Edward Łakomy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Edward Łakomy (ur. 10 października 1894 w Czerlejnie, zm. 14 listopada 1939 w lesie piaśnickim) – oficer Wojska Polskiego, uczestnik walk o granice w latach 1918-1921, wójt gminy Wejherowo-Wieś, ofiara zbrodni w Piaśnicy.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 10 października 1894 w wielkopolskiej wsi Czerlejno. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w I wojnie światowej[1].

Walczył w powstaniu wielkopolskim. Po jego zakończeniu wstąpił w szeregi odrodzonego Wojska Polskiego i wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921. Po zakończeniu walk o granicę kontynuował służbę wojskową. W stan spoczynku odszedł w stopniu majora[1].

W 1935 roku objął funkcję wójta gminy Wejherowo-Wieś, którą piastował do września 1939 roku[1]. Był aktywnym działaczem Polskiego Związku Zachodniego oraz innych organizacji społecznych i kombatanckich[2]. Pełnił także funkcję wiceprezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w Wejherowie.

Po rozpoczęciu niemieckiej inwazji na Polskę wraz z innymi przedstawicielami władz samorządowych Wejherowa (m.in. starostą Antonim Potockim i burmistrzem Teodorem Bolduanem) udał się do Gdyni, aby złożyć dokumenty służbowe w tamtejszym Komisariacie Rządu (8 września 1939). Po zajęciu miasta przez oddziały niemieckie (14 września) został aresztowany[1]. Po pewnym czasie przewieziono go do więzienia w Wejherowie, a następnie zamordowano w masowej egzekucji w lesie piaśnickim (14 listopada 1939)[2]. Podczas prac ekshumacyjnych prowadzonych na miejscu kaźni w październiku 1946 roku udało się odnaleźć i zidentyfikować zwłoki majora. Nosiły one ślady brutalnych tortur. Strażnik Schramm z wejherowskiego więzienia twierdził, że podczas egzekucji Łakomy nie mogąc znieść widoku mordowanych dzieci rzucił się na przywódcę wejherowskiego Selbstschutzu – Hansa Söhna – i złamał mu rękę w czasie szamotaniny (świadkowie wspominali, że w tym okresie Söhn rzeczywiście nosił przez jakiś czas rękę na temblaku). W odwecie miał zostać skatowany i zastrzelony[3][4].

Odnalezione ciało Łakomego zostało pochowane przez rodzinę na cmentarzu parafialnym w Wejherowie[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Regina Osowicka: Bedeker Wejherowski. Gdańsk: Oficyna Czec, 2002, s. 201–202. ISBN 83-87408-51-4.
  2. 2,0 2,1 Elżbieta Grot. Ludobójstwo w Piaśnicy z uwzględnieniem losów mieszkańców powiatu wejherowskiego. „Ruch na Redzie. Kwartalnik spraw społecznych powiatu wejherowskiego”, s. 16, wrzesień-październik 2010. 
  3. Barbara Bojarska: Piaśnica – miejsce martyrologii i pamięci. Z badań nad zbrodniami hitlerowskimi na Pomorzu. Wejherowo: Wydawnictwo BiT, 2009, s. 47. ISBN 978-83-927383-8-1.
  4. Władysław K. Sasinowski: Piaśnica 1939-1944. Wejherowo: Komitet budowy pomnika ofiarom Piaśnicy, 1956, s. 27.