Drugi gabinet Julii Gillard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Premier Julia Gillard
Wicepremier Wayne Swan
Anthony Albanese
Tony Burke
Penny Wong
Martin Ferguson

Drugi gabinet Julii Gillard był sześćdziesiątym siódmym w historii gabinetem federalnym Australii, urzędującym od 14 września 2010 do 26 czerwca 2013. Był trzecim gabinetem z rzędu tworzonym przez Australijską Partię Pracy (ALP).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Powstanie[edytuj | edytuj kod]

Gabinet rozpoczął urzędowanie 14 września 2010, z chwilą złożenia przez ministrów przysięgi przed Quentin Bryce, gubernator generalną Australii. 11 września 2010 premier Julia Gillard ogłosiła jego skład. Powstanie gabinetu było konsekwencją wyborów przeprowadzonych 21 sierpnia 2010 roku. Rządząca dotąd ALP uzyskała tyle samo mandatów w Izbie Reprezentantów co blok prawicowych partii opozycyjnych znanych jako Koalicja. Udało się jej jednak wynegocjować poparcie trzech deputowanych niezależnych oraz przedstawiciela Australijskich Zielonych, dzięki czemu możliwe stało się utworzenie rządu mniejszościowego.

Udział byłego premiera[edytuj | edytuj kod]

Gillard była pierwszym od kilkudziesięciu lat premierem Australii, który powołał w skład swojego gabinetu swego poprzednika. Kevin Rudd objął tekę szefa australijskiej dyplomacji, co stanowiło wypełnienie obietnicy danej byłemu szefowi rządu i jego zwolennikom, gdy w czerwcu 2010 wskutek wewnątrzpartyjnego przewrotu Gillard zastąpiła go jako lidera ALP i premiera. W lutym 2012 Rudd usiłował dokonać tego samego w stosunku do Gillard - najpierw ostentacyjnie podał się do dymisji, a następnie wymusił na pani premier rozpisanie wyborów szefa partii, w których jednak ostatecznie zdecydowanie jej uległ.

Okoliczności dymisji[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2013, na fali pogarszających się wyników sondaży, które nie dawały Gillard szansy na reelekcję w zaplanowanych na wrzesień wyborach, Rudd postanowił raz jeszcze wystartować przeciwko pani premier w wyborach lidera partii. Jednocześnie oświadczył, iż w wypadku przegranej całkowicie wycofa się z polityki. W przeprowadzonym 26 czerwca 2013 głosowaniu większość członków klubu parlamentarnego ALP poparła Rudda jako swojego nowego lidera, co automatycznie dało mu funkcję szefa całej partii na szczeblu federalnym. W tej sytuacji Gillard była zmuszona złożyć dymisję. Dzień później powstał drugi gabinet Kevina Rudda[1].

Skład w chwili zaprzysiężenia[edytuj | edytuj kod]

Późniejsze zmiany[edytuj | edytuj kod]

14 grudnia 2011[edytuj | edytuj kod]

  • Robert McClelland opuścił urząd prokuratora generalnego i objął stanowisko ministra ds. budownictwa mieszkaniowego, bezdomności i zarządzania kryzysowego. Pozostał jednocześnie wiceprzewodniczącym Federalnej Rady Wykonawczej.
  • Nixola Roxon opuściła stanowisko ministra zdrowia i osób starszych, jednocześnie zostając nowym prokuratorem generalnym.
  • Do gabinetu weszła Tanya Plibersek, która objęła stanowisko ministra zdrowia (spod którego kompetencji wyjęto kwestie osób starszych).
  • Zakres kompetencji Chrisa Evansa został zmieniony i odtąd był on ministrem szkolnictwa wyższego, umiejętności, nauki i badań
  • Do gabinetu dołączył Bill Shorten, który został ministrem ds. zatrudnienia i relacji w miejscu pracy, a także ministrem ds. służb finansowych i ubezpieczeń emerytalnych.
  • Do gabinetu dołączył Mark Butler, który objął nowe stanowisko ministra ds. zdrowia psychicznego i osób starszych, a także ministra ds. przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu. Został też pełnomocnikiem premiera ds. reformy ochrony zdrowia psychicznego.
  • Gabinet opuścił Kim Carr, który został zdegradowany na szczebel outer ministry (porównywalny z polskimi sekretarzami stanu).
  • Greg Combett otrzymał dodatkowe stanowisko ministra ds. przemysłu i innowacyjności, zachowując też dotychczasowe stanowisko ministra ds. zmian klimatycznych i efektywności energetycznej[2].

22 lutego 2012[edytuj | edytuj kod]

Kevin Rudd zrezygnował ze stanowiska ministra spraw zagranicznych ze względu na konflikt z premier Gillard[3]. Obowiązki szefa australijskiej dyplomacji przejął tymczasowo Craig Emerson, zachowując jednocześnie stanowisko ministra handlu.

5 marca 2012[edytuj | edytuj kod]

  • Gabinet opuścił Robert McClelland.
  • Nicola Roxon została ministrem ds. zarządzania kryzysowego, zachowując też dotychczasowe stanowisko prokuratora generalnego.
  • Craig Emerson został ministrem ds. konkurencyjności, zachowując dotychczasowe stanowisko ministra handlu
  • Greg Combett został ministrem ds. produkcji przemysłowej, zachowując dotychczasowe stanowiska.
  • Tony Burke został wiceprzewodniczącym Federalnej Rady Wykonawczej, zachowując dotychczasowe stanowiska.
  • Do gabinetu dołączył Brendan O'Connor, który został ministrem ds. małych firm, budownictwa mieszkaniowego i bezdomności

13 marca 2012[edytuj | edytuj kod]

Do gabinetu dołączył Bob Carr, który został ministrem spraw zagranicznych Australii.

4 lutego 2013[edytuj | edytuj kod]

  • Nicola Roxon zrezygnowała z urzędu prokuratora generalnego i opuściła gabinet, zastąpił ją Mark Dreyfus, który został też ministrem ds. zarządzania kryzysowego.
  • Chris Evans zrezygnował z członkostwa w gabinecie.
  • Dotychczasowy minister imigracji i obywatelstwa Chris Bowen został nowym ministrem ministrem szkolnictwa wyższego, umiejętności, nauki i badań. Jednocześnie został ministrem ds. małych przedsiębiorstw.
  • Nowym ministrem imigracji i obywatelstwa został Brendan O'Connor, który zachował też teki ministra ds. mieszkalnictwa i ministra ds. bezdomności[4].

25 marca 2013[edytuj | edytuj kod]

  • Mark Dreyfus, zachowując dotychczasowe stanowiska, został dodatkowo specjalnym ministrem stanu oraz ministrem ds. służby publicznej i uczciwości (integrity)
  • Gabinet opuścił Martin Ferguson, zaś jego stanowiska ministra turystyki i ministra zasobów naturalnych i energii przejął Gary Gray, który został też ministrem ds. małych przedsiębiorstw.
  • Do Gabinetu dołączył Jason Clare, który został jego sekretarzem, a także zachował pełnione wcześniej (gdy był w randze ministra spoza Gabinetu) stanowiska ministra sprawiedliwości i ministra spraw wewnętrznych
  • Gabinet opuścił Simon Crean, zaś jego portfolio zostało rozdzielone między innych ministrów, którzy zachowali przy tym dotychczasowe stanowiska. Anthony Albanese otrzymał tekę ministra rozwoju regionalnego i samorządów lokalnych, zaś Tony Burke został ministrem ds. sztuki.
  • Chris Bowen opuścił gabinet, zaś nowym ministrem odpowiedzialnym za szkolnictwo wyższe oraz badania naukowe został Craig Emerson, który zachował też wcześniejsze stanowiska.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kevin Rudd sworn in as new Australian prime minister (ang.). BBC News, 2013-06-27. [dostęp 2013-06-30].
  2. Changes to the Ministry (ang.). Prime Minister of Australia: Press Office, 2011-12-12. [dostęp 2012-03-25].
  3. Australia's Foreign Minister Kevin Rudd resigns (ang.). BBC News, 2012-02-22. [dostęp 2012-02-23].
  4. Sid Maher: Dreyfus, Bowen promoted in Gillard cabinet reshuffle (ang.). theaustralian.com.au, 2013-02-02. [dostęp 2013-04-18].

Źródła[edytuj | edytuj kod]