Eleazar Soria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eleazar Soria
Imię i nazwisko Eleazar José Manuel Alejandro Soria Ibarra
Data i miejsce
urodzenia
11 stycznia 1949
Lima,  Peru
Pseudonim El Ciego
Pozycja prawy obrońca
Wzrost 181 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1967-1974
1975
1975-1976
1977-1981
Peru Universitario Lima
Peru Sporting Cristal Lima
Argentyna Independiente Buenos Aires
Peru Sporting Cristal Lima
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1972-1978  Peru 29 (0)

Eleazar José Manuel Alejandro Soria Ibarra (11 stycznia 1949) – piłkarz peruwiański noszący przydomek El Ciego, prawy obrońca. Wzrost 181 cm.

Urodzony w Limie Soria w wieku 16 lat zaczął grać w piłkę w klubie Universitario Lima, gdzie w 1967 roku, gdy trenerem pierwszego zespołu był Marcos Calderón, rozpoczął zawodową karierę piłkarską. Już w roku debiutu zdobył swój pierwszy tytuł mistrza Peru. Razem z klubem Universitario wziął udział w turnieju Copa Libertadores 1968, gdzie jego klub dotarł do ćwierćfinału.

W 1969 roku Soria razem z Universitario zdobył swój drugi tytuł mistrza Peru. Następnie wziął udział w turnieju Copa Libertadores 1970, gdzie Universitario dotarł do fazy półfinałowej. Soria zdobył jedną bramkę w przegranym 3:5 wyjazdowym meczu z argentyńskim klubem River Plate Buenos Aires. W 1970 roku razem z klubem Universitario zdobył tytuł wicemistrza Peru, a w 1971 zdobył swój trzeci tytuł mistrza Peru oraz ponownie dotarł do półfinału Pucharu Wyzwolicieli w turnieju Copa Libertadores 1971. Rok później dotarł aż do finału turnieju Copa Libertadores 1972, gdzie drużyna Universitario przegrała dwumecz z Independiente Buenos Aires. W 1972 Soria po raz drugi zdobył razem z Universitario wicemistrzostwo Peru. W turnieju Copa Libertadores 1973 Universitario odpadł już w fazie grupowej. W 1974 roku Soria razem z Universitario po raz czwarty został mistrzem Peru.

Jako gracz klubu Sporting Cristal Lima wziął udział w turnieju Copa América 1975, gdzie Peru zdobyło tytuł mistrza Ameryki Południowej. Soria zagrał we wszystkich 9 meczach - dwóch z Chile, dwóch z Boliwią, dwóch półfinałowych z Brazylią i w trzech finałowych meczach z Kolumbią. Nie zagrał calego wyjazdowego meczu z Brazylią, gdyż w trakcie zmienił go klubowy kolega José Navarro.

Po mistrzostwach kontynentu Soria został piłkarzem argentyńskiego klubu Independiente, z którym wziął udział w turnieju Copa Libertadores 1976. Klub Independiente nie zdołał awansować do finału i nie obronił zdobytego przed rokiem trofeum. W 1976 roku Independiente zdobył Copa Interamericana po dwumeczu z meksykańskim klubem Atlético Español Meksyk. Konieczna okazała się rozgrywka rzutów karnych, w której Soria był jednym ze skutecznych egzekutorów.

W 1977 roku Soria wrócił do Peru i razem z klubem Sporting Cristal zdobył trzeci w swej karierze tytuł wicemistrza Peru. W tym samym roku wziął udział w eliminacjach do finałów mistrzostw świata w 1978 roku, gdzie zagrał w trzech meczach - dwóch z Ekwadorem i w wyjazdowym meczu z Chile.

W 1979 roku Soria po raz piąty został mistrzem Peru, dzięki czemu razem z klubem Sporting Cristal wziął udział w turnieju Copa Libertadores 1980, gdzie jego klub odpadł w fazie grupowej. W 1980 roku Soria szósty raz zdobył mistrzostwo Peru. W turnieju Copa Libertadores 1981 Sporting Cristal znów odpadł w fazie grupowej, a Soria w wygranym 3:2 meczu z chilijskim klubem Universidad de Chile Santiago zdobył dla rywali bramkę samobójczą.

Soria w 1981 roku zakończył karierę piłkarską jako gracz klubu Sporting Cristal. Należał do generacji wielkich piłkarzy peruwiańskich lat 70-tych jak Roberto Carlos Challe, Teófilo Cubillas, César Cueto, Héctor Chumpitaz, Juan José Muñante, Juan Carlos Oblitas czy Hugo Sotil.

Od 18 czerwca 1972 do 22 kwietnia 1978 Soria rozegrał w reprezentacji Peru 29 meczów w których nie zdobył żadnej bramki[1].

Źródło[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]