Tour de France 2006

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
kolarstwo szosowe Tour de France 2006
Gtk-go-back-ltr.svg 2005 2007 Gtk-go-forward-ltr.svg
Trasa wyścigu
Trasa wyścigu
Data 1 - 23 lipca 2006
Etapów 21
Dystans 3639 km
Czas zwycięzcy 89h 40' 27" (40.789 km/h)
Zgłoszenia 176 kolarzy
Ukończyło wyścig 139 kolarzy
Podium
Pierwsze miejsce Hiszpania Óscar Pereiro Sio
Drugie miejsce Niemcy Andreas Klöden
Trzecie miejsce Hiszpania Carlos Sastre
Pozostałe klasyfikacje
Górska Dania Michael Rasmussen
Punktowa Australia Robbie McEwen
Młodzieżowa Włochy Damiano Cunego
Najaktywniejszych Hiszpania David de la Fuente
Drużynowa Niemcy T-Mobile Team
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Oficjalna strona WWW
Wikinews-logo.svg
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Tour de France 2006

93. Tour de France rozpoczął się 1 lipca 2006 w Strasburgu, a zakończył się 23 lipca w Paryżu. Trasa wyścigu liczyła 3657 km. Był to pierwszy wyścig nowego dyrektora Tour de France Christiana Proudhomme, pierwszy wyścig po dominacji Lance'a Armstronga oraz pierwszy wyścig od 1999 roku, w którym nie jechał wcześniejszy triumfator.

Już przed startem wyścigowi towarzyszyły duże emocje. Na kilka dni przed prologiem ze startu wykluczeni zostali faworyci: Jan Ullrich, Ivan Basso, Francisco Mancebo i wielu innych. Miało to związek z wielką aferą dopingową (Operación Puerto), która rozpętała się kilka tygodni wcześniej w Hiszpanii wokół osoby doktora Eufemiano Fuentesa, w którego gabinecie miały się rzekomo odbywać zabiegi transfuzji krwi, a który również miał wymienionym kolarzom aplikować zabronione przez UCI środki wspomagające. Pośrednio, ofiarą tej afery padł również inny faworyt wyścigu, Aleksander Winokurow, którego drużyna Astana-Würth została zdziesiątkowana po wykluczeniach z wyścigu. Liczba 4 zawodników, która nie została wyeliminowana z tejże drużyny, jest bowiem za małą liczbą dla jednej grupy kolarskiej, aby mogła ona wystartować w wyścigu.

Po 3. etapie wycofał się kolejny faworyt, Alejandro Valverde, dotychczasowy lider ProTour 2006. Spowodowane to było kraksą, w jakiej uczestniczył ten kolarz i złamaniem przez niego prawego obojczyka.

Spis treści

Lista etapów [edytuj]

Tour2006-kleber.jpg
Erik Zabel am Prolog vum TdF 2006 hh.jpg
Sportfotograf.JPG
Thor Hushovd Prolog2006.jpg
Tour de Doping.jpg
Serhiy Honchar - prolog TdF 2006.jpg
TDF06 (stage13) Anduze.JPG
Data Etap Miasta Długość etapu Zwycięzca etapu Lider po etapie Artykuł w Wikinews
1 lipca Prolog Strasburg 7,1 km Thor Hushovd Thor Hushovd zapowiedź
wynik
2 lipca 1. etap Strasburg - Strasburg 184,5 km Jimmy Casper George Hincapie zapowiedź
wynik
3 lipca 2. etap Obernai - Esch-sur-Alzette 228,5 km Robbie McEwen Thor Hushovd zapowiedź
wynik
Inne: 1 | 2
4 lipca 3. etap Esch-sur-Alzette - Valkenburg 216,5 km Matthias Kessler Tom Boonen zapowiedź
wynik
Inne: 1 | 2
5 lipca 4. etap Huy - Saint-Quentin 207 km Robbie McEwen Tom Boonen zapowiedź
wynik
6 lipca 5. etap Beauvais - Caen 225 km Óscar Freire Tom Boonen wynik
7 lipca 6. etap Lisieux - Vitré 189 km Robbie McEwen Tom Boonen zapowiedź
wynik
8 lipca 7. etap Saint-Grégoire - Rennes 52 km Serhij Honczar Serhij Honczar zapowiedź
wyniki
9 lipca 8. etap Saint-Méen-le-Grand - Lorient 181 km Sylvain Calzati Serhij Honczar zapowiedź
wynik
11 lipca 9. etap Bordeaux - Dax 169,5 km Óscar Freire Serhij Honczar zapowiedź
12 lipca 10. etap Cambo-les-Bains - Pau 190,5 km Juan Miguel Mercado Cyril Dessel -
13 lipca 11. etap Tarbes - Val d'Aran-Pla-de-Beret 206,5 km Denis Mienszow Floyd Landis -
14 lipca 12. etap Luchon - Carcassonne 211,5 km Jarosław Popowycz Floyd Landis -
15 lipca 13. etap Béziers - Montélimar 230 km Jens Voigt Oscar Pereiro -
16 lipca 14. etap Montélimar - Gap 180,5 km Pierrick Fédrigo Oscar Pereiro -
18 lipca 15. etap Gap - L'Alpe d'Huez 187 km Frank Schleck Floyd Landis -
19 lipca 16. etap Bourg-d'Oisans - La Toussuire 182 km Michael Rasmussen Oscar Pereiro -
20 lipca 17. etap Saint-Jean-de-Maurienne - Morzine 200,5 km Floyd Landis Oscar Pereiro -
21 lipca 18. etap Morzine - Mâcon 197 km Matteo Tosatto Oscar Pereiro -
22 lipca 19. etap Le Creusot - Montceau-les-Mines 56 km Serhij Honczar Floyd Landis -
23 lipca 20. etap Antony - Paryż 152 km Thor Hushovd Floyd Landis -

Posiadacze koszulek po poszczególnych etapach [edytuj]

Opis [edytuj]

Ze względu na brak zawodników w peletonie uznawanych za faworytów przed startem przebieg wyścigu był zaskakujący. Po raz pierwszy od ponad dwudziestu lat koszulka lidera zmieniała właściciela dziesięć razy. Drużyny posiadające w swoim składzie aktualnego lidera nie starały się bronić tej koszulki. Na 13. etapie z Béziers do Montélimar grupa Phonak zezwoliła na ucieczkę, która uzyskała prawie 30 minut przewagi, a biorący w niej udział zawodnik Óscar Pereiro Sio odebrał żółtą koszulkę Floydowi Landisowi.

Jednak 93. Tour de France będzie kojarzony dzięki trzem innym etapom. Na 16. etapie z Bourg-d'Oisans do La Toussuire liderem był Floyd Landis. Był to ciężki etap górski: dwie premie górskie poza kategorią, i po jednej premii górskiej pierwszej oraz drugiej kategorii. Na podjeździe pod ostatnią premię górską (pierwszej kategorii) La Toussuire (gdzie kończył się etap) lider przeżył poważny kryzys, nie był w stanie odpowiedzieć na ataki innych kolarzy i powoli zaczął tracić czas do swoich głównych rywali. Na metę przyjechał ze stratą 10'04" do zwycięzcy dzięki pomocy kolegi z drużyny Axel'a Merckx'a. Po tym etapie jego strata do głównych rywali wynosiła ponad 8 minut, zajmował 11. miejsce i nie liczył się w rywalizacji o końcowy triumf, przynajmniej nie powinien się liczyć.

Jednak następnego dnia zaskoczył wszystkich. 17. etap z Saint-Jean-de-Maurienne do Morzine również był górskim etapem. Na jego trasie znajdowyały się z dwie premie górskie pierwszej kategorii i po jednej premii górskiej trzeciej, drugiej kategorii oraz poza kategorią. Floyd Landis zaatakował swoich rywali na ponad 100 km przed metą. Nie ruszyła żadna grupa zawodników by zlikwidować jego akcję. Landis dogonił i wyprzedził grupki kolarzy jadących przed peletonem, a następnie wygrał etap odrabiając prawie całą stratę do rywali i z 11. miejsca awansował na miejsce 3. mając odpowiednio 30 sekund i 18 sekund straty do Óscara Pereiro Sio i Carlosa Sastre. Następnego dnia podczas indywidualnej jazdy na czas pokonał swoich głównych rywali i zapewnił sobie wystarczającą przewagę by podczas ostatniego etapu, zwanego etapem przyjaźni, dojechać do mety bez walki na lotnych premiach, czy też na finiszu.

Niestety bardzo dobra jazda Floyda Landisa na 17 etapie wynikać mogła z niedozwolonego dopingu. Wyniki przebadania próbek krwi pobranych po tym etapie wykazały podwyższony poziom testosteronu (zarówno w próbce A, jak i B). Te rezultaty analiz krwi oznaczają dyskwalifikację Amerykanina. Procesem tym zajmie się Amerykańska Agencja Antydopingowa. Landis zapowiedział odwołanie się od tej decyzji.

Klasyfikacja końcowa [edytuj]

22 września 2007, w wyniku przeprowadzonego procesu dyskwalifikacyjnego, przegranej Landisa i nie udowodnienia, że wysoki poziom testosteronu nie był efektem dopingu zwycięzcą ogłoszony został drugi w klasyfikacji Oscar Pereiro.[1]

Klasyfikacja generalna [edytuj]

Miejsce Zawodnik Kraj Zespół Czas
1 Óscar Pereiro  Hiszpania Caisse d'Epargne - Illes Balears 90h 36'57"
2 Andreas Klöden  Niemcy T-Mobile Team 32"
3 Carlos Sastre  Hiszpania Team CSC 2'16"
4 Cadel Evans  Australia Davitamon - Lotto 4'11"
5 Denis Mieńszow  Rosja Rabobank 6'09"
6 Cyril Dessel  Francja AG2R Prévoyance 7'44"
7 Christophe Moreau  Francja AG2R Prévoyance 8'40"
8 Haimar Zubeldia  Hiszpania Euskaltel - Euskadi 11'08"
9 Michael Rogers  Australia T-Mobile Team 14'10"
10 Fränk Schleck  Luksemburg Team CSC 16'49"

Klasyfikacja punktowa [edytuj]

Miejsce Name Kraj Zespół Punkty
1 Robbie McEwen  Australia Davitamon - Lotto 288
2 Erik Zabel  Niemcy Team Milram 199
3 Thor Hushovd  Norwegia Crédit Agricole 195
4 Bernhard Eisel  Austria La Française des Jeux 176
5 Luca Paolini  Włochy Liquigas 174
6 Iñaki Isasi  Hiszpania Euskaltel - Euskadi 130
7 Francisco Ventoso  Hiszpania Saunier Duval - Prodir 128
8 Cristian Moreni  Włochy Cofidis, le Crédit par Téléphone 116
9 Jimmy Casper  Francja Cofidis, le Crédit par Téléphone 98
10 Floyd Landis*  Stany Zjednoczone Phonak Hearing Systems 93

(* podejrzenie o doping, patrz uwaga na początku spisu klasyfikacji)

Klasyfikacja górska [edytuj]

Miejsce Name Kraj Zespół Punkty
1 Michael Rasmussen  Dania Rabobank 166
2 Floyd Landis*  Stany Zjednoczone Phonak Hearing Systems 131
3 David De La Fuente  Hiszpania Saunier Duval - Prodir 113
4 Carlos Sastre  Hiszpania Team CSC 99
5 Frank Schleck  Luksemburg Team CSC 96
6 Michael Boogerd  Holandia Rabobank 93
7 Damiano Cunego  Włochy Lampre - Fondital 80
8 Cyril Dessel  Francja AG2R Prévoyance 72
9 Levi Leipheimer  Stany Zjednoczone Team Gerolsteiner 66
10 Andreas Klöden  Niemcy T-Mobile Team 64

(* podejrzenie o doping, patrz uwaga na początku spisu klasyfikacji)

Klasyfikacja młodzieżowa (do lat 25) [edytuj]

Miejsce Name Kraj Zespół Czas
1 Damiano Cunego  Włochy Lampre - Fondital 89h 58'49"
2 Markus Fothen  Niemcy Gerolsteiner 38"
3 Matthieu Sprick  Francja Bouygues Télécom 1h 29'12"
4 David De La Fuente  Hiszpania Saunier Duval - Prodir 1h 36'00"
5 Moises Duenas Nevado  Hiszpania Agritubel 1h 48'40"
6 Thomas Lövkvist  Szwecja La Française des Jeux 1h 52'54"
7 Francisco Ventoso  Hiszpania Saunier Duval - Prodir 2h 22'03"
8 Joost Posthuma  Holandia Rabobank 2h 32'41"
9 Benoît Vaugrenard  Francja La Française des Jeux 2h 33'12"
10 Pieter Weening  Holandia Rabobank 2h 36'44"

Klasyfikacja drużynowa [edytuj]

Miejsce Zespół Kraj Czas
1 T-Mobile Team  Niemcy 269h 08'46"
2 Team CSC  Dania 17'04"
3 Rabobank  Holandia 23'26"
4 AG2R Prévoyance  Francja 33'19"
5 Caisse d'Epargne - Illes Balears  Hiszpania 56'53"
6 Lampre - Fondital  Włochy 57'37"
7 Gerolsteiner  Niemcy 1h 45'25"
8 Discovery Channel Pro Cycling Team  Stany Zjednoczone 2h 19'17"
9 Euskaltel - Euskadi  Hiszpania 2h 26'38"
10 Phonak Hearing Systems  Szwajcaria 2h 49'06"

Przypisy

Zobacz też [edytuj]