Dyskrazyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dyskrazyt
Kryształy dyskrazytu z kopalni uranu nr 21, Przybram, Kraj środkowoczeski, Czechy (4,5 x 4,5 x 3,3 cm)
Kryształy dyskrazytu z kopalni uranu nr 21, Przybram, Kraj środkowoczeski, Czechy (4,5 x 4,5 x 3,3 cm)
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny antymonek srebra (Ag3Sb)
Przełam nierówny, zadziorowaty
Łupliwość w dwóch kierunkach
Pokrój kryształu tabliczkowy lub płytkowy
Układ krystalograficzny rombowy
Właściwości mechaniczne strugalny
Gęstość minerału 9–10 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa srebrzystobiały
Rysa srebrzystobiała, jasnobrunatna
Połysk metaliczny
Inne nieprzezroczysty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dyskrazytminerał z grupy antymonków. Nazwa pochodzi od gr. dyskrasis = zła mieszanina.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Jest jednym z rzadszych kruszców srebra. Zbliźniaczenia kryształów mają kształt podwójnej piramidy. Zazwyczaj występuje w formie zbitych mas lub w formie agregatów ziarnistych o srebrnobiałej barwie. Świeża powierzchnia przełamu szybko pokrywa się ciemnoszarym lub brązowym nalotem. Jest strugalny, nieprzezroczysty.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Dyskrazyt jest często zrośnięty z galenitem i występuje w żyłach hydrotermalnych wraz z kruszcami srebra, arsenu i antymonu.

Miejsce występowania: Niemcy (Góry Harz i Szwarcwald), Francja, Szwecja (Harmsarvet).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • wykorzystywany jest do pozyskiwania srebra – zawiera 72,7% Ag,
  • interesuje kolekcjonerów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Autor: Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Leksykon przyrodniczy. Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1995, s. 42. ISBN 83-7129-194-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]