Sierżant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sierżant
Wojska Lądowe
Aktualne oznaczenie stopnia
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna
Oznaczenie stopnia 1938-39
naramiennik
naramiennik
Oznaczenie stopnia 1925-38
naramiennik
naramiennik
Oznaczenie stopnia w 1919

sierżant (wachmistrz) linjowy [1]

naramiennik
naramiennik
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło sierżant w Wikisłowniku
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na temat sierżanta

Sierżantstopień wojskowy stosowany także w niektórych innych formacjach zmilitaryzowanych, np. w policji. W polskim wojsku zaliczany do wyższych stopni podoficerskich, następujący bezpośrednio po plutonowym[a]. Następny, wyższy stopień nosi nazwę starszy sierżant.

Amerykański sergeant
Naszywka sierżanta brytyjskiego

Stopień sierżanta w polskiej artylerii oraz w straży pożarnej miał nazwę ogniomistrz. Obecnie odpowiednikiem stopnia sierżanta w straży pożarnej jest stopień Ogniomistrz[2]. W marynarce wojennejbosman, a w kawalerii i żandarmeriiwachmistrz. W policji i straży więziennej stopień ten nosi nazwę odpowiednio sierżanta policji i sierżanta straży więziennej, natomiast w Straży Ochrony Koleiprzodownika.

W armiach NATO stopnie sierżanta (ang. sergeant, niem. Feldwebel, fr. sergent, hiszp. sargento) mają oznaczenie kodowe OR-5, OR-6 lub OR-7 (w Wojsku Polskim – OR-6).

W Wojsku Polskim stopień sierżanta wprowadził pierwszy w XVIII w. Jan Henryk Dąbrowski w swoich Legionach we Włoszech. Powtórnie wprowadzony w 1919 roku[3].

W Siłach Zbrojnych PRL należał do grupy podoficerów starszych[4].

Oznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Oznaką sierżanta w Wojsku Polskim, jest tzw. „krokiewka”, czyli rzymska cyfra pięć (inaczej mówiąc – litera „V”). Oznaki w kolorze srebrnym: na naramiennikach i otoku czapki jedna krokiewka; naramiennik obszyty matowosrebrną taśmą[3].

Podobnie wygląda to oznaczenie w Bundeswehrze, natomiast w innych armiach często oznacza się ten stopień trzema takimi "krokiewkami", podczas gdy pojedyncza oznacza często żołnierza w stopniu równorzędnym do polskiego starszego szeregowego.

W myśl Przepisu Ubioru Polowego Wojsk Polskich r. 1919 na naramiennikach kurtki i płaszcza z tasiemki wełnianej karmazynowej szerokości 0,5 cm naszyte w poprzek naramiennika przeciętnie w połowie jego długości trzy paski w odległości 1 cm jeden od drugiego; oprócz tego cały naramiennik oszyty wzdłuż wolnej krawędzi takąż tasiemką[5].

Zgodnie z przepisami ubiorczymi żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku sierżant nosił na przodzie otoku czapki garnizonowej haftowaną bajorkiem oznakę w kształcie litery "V" skierowaną kątem w dół, o ramionach długości 3,3 cm i szerokości 5 mm.

Naramiennik obszyty wokół taśmą szerokości 8 mm z wyjątkiem wszycia przy rękawie; na naramiennikach wewnątrz obszycia – znak w kształcie litery „V" (krokiewka). Rozwarcie ramion krokiewki w kierunku guzika naramiennika – pod kątem 60 st; odległość od wszycia rękawa do wierzchołka krokiewki 2 cm[6].

Znane osoby w stopniu sierżanta[edytuj | edytuj kod]

.

Uwagi

  1. Od 1997 do 2004 istniał jeszcze pomiędzy nimi stopień starszego plutonowego, ale ustawą pragmatyczną został zlikwidowany 1 lipca 2004

Przypisy

  1. Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich r.1919 ,Tablica X
  2. Dz. U. z 2010 r. Nr 27, poz. 135
  3. 3,0 3,1 Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. s. 395.
  4. Podręcznik dowódcy drużyny. s. 66.
  5. Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich. s. 20.
  6. Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku. s. 49-55.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.
  • Ministerstwo Obrony Narodowej; Inspektorat Szkolenia: Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.
  • Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich. Warszawa: Zakłady Graficzno-Wydawnicze "Książka", 1919.
  • Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego; sygn. Mund. 45/71/III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972.