Chikungunya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czikungunia
Wysypka towarzysząca chorobie
Wysypka towarzysząca chorobie
ICD-10 A92.0 A92.0
Przypadki wystąpienia gorączki chikungunya w latach 1952-2006 (na czerwono)

Chikungunya (wymawiane: "Czikungunja"), Czikungunia[1] – tropikalna choroba wirusowa, występująca głównie w południowej Azji i wschodniej Afryce, podobna do dengi, przenoszona przez komary[2].

W 2006 wystąpiły masowe zachorowania na wyspach Oceanu Indyjskiego (Reunion, Majotta, Seszele, Mauritius, Komory, Madagaskar, Malediwy) oraz w zachodnich, nadbrzeżnych rejonach Indii i w Malezji[3].

W 2007 zanotowano przypadki chikungunya w okolicy Rimini we włoskim regionie Emilia-Romania. Był to pierwszy przypadek stwierdzony w Europie[4]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Chorobę opisano po raz pierwszy w Tanzanii w 1953 roku. Określenie "chikungunya" ma pochodzić z jednego z tamtejszych narzeczy i oznaczać "zgarbienie", "przykurczenie".

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

Choroba wywołana jest przez arbowirusa Chikungunya (alfawirus z rodziny Togaviridae). Choroba przenoszona jest przez komary (Aedes aegypti, Aedes albopictus lub Aedes polynesiensis). Nie występuje transmisja pomiędzy ludźmi. Rezerwuarem zarazka są małpy. Wirus pochodzi z Afryki. Stwierdzono dwie mutacje pozwalające egzystować w Aedes albopictus[5].

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Początkowo zakażenie wirusem powoduje (3-7 dni po ekspozycji) wystąpienie objawów rzekomogrypowych (gorączka, bóle głowy, nudności, osłabienie, bóle stawów i mięśni), wysypki i świądu skóry.

Gorączka zwykle ustępuje w ciągu kilku dni (tygodni), ale zdarzają się przedłużające się miesiącami bóle i zapalenia stawów, trwające nawet przez lata[6].

Nie ma dowodów na występowanie przypadków przebiegu krwotocznego ani neuroinwazji. Śmietelność wynosi poniżej 1 przypadku na 1000 i dotyczy głównie osób w starszym wieku[7].


Leczenie i zapobieganie[edytuj | edytuj kod]

Nie opracowano szczepionki ani leczenia przyczynowego choroby. Leczenie jest objawowe i polega na podawaniu niesterydowych leków przeciwzapalnych. Przeciwwskazany jest kwas acetylosalicylowy.

Jedyną znaną metodą zapobiegawczą jest unikanie narażenia na ukłucia przez komary (moskitiery, repelenty).

Przypisy

  1. http://www.iwsz.wp.mil.pl/plik/file/wis/Poz__62_dec__Nr_53.pdf DECYZJA Nr 53/MON MINISTRA OBRONY NARODOWEJ
  2. chikungunya (ang.). Oxford Advanced Learner's Dictionary. [dostęp 2 stycznia 2015].
  3. Państwowa Inspekcja Sanitarna: Informacja dla osób podróżujących w rejon Oceanu Indyjskiego
  4. Chikungunya (ang.). Światowa Organizacja Zdrowia. [dostęp 15 czerwca 2010].
  5. Carrie Arnold. Jak to się zaczyna...?. „Świat Nauki”. nr. 9 (241), s. 7, wrzesień 2011. Prószyński Media. ISSN 0867-6380. 
  6. Powers AM, Logue CH. Changing patterns of chikungunya virus: re-emergence of a zoonotic arbovirus. „J. Gen. Virol.”. 88, s. 2363–77, wrzesień 2007. 
  7. Dileep Mavalankar i in.. Increased Mortality Rate Associated with Chikungunya Epidemic, Ahmedabad, India. „EID journal”, marzec 2008. ISSN 1080-6059 (ang.). [dostęp 2 stycznia 2015]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.