Denis Dawydow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Denis Dawidow)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Denis Dawydow
Portret autorstwa George'a Dawe'a, ok. 1828
Portret autorstwa George'a Dawe'a, ok. 1828
Imiona i nazwisko Denis Wasiljewicz Dawydow
(ros. Денис Васильевич Давыдов)
Data i miejsce urodzenia 27 lipca 1784
Imperium Rosyjskie Moskwa
Data i miejsce śmierci 4 maja 1839
Imperium Rosyjskie Wierchniaja Maza
Zawód pisarz, tłumacz, wojskowy
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Obywatelstwo rosyjskie
Okres XIX w.
Gatunki liryka, proza wojenna, bajki, epigramaty, elegie, życiorysy
Ważne dzieła Dniewnik partizanckich diejstwij 1812, Gusarskij cir, Borodinskoje pole
Odznaczenia
Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Krzyż Komandorski Orderu Virtuti Militari Pour le Mérite
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Źródła Denis Dawydow w Wikiźródłach
Wikicytaty Denis Dawydow w Wikicytatach

Denis Wasiljewicz Dawydow (ros. Денис Васильевич Давыдов; ur. 16 lipca?/27 lipca 1784 w Moskwie, Imperium Rosyjskie - zm. 22 kwietnia?/4 maja 1839 w Wierchniaja Maza, Imperium Rosyjskie) – rosyjski pisarz wojenny i poeta, generał lejtnant, bohater I Wojny Ojczyźnianej 1812, wolnomularz[1]. Autor utworów głównie o tematyce wojskowej, bajek politycznych, epigramatów i elegii.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1801 wstąpił do gwardyjskiego pułku kawalerii armii rosyjskiej, (od 1804 w huzarach). W latach 1806–1812 będąc adiutantem gen. P. Bagrationa, wziął udział w wyprawach wojennych w Niemczech, nad Dunajem, we Francji (1806–07), w Szwecji (1808–09) i Turcji (1809-12). Dowodził także samodzielnymi oddziałami wykazując odwagę i waleczność. Na początku wojny 1812 dowodził Achtyrskim pułkiem huzarów. W sierpniu 1812 zaproponował dowództwu organizowanie walki partyzanckiej. Propozycję przyjęto i na czele oddziału huzarów i kozaków organizował i dowodził partyzantką na tyłach Wielkiej Armii Napoleona. W latach 1813–1814 walczył w Polsce, Niemczech i Francji. Dowodził 12 Achtyrskim pułkiem huzarów, a później brygadą kawalerii. W 1815 awansował do stopnia generała majora. Współpracował z M. Orłowem, F. Glinką i A. Bestużewem.

Od 1823 ze stanowiska szefa sztabu korpusu odszedł w stan spoczynku. W latach 1826–27 w służbie wojskowej na Kaukazie. W latach 1825–1827 był aktywny w Persji, a w 1831 walczył przeciw Polakom na Wołyniu pomagając tłumić powstanie listopadowe, za co awansował do stopnia generała dywizji. Od 1832 w stanie spoczynku. Zmarł w maju 1839 w swoim majątku pod Moskwą.

Autor: Dniewnik partizanckich diejstwij 1812 (1860); Opyt tieorii partizanskogo diejstwija (1821). W dziełach sławił zwycięstwo nad Napoleonem. Jako pierwszy przeciwstawił się teorii "mrozu", jako przyczyny zwycięstwa Rosjan w wojnie 1812. Napisał życiorysy: A. Suworowa, M. Kutuzowa, P. Bagrationa. Jako poeta występował od 1803. W wierszach występował przeciw caratowi: "Gołowa i nogi", "Rieka i zierkało". Sławił także życie huzarów: "Gusarskij cir", "Borodinskoje pole".

Przypisy

  1. Ludwik Hass, Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej w XVIII i XIX wieku, Wrocław 1982, s. 527.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • J. Urbanowicz (red.), Mała Encyklopedia Wojskowa, t. I, Warszawa 1967
  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 7, Moskwa 1972.