Sierżant
| Sierżant Wojska Lądowe |
|
| Aktualne oznaczenie stopnia | |
 naramiennik |
|
 kurtka nieprzemakalna |
|
| Oznaczenie stopnia 1938-39 | |
 naramiennik |
|
| Oznaczenie stopnia 1925-38 | |
 naramiennik |
|
| Oznaczenie stopnia w 1919
sierżant (wachmistrz) linjowy [1] |
|
 naramiennik |
Sierżant – stopień wojskowy stosowany także w niektórych innych formacjach zmilitaryzowanych, np. w policji. W polskim wojsku zaliczany do wyższych stopni podoficerskich, następujący bezpośrednio po plutonowym[a]. Następny, wyższy stopień nosi nazwę starszy sierżant.
Stopień sierżanta w polskiej artylerii oraz w straży pożarnej miał nazwę ogniomistrz. Obecnie odpowiednikiem stopnia sierżanta w straży pożarnej jest stopień młodszy ogniomistrz.[2] W marynarce wojennej - bosman, a w kawalerii i żandarmerii - wachmistrz. W policji i straży więziennej stopień ten nosi nazwę odpowiednio sierżanta policji i sierżanta straży więziennej, natomiast w Straży Ochrony Kolei - przodownika.
W armiach NATO stopnie sierżanta (ang. sergeant, niem. Feldwebel, fr. sergent, hiszp. sargento) mają oznaczenie kodowe OR-5, OR-6 lub OR-7 (w Wojsku Polskim - OR-6).
W Wojsku Polskim stopień sierżanta wprowadził pierwszy w XVIII w. Jan Henryk Dąbrowski w swoich Legionach we Włoszech. Powtórnie wprowadzony w 1919 roku[3].
W Siłach Zbrojnych PRL należał do grupy podoficerów starszych[4].
Spis treści |
[edytuj] Oznaczenia
Oznaką sierżanta w Wojsku Polskim, jest tzw. "krokiewka", czyli rzymska cyfra pięć (inaczej mówiąc - litera V). Oznaki w kolorze srebrnym: na naramiennikach i otoku czapki jedna krokiewka; naramiennik obszyty matowosrebrną taśmą[3]
Podobnie wygląda to oznaczenie w Bundeswehrze, natomiast w innych armiach często oznacza się ten stopień trzema takimi "krokiewkami", podczas gdy pojedyncza oznacza często żołnierza w stopniu równorzędnym do polskiego starszego szeregowego.
W myśl Przepisu Ubioru Polowego Wojsk Polskich r. 1919 na naramiennikach kurtki i płaszcza z tasiemki wełnianej karmazynowej szerokości 0,5 cm naszyte w poprzek naramiennika przeciętnie w połowie jego długości trzy paski w odległości 1 cm jeden od drugiego; oprócz tego cały naramiennik oszyty wzdłuż wolnej krawędzi takąż tasiemką[5].
Zgodnie z przepisami ubiorczymi żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku sierżant nosił na przodzie otoku czapki garnizonowej haftowaną bajorkiem oznakę w kształcie litery "V" skierowaną kątem w dół, o ramionach długości 3,3 cm i szerokości 5 mm. Naramiennik obszyty wokół taśmą szerokości 8 mm z wyjątkiem wszycia przy rękawie; na naramiennikach wewnątrz obszycia – znak w kształcie litery „V" (krokiewka). Rozwarcie ramion krokiewki w kierunku guzika naramiennika – pod kątem 60 st; odległość od wszycia rękawa do wierzchołka krokiewki 2 cm[6].
[edytuj] Znane osoby w stopniu sierżanta
- Aleksander Sulkiewicz - 5 Pułk Piechoty Legionów, POW, działacz PPS, wydawca Robotnika i współpracownik Józefa Piłsudskiego, poległ w bitwie nad Stochodem
- Konstanty Zarugiewicz - Orlę Lwowskie, obrońca Zadwórza
- Józef Franczak - ostatni poległy partyzant polski.
Uwagi
- ↑ Od lat 80. XX wieku do roku 2004 istniał jeszcze pomiędzy nimi stopień starszego plutonowego, ale ustawą pragmatyczną został zlikwidowany 1 lipca 2004
Przypisy
- ↑ Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich r.1919 ,Tablica X
- ↑ Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 kwietnia 2012 r. (poz. 546)
- ↑ 3,0 3,1 Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. s. 395.
- ↑ Podręcznik dowódcy drużyny. s. 66.
- ↑ Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich. s. 20.
- ↑ Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku. s. 49-55.
[edytuj] Bibliografia
- Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.
- Ministerstwo Obrony Narodowej; Inspektorat Szkolenia: Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.
- Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich. Warszawa: Zakłady Graficzno-Wydawnicze "Książka", 1919.
- Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego; sygn. Mund. 45/71/III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972.
|
||||||||||||||||||||||||||||||
