Antymon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antymon
cyna ← antymon → tellur
Wygląd
srebrzystoszary
Antymon
Widmo emisyjne antymonu
Widmo emisyjne antymonu
Ogólne informacje
Nazwa, symbol, l.a. antymon, Sb, 51
(łac. stibium)
Grupa, okres, blok 15 (VA), 5, p
Stopień utlenienia III, V
Właściwości metaliczne półmetal
Właściwości tlenków średnio kwasowe
Masa atomowa 121,760(1)[a][1] u
Stan skupienia stały
Gęstość 6697 kg/m³
Temperatura topnienia 630,63 °C[2]
Temperatura wrzenia 1587 °C[2]
Numer CAS 7440-36-0
PubChem 23967[3]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
warunków normalnych (0 °C, 1013,25 hPa)

Antymon (Sb, łac. stibium) – pierwiastek chemiczny z grupy metaloidów. Występuje w czterech odmianach alotropowych: antymon żółty, srebrzystobiały antymon metaliczny, antymon czarny i antymon wybuchowy. Znany jest od starożytności.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Alchemiczny symbol antymonu

Antymon nie reaguje z kwasami nieutleniającymi, gdyż potencjał standardowy Sb(III)/Sb wynosi 0,15 V. Gorący stężony kwas siarkowy wprowadza antymon do roztworu w postaci jonów Sb3+, a gorący stężony kwas azotowy przeprowadza antymon w biały i trudno rozpuszczalny kwas antymonowy. Antymon występuje w roztworze w postaci jonów Sb3+, SbO2 (antymoniny) oraz SbO3 (antymoniany). Antymon tworzy trzy tlenki: SbIII2O 3, SbV2O 5 oraz mieszany SbIII SbV O 4[5]. Antymonyl (−Sb=O) tworzy rozpuszczalny kompleks z kwasem winowym, winian antymonylu i potasu K(SbO)C4H4O6, znany jako środek wymiotny "emetyk" (łac. emeticus – wymioty).

Antymon-125, jeden z izotopów antymonu, emituje cząstki beta o energiach od 94 do 621 keV oraz promienie gamma o energiach od 35 do 671 keV. Antymon-125 najłatwiej gromadzi się w płucach i kościach. Dopuszczalna aktywność w organizmie wynosi 1,5 MBq.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Przybliżona zawartość antymonu w skorupie ziemskiej wynosi od 0,2 do 0,5 ppm (ok. 0,000023% wagowo). Rudami antymonu są antymonit (Sb2S3) i ulmanit (NiSbS).

Zastosowania[edytuj | edytuj kod]

  • stop drukarski
  • stop łożyskowy
  • zapałki
  • w domieszkowaniu półprzewodników – na przykład InSb (antymonek indu) tworzy półprzewodniki typu „n”
  • utwardzacz w stopach ołowiu
  • dawniej do wywoływania wymiotów jako tzw. pigułka wieczysta – mała kuleczka odlana z antymonu, która po połknięciu powodowała gwałtowne wymioty, po czym mogła być użyta ponownie[6]

Uwagi

  1. Liczba w nawiasie oznacza niepewność ostatniego podanego miejsca po przecinku.

Przypisy

  1. Current Table of Standard Atomic Weights in Order of Atomic Number (ang.). Commission on Isotopic Abundances and Atomic Weights, IUPAC, 2013-09-24. [dostęp 2013-12-02].
  2. 2,0 2,1 Antimony (Sb) – Chemical properties, Health and environmental effects. [dostęp 29 marca 2013].
  3. Antymon – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. Antymon (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-10-02].
  5. Philip John Durrant, Bryl Durrant: Zarys współczesnej chemii nieorganicznej. Warszawa: PWN, 1965, s. 857-858, 868.
  6. http://www.potrawyregionalne.pl/index.htm?module=content&ext=printcontent&id=3453.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Minczewski, Zygmunt Marczenko: Chemia analityczna – 1. Podstawy teoretyczne i analiza jakościowa. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 8301134992.
  • Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 8311067236. (pol.)