Eleazar Soria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eleazar Soria
Imię i nazwisko Eleazar José Manuel Alejandro Soria Ibarra
Data i miejsce
urodzenia
11 stycznia 1949
Lima,  Peru
Pseudonim El Ciego
Pozycja prawy obrońca
Wzrost 181 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1967-1974
1975
1975-1976
1977-1981
Peru Universitario Lima
Peru Sporting Cristal Lima
Argentyna Independiente Buenos Aires
Peru Sporting Cristal Lima
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1972-1978  Peru 29 (0)

Eleazar José Manuel Alejandro Soria Ibarra (11 stycznia 1949) – piłkarz peruwiański noszący przydomek El Ciego, prawy obrońca. Wzrost 181 cm.

Urodzony w Limie Soria w wieku 16 lat zaczął grać w piłkę w klubie Universitario Lima, gdzie w 1967 roku, gdy trenerem pierwszego zespołu był Marcos Calderón, rozpoczął zawodową karierę piłkarską. Już w roku debiutu zdobył swój pierwszy tytuł mistrza Peru. Razem z klubem Universitario wziął udział w turnieju Copa Libertadores 1968, gdzie jego klub dotarł do ćwierćfinału.

W 1969 roku Soria razem z Universitario zdobył swój drugi tytuł mistrza Peru. Następnie wziął udział w turnieju Copa Libertadores 1970, gdzie Universitario dotarł do fazy półfinałowej. Soria zdobył jedną bramkę w przegranym 3:5 wyjazdowym meczu z argentyńskim klubem River Plate Buenos Aires. W 1970 roku razem z klubem Universitario zdobył tytuł wicemistrza Peru, a w 1971 zdobył swój trzeci tytuł mistrza Peru oraz ponownie dotarł do półfinału Pucharu Wyzwolicieli w turnieju Copa Libertadores 1971. Rok później dotarł aż do finału turnieju Copa Libertadores 1972, gdzie drużyna Universitario przegrała dwumecz z Independiente Buenos Aires. W 1972 Soria po raz drugi zdobył razem z Universitario wicemistrzostwo Peru. W turnieju Copa Libertadores 1973 Universitario odpadł już w fazie grupowej. W 1974 roku Soria razem z Universitario po raz czwarty został mistrzem Peru.

Jako gracz klubu Sporting Cristal Lima wziął udział w turnieju Copa América 1975, gdzie Peru zdobyło tytuł mistrza Ameryki Południowej. Soria zagrał we wszystkich 9 meczach - dwóch z Chile, dwóch z Boliwią, dwóch półfinałowych z Brazylią i w trzech finałowych meczach z Kolumbią. Nie zagrał calego wyjazdowego meczu z Brazylią, gdyż w trakcie zmienił go klubowy kolega José Navarro.

Po mistrzostwach kontynentu Soria został piłkarzem argentyńskiego klubu Independiente, z którym wziął udział w turnieju Copa Libertadores 1976. Klub Independiente nie zdołał awansować do finału i nie obronił zdobytego przed rokiem trofeum. W 1976 roku Independiente zdobył Copa Interamericana po dwumeczu z meksykańskim klubem Atlético Español Meksyk. Konieczna okazała się rozgrywka rzutów karnych, w której Soria był jednym ze skutecznych egzekutorów.

W 1977 roku Soria wrócił do Peru i razem z klubem Sporting Cristal zdobył trzeci w swej karierze tytuł wicemistrza Peru. W tym samym roku wziął udział w eliminacjach do finałów mistrzostw świata w 1978 roku, gdzie zagrał w trzech meczach - dwóch z Ekwadorem i w wyjazdowym meczu z Chile.

W 1979 roku Soria po raz piąty został mistrzem Peru, dzięki czemu razem z klubem Sporting Cristal wziął udział w turnieju Copa Libertadores 1980, gdzie jego klub odpadł w fazie grupowej. W 1980 roku Soria szósty raz zdobył mistrzostwo Peru. W turnieju Copa Libertadores 1981 Sporting Cristal znów odpadł w fazie grupowej, a Soria w wygranym 3:2 meczu z chilijskim klubem Universidad de Chile Santiago zdobył dla rywali bramkę samobójczą.

Soria w 1981 roku zakończył karierę piłkarską jako gracz klubu Sporting Cristal. Należał do generacji wielkich piłkarzy peruwiańskich lat 70. jak Roberto Carlos Challe, Teófilo Cubillas, César Cueto, Héctor Chumpitaz, Juan José Muñante, Juan Carlos Oblitas czy Hugo Sotil.

Od 18 czerwca 1972 do 22 kwietnia 1978 Soria rozegrał w reprezentacji Peru 29 meczów w których nie zdobył żadnej bramki[1].

Źródło[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]