Edward Bach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Edward Bach (ur. 24 września 1886 w Moseley niedaleko Birmingham, zm. 27 listopada 1936[1]) – angielski lekarz, patolog, bakteriolog i homeopata, twórca alternatywnej metody leczenia esencjami kwiatowymi, tzw. terapii kwiatowej Bacha oraz odkrywca tzw. siedmiu nosodów jelitowych (bakterii, które nie fermentują laktozy i są obecne w jelicie grubym człowieka[2]), a które w dalszym ciągu są stosowane w leczeniu homeopatycznym.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem właściciela odlewni mosiądzu[3]. Dorastał w Birmingham[1]. Szkołę medyczną ukończył w 1912 roku i podjął pracę w szpitalu[3]. W międzyczasie poszerzał swoją wiedzę z immunologii, bakteriologii i wakcynologii[3]. Zbadał florę bakteryjną jelita grubego i stwierdził, że pewne mikroorganizmy (bakterie Gram-ujemne, niefermentujące laktozy) obecne w jelicie zwiększają swoją liczebność podczas choroby[3]. Bach wyizolował te bakterie z kału i opisał je[2]. Zostały nazwane nosodami jelitowymi[2]. Początkowo były stosowane u pacjentów w postaci auto-szczepionek[2] do leczenia pewnych chorób przewlekłych, zaś później były stosowane w postaci homeopatycznej[3].

W 1917 przeszedł poważną chorobę krwotoczną, a w następnym roku zrezygnował z pracy w szpitalu na skutek zmian administracyjnych[3]. W 1919 roku przyjął stanowisko bakteriologa i patologa w londyńskim szpitalu homeopatycznym[3]. W ten sposób zetknął się z Organonem Hahnemanna[3]. Odniósł sukces zawodowy, a wokół jego osoby skupiła się grupa młodych badaczy[3]. Jego jelitowe nosody były stosowane zarówno przez homeopatów, jak i alopatów[3]. W 1930 roku Bach zakończył prace badawcze nad nosodami jelitowymi[2].

Był współautorem (razem z Charlesem Wheelerem) pracy pt. Chronic Disease, a working hypothesis, wydanej w 1925 roku, w której zwrócono uwagę na pozytywny wpływ diety zawierającej surowe składniki na przebieg choroby nowotworowej[4]. Bach doszedł także do wniosku, że dieta decydowała o pH jelit, a tym samym o liczebności bakterii jelitowych. Zalecał spożywanie surowych, a nie ugotowanych, warzyw, owoców, orzechów i ziaren zbóż oraz unikanie przetworzonej żywności. Uważał, że oznaką zdrowych jelit jest bladożółty, bezzapachowy stolec[4].

Od 1928 roku rozpoczął intensywne poszukiwania leków wśród roślin i odkrył trzy pierwsze z 38, które opisał[3].

Wiosną 1930 roku zrezygnował z kariery i wyjechał z Londynu do Wali, aby całkowicie poświęcić się odkrywaniu nowego systemu leczenia, opartego na kwiatowych medykamentach roślinnych[3]. Wykluczył pewne rodziny roślin oraz rośliny trujące[3]. Założył, że wybór leczenia będzie opierał się na wskazówkach psychologicznych i pominął objawy fizyczne[3]. Według niego, to brak harmonii pomiędzy nieśmiertelnym duchem a śmiertelnym ciałem prowadził do choroby, a prawdziwe wyleczenie miało następować poprzez uleczenie ducha[3].

Buteleczka z jedną z esencji kwiatowych Bacha

W latach 1928–1935 opisał 38 esencji (ekstraktów) kwiatowych do leczenia zaburzonych emocji i osobowości. Opracował także sposób przygotowywania tych esencji kwiatowych. Twierdził, że poprawienie stanu umysłowego i emocjonalnego pociągnie za sobą uzdrowienie ciała[5].

Napisał i opublikował kilka prac związanych z terapią esencjami kwiatowymi i swoimi poglądami na temat zdrowia i choroby, m.in. Heal Thyself, Free Thyself i The Twalve Healers and Other Remedies[6].

Julian Barnard określił sposób, w który Bach wyszukiwał swoje kwiatowe leki mianem „współczującego rezonansu” pomiędzy pacjentem, w którego stan umysłowo-emocjonalny Bach się wczuwał, a rośliną, która niwelowała ten stan umysłowo-emocjonalny, zastępując go uczuciem spokoju i wewnętrznej harmonii[4], gdy przykładał do niej swoją rękę[4]. Z czasem nabrał doświadczenia w wyszukiwaniu roślin o takich właściwościach[4].

Według Nory Weeks – jego współpracownicy – Bach całymi godzinami dokonywał wnikliwych obserwacji roślin, które rosły nad brzegiem rzeki[3][4]. W pozostawionych po sobie zapiskach nie wyjaśnił dokładnie, w jaki sposób wykorzystywał poczynione przez siebie obserwacje[4].

Niewiele wiadomo na temat życia prywatnego Bacha[3]. Nora Weeks pominęła w jego biografii fakt, że miał żonę i rodzinę[3][4]. Niewiele napisała o nim samym[4]. Wiadomo, że lubił pracować w samotności, nie lubił stałych godzin pracy, ani wszelkich innych reguł czy regulaminów[4]. Był osobą pełną energii, pewną siebie, impulsywną, zdecydowaną, o silnych przekonaniach i szybko podejmującą decyzje[4]. Według innych osób, które znały go osobiście był obdarzony błyskotliwym i oryginalnym umysłem, człowiekiem odważnym, altruistycznym i szczodrym[4], ale także szybko wpadał w złość i drażniła go ślamazarność u innych ludzi[4]. Był obdarzony intuicją, a być może nawet umiejętnością jasnowidzenia[4].

Dom Edwarda Bacha w Sotwell

Zmarł w wieku 50 lat w 1936 roku na zawał serca[3]. Został pochowany na cmentarzu w Sotwell[7]. Cztery lata później, w 1940 roku w Londynie, ukazało się pierwsze wydanie jego biografii pt. The Medical Discoveries of Edward Bach, którą napisała jego asystentka Nora Weeks [3]. W latach 50. XX wieku Nora Weeks rozpoczęła wydawanie broszury The Bach Centre Newsletter, która miała na celu popularyzowanie kwiatowych medykamentów Bacha[7]; aktualnie dostępna w wersji elektronicznej[7].

We wsi Sotwell, w domu, w którym mieszkał Bach, znajduje się obecnie The Bach Centre[7]. Można zwiedzić pokój, w którym udzielał konsultacji medycznych, obejrzeć ogród, w którym rośnie wiele z 38 roślin Bacha, a w słoneczny wiosenny lub letni poranek zobaczyć, jak w ogrodzie wykonywane są nalewki-matki do sporządzania kwiatowych esencji Bacha[7].

Poglądy Edwarda Bacha[edytuj | edytuj kod]

Edward Bach uważał, że chorobę można wyleczyć i nie potrzebna była do tego wiedza medyczna, a sama choroba nie stanowiła konsekwencji czegokolwiek materialnego[8]. Najważniejszy według niego był sposób, w który pacjent reagował na chorobę, a nie sama choroba, albowiem umysł był według niego najwrażliwszą częścią ciała ludzkiego i to właśnie umysł wskazywał, jakiego lekarstwa potrzeba[8]. Wybór właściwego medykamentu opierał na uczuciach, takich jak: strach, depresja, powątpiewanie, niezdecydowanie, beznadziejność, rozdrażnienie, pragnienie towarzystwa lub samotności, które wpływały na pacjenta za sprawą choroby[8]. Uważał, że każdy człowiek ma w sobie nieśmiertelną „iskrę boskości”, której rozniecenie prowadziło do wzrostu poczucia szczęścia, wewnętrznego spokoju, zdrowia, radości i zadowolenia w życiu[8]. Zdaniem Bacha, to właśnie wybrane zioła miały przynosić ulgę cierpiącym poprzez pocieszenie, złagodzenie oraz uwolnienie od trosk i lęków[8], lecząc nie tylko ciała, ale także przybliżając ludzkie życie i charaktery do atrybutów naszej „boskości”[8]. Czas trwania choroby (dzień czy długie lata) nie odgrywał roli w przypadku kuracji „boskimi ziołami”[8]. Wyleczenie następowało poprzez usunięcie nastroju lub nastrojów pacjenta, które uniemożliwiały mu szczęśliwe i radosne życie[8].

Podsumowując, Bach w poszukiwaniu właściwego medykamentu skoncentrował się na osobie (jej stanie umysłu i emocji), a nie na zewnętrznych objawach choroby[4].

Prace Edwarda Bacha[edytuj | edytuj kod]

Zostały opublikowane następujące prace, których autorem był Edward Bach[6]:

  • Heal Thyself (1931)
  • Free Thyself (1932)
  • The Twalve Healers and Other Remedies (1933)
  • Ye Suffer from Yourselves (1931)
  • Wallingford lecture (publiczny wykład w 1936 roku z okazji 50. urodzin Bacha)
  • Masonic lecture (1936)
Wikimedia Commons

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Biography of Edward Bach (ang.). whonamedit.com. [dostęp 27-06-2013].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 S. Praveen Kumar: Bowel Nosodes (ang.). hpathy.com. [dostęp 01-07-2013].
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 3,15 3,16 3,17 3,18 3,19 Matthew Wood: Vitalism: The History of Herbalism, Homeopathy, and Flower Essences (ang.). North Atlantic Books, Berkekey, California 94712, 2000. [dostęp 27-06-2013].
  4. 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 4,11 4,12 4,13 4,14 Julian Barnard: Bach flower Remedies Form and Function (ang.). Lindisfarne Books, 2002. [dostęp 27-06-2013]. s. 21.
  5. The Heritage of Bach Original Flower Remedies (ang.). nelsonsnaturalworld.com. [dostęp 27-06-2013].
  6. 6,0 6,1 Bach Flower Therapy – an introduction (ang.). bachtherapy.org. [dostęp 27-06-2013].
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 The Bach Centre – Home of Dr Edward Bach (ang.). bachcentre.com. [dostęp 27-06-2013].
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 8,7 Edward Bach: Masonic lecture (ang.). bachtherapy.org, 1936. [dostęp 27-06-2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]