David Millar
| David Millar | |
| Narodowość | |
| Data urodzenia | 4 stycznia 1977 |
| Drużyna | Garmin-Sharp |
| Poprzednie drużyny |
|
| Największy sukces | dwukrotne wicemistrzostwo świata, etapowe zwycięstwa: 4 razy w Tour de France, 2 razy w Giro d'Italia, 5 razy w Vuelta a España |
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
David Millar (ur. 4 stycznia 1977 w La Valetta na Malcie) – szkocki kolarz szosowy, zawodnik profesjonalnej grupy Garmin-Sharp.
Millar, syn brytyjskiego dyplomaty, wzrastał w Hongkongu. Nie jest spokrewniony z innym szkockim kolarzem o tym samym nazwisku, Robertem Millarem. W 1997 został zawodowcem wstępując w szeregi teamu Cofidis, gdzie należał do czasu afery dopingowej z lata 2004. Zawieszono go wtedy do 23 czerwca 2006. Swój powrót do ścigania świętował podczas Tour de France 2006 w gronie kolarzy z grupy Saunier Duval-Prodir. Z końcem 2007 przeszedł do amerykańskiej drużyny Team Slipstream (jest jej współwłaścicielem), mającej ambicje dostania się do ProTour w roku 2009.
Należy do specjalistów od jazdy na czas. Podczas Tour de France 2000 wygrał prolog (który z powodu swojej długości – 16,5 km – był rozgrywany jako pierwszy etap) i przez trzy kolejne dni nosił żółtą koszulkę. W kolejnych latach również wygrywał etapy w Tourze (jeden w 2002 i jeden w 2003) oraz w Vuelta a España (2001 i jeden w 2003). Swój pierwszy triumf po aferze dopingowej świętował podczas czasówki na Vuelta a España 2006.
Najlepszym sezonem był dla niego rok 2003: na jubileuszowym Tour de France 2003 z powodu problemów technicznych zaprzepaścił zwycięstwo na prologu rozgrywanym pod paryską Wieżą Eiffla, jednak jesienią zdobył złoto w mistrzostwach świata w jeździe na czas w kanadyjskim Hamilton. Wcześniej na tej samej imprezie w 2002 był już drugi, za Janem Ullrichem.
Latem 2004 przyznał się jednak do stosowania EPO, przez co stracił tytuł mistrzowski na rzecz Australijczyka Michaela Rogersa. Millar należy więc, obok Richarda Virenque'a, Alexa Zülle i kilku innych, do grona słynnych kolarzy przyłapanych na dopingu.
Na początku marca 2007 wygrał prolog Paryż-Nicea.
W 2010 roku w australijskim Geelong zdobył srebro mistrzostw świata w jeździe indywidualnej na czas. Przegrał tylko z Fabianem Cancellarą.
Jeden raz startował w igrzyskach olimpijskich[1]. W 2000 roku w Sydney zajął 16. miejsce w jeździe indywidualnej na czas.
Najważniejsze zwycięstwa i sukcesy [edytuj]
- 2000
- etap w Tour de France
- lider przez trzy etapy
- etap w Tour de France
- 2001
- dwa etapy w Vuelta a España
- Danmark Rundt
- wygrany etap
- Circuit de la Sarthe
- dwa wygrane etapy
- wicemistrzostwo świata w jeździe indywidualnej na czas
- 2002
- etap w Tour de France
- 2003
- etap w Tour de France
- Tour de Picardie
- etap w Vuelta a España
- 2006
- etap w Vuelta a España
- 2007
- prolog Paryż-Nicea
- 2008
- etap w Giro d'Italia
- 2009
- etap w Vuelta a España
- 2010
- Driedaagse van De Panne-Koksijde
- Chrono des Nations
- wicemistrzostwo świata w jeździe indywidualnej na czas
- 2011
- etap w Giro d'Italia
- 2012
- 1. miejsce na 12. etapie Tour de France
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ http://www.sports-reference.com. [dostęp 2010-05-30].