat siarczanu miedzi) |
||
| Twardość w skali Mohsa | 2,5 | ||
| Przełam | muszlowy | ||
| Łupliwość | niewyraźna, dwukierunkowa | ||
| Pokrój kryształu | niewielkie, rzadko spotykane, tabliczkowe, słupkowe | ||
| Układ krystalograficzny | trójskośny | ||
| Gęstość minerału | 2,29 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | niebieska (różne odcienie) | ||
| Rysa | biała | ||
| Połysk | szklisty | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Chalkantyt (gr. chalkos - miedź, anthos - kwiat; kwiat miedzi) – minerał z gromady siarczanów. Jest powszechnie spotykany w większości kopalń siarczkowych rud miedzi.
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Właściwości [edytuj]
Tworzy zazwyczaj skupienia ziarniste, włókniste, naskorupienia, naloty i nacieki o promienistej budowie. Jest bardzo kruchy i przezroczysty. Bardzo łatwo rozpuszcza się w wodzie.
Występowanie [edytuj]
Jest minerałem wtórnym w strefie utleniania kruszców miedzi. Może też tworzyć się jako ewaporat w klimacie suchym i gorącym z wód słonych jezior.
Miejsca występowania:
- Na świecie: Niemcy – Rammelsberg, Goslar, Hiszpania, Wielka Brytania, Słowacja, USA, Chile – największe złoża na świecie powstałe w wyniku ewaporacji.
- W Polsce: występuje w kopalniach miedzi w rejonie Lubina, Polkowic, Rudnej. Spotykany na Pogórzu Kaczawskim, też w starych kopalniach Gór Świętokrzyskich.
Zastosowanie [edytuj]
- lokalnie stosowany jako surowiec do otrzymywania miedzi (Chile),
- stosowany jako środek ochrony roślin,
- ma znaczenie naukowe,
- ma znaczenie kolekcjonerskie – bardzo często jest sztucznie hodowany, by otrzymać idealnie wykształcone kryształy,
- stosowany do niszczenia korzeni w rurach kanalizacyjnych.
Bibliografia [edytuj]
- G.G. Gormaz, J.J. Casanovas: Atlas mineralogii, „Wiedza i życie” 1992
- O. Medenbach, C. Sussieck-Fornefeld: Minerały, „Świat Książki” – 1996
- W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. ”Alma-Press” 2003
- J. Bauer: Przewodnik Skały i minerały, Wyd. Multico 1997
