Ctenomys conoveri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ctenomys conoveri[1]
Osgood, 1946
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Rząd gryzonie
Podrząd Hystricomorpha
Infrarząd Hystricognathi
Rodzina tukotuki
Rodzaj Ctenomys
Gatunek Ctenomys conoveri
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Ctenomys conoveri – endemiczny gatunek gryzonia z rodziny tukotuków (Ctenomyidae). Występuje w Chaco zarówno w Boliwii i Paragwaju poniżej wysokości 200 m n.p.m.[3][4][2]

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jak na przedstawicieli gatunków gryzoni ryjących przystało, mają solidne i cylindryczne ciała, dużą głowę, krótki ogon i krótką sierść. Oczy średniej wielkości. Zewnętrzne uszy są bardzo małe, przystosowane do życia w norach. Kończyny przednie są nieco krótsze niż tylne. Pazury przednich łap są dłuższe. Służą do wygrzebywania ziemi.

Długość tych zwierząt waha się od 338 do 442 mm (średnia = 403,3 mm); długość ogona wynosi między 93 i 137 mm (średnia = 110,0 mm). Przeciętny dorosły osobnik waży około 900 gramów, ale może osiągnąć masę znacznie ponad 1 kg. Na wolności żyją przeciętnie około 3 lat.

Środowisko naturalne[edytuj | edytuj kod]

W paragwajskim Chaco C. conoveri zamieszkują[5] przede wszystkim łąki i sawanny, lasy i zarośla złożone z kolczastych krzewów i kaktusów. Lubią obszary o glebach piaszczystych lub ilastych. C. conoveri ma skupiska rozsiane na obszarze wyznaczonym współrzędnymi: 20°S-23°S i 60°W-63°W. Ten gatunek tukotuko jest jednym z najmniejszych liczebnie spośród trzydziestu ośmiu obecnie rozpoznawanych gatunków rodzaju Ctenomys. Znaleziska kopalne wskazują na występowanie C. conoveri w pliocenie.

Ctenomys conoveri budują systemy tuneli o długości średnio 14 m, szerokości 5 do 7 cm, a zagłębione około 30 cm pod powierzchnią ziemi. W tunelach budują komory do przechowywania pożywienia.

Żywienie[edytuj | edytuj kod]

Ctenomys conoveri podobnie jak pozostałe gatunki z rodzaju Ctenomysroślinożercami.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Jak wszystkich innych Tukotuko nazwa zwyczajowa pochodzi od części sygnałów alarmowych emitowanych przez samców z powodu chęci obrony terytorium i strachu. Rytmiczny dźwięk zbliżony raczej do "tlok tlok tlok" (a nie 'tuk, tuk') rozbrzmiewa przez 10 do 20 sekund.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Samice C. conoveri mają jeden miot rocznie. Budują podłużną komorę gniazda, zwykle poniżej poziomu głównego tunelu. Ciąża trwa od około 102 do 120 dni. Mioty liczą od 1 do 7 młodych. Młode mogą być po urodzeniu w różnym stopniu rozwinięte i samodzielne. Jedne rodzą się z futrem i wyglądają jak miniatura dorosłych. Inne są nieowłosione i mogą mieć oczy zamknięte. Młode tukotuko bywają samodzielne już po 10 dniach, ale pod opieką matki pozostają około 5 tygodni. Dojrzałość płciową uzyskują po ok. 8 miesiącach. Tak prawdopodobnie jest też w przypadku C. conoveri.

Przypisy

  1. Ctenomys conoveri w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Ctenomys conoveri. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Don E. Wilson, DeeAnn M. Reeder: Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference. JHU Press, 2005. ISBN 9780801882210.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Ctenomys conoveri. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 18 listopada 2009]
  5. Katie Brashear: Ctenomys conover (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 18 listopada 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bishop, Ian (1984). Macdonald, D. ed. The Encyclopedia of Mammals. New York: Facts on File. pp. 702–703. ISBN 0-87196-871-1.
  • Woods, C. A. and C. W. Kilpatrick. 2005. Hystricognathi. Pp 1538-1600 in Mammal Species of the World a Taxonomic and Geographic Reference 3rd ed. D. E. Wilson and D. M. Reeder eds. Smithsonian Institution Press, Washington D.C.
  • Wilson, David. Indigenous South Americans of the Past and Present. Westview Press, 1999.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]