Denis Dawidow
Denis Wasyljewicz Dawidow (ros. Денис Васильевич Давыдов; ur. 27 lipca [16 lipca st.st.] 1784 w Moskwie zm. 4 maja [22 kwietnia st.st.] 1839 Wierchniaja Maza) – rosyjski pisarz wojenny i poeta, rosyjski generał lejtnant, bohater I Wojny Ojczyźnianej 1812.
W 1801 wstąpił do gwardyjskiego pułku kawalerii armii rosyjskiej, (od 1804 w huzarach). W latach 1806–1812 będąc adiutantem gen. P. Bagrationa, wziął udział w wyprawach wojennych w Niemczech, nad Dunajem, we Francji (1806–07), w Szwecji (1808–09) i Turcji (1809-12). Dowodził także samodzielnymi oddziałami wykazując odwagę i waleczność. Na początku wojny 1812 dowodził Achtyrskim pułkiem huzarów. W sierpniu 1812 zaproponował dowództwu organizowanie walki partyzanckiej. Propozycję przyjęto i na czele oddziału huzarów i kozaków organizował i dowodził partyzantką na tyłach Wielkiej Armii Napoleona. W latach 1813–1814 walczył w Polsce, Niemczech i Francji. Dowodził 12 Achtyrskim pułkiem huzarów, a później brygadą kawalerii. W 1815 awansował do stopnia generała majora. Współpracował z M. Orłowem, F. Glinką i A. Bestużewem.
Od 1823 ze stanowiska szefa sztabu korpusu odszedł w stan spoczynku. W latach 1826–27 w służbie wojskowej na Kaukazie. W latach 1825–1827 był aktywny w Persji, a w 1831 walczył przeciw Polakom na Wołyniu pomagając tłumić powstanie listopadowe, za co awansował do stopnia generała dywizji. Od 1832 w stanie spoczynku. Zmarł w maju 1839 w swoim majątku pod Moskwą.
Autor:Dniewnik partizanckich diejstwij 1812 (1860); Opyt tieorii partizanskogo diejstwija (1821). W dziełach sławił zwycięstwo nad Napoleonem. Jako pierwszy przeciwstawił się teorii "mrozu", jako przyczyny zwycięstwa Rosjan w wojnie 1812. Napisał życiorysy: A. Suworowa, M. Kutuzowa, P. Bagrationa. Jako poeta występował od 1803. W wierszach występował przeciw caratowi: "Gołowa i nogi", "Rieka i zierkało". Sławił także życie huzarów: "Gusarskij cir","Borodinskoje pole".
[edytuj] Bibliografia
- J. Urbanowicz (red.), Mała Encyklopedia Wojskowa, t. I, Warszawa 1967
- Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 7, Moskwa 1972.
