Marcos Calderón

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marcos Calderón
Imię i nazwisko Marcos Calderón Medrano
Data i miejsce
urodzenia
11 lipca 1928
Lima,  Peru
Data i miejsce
śmierci
8 grudnia 1987
Lima,  Peru
Pseudonim El Chueco, El Oso
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
194?-1951
1951-1956
Carlos Concha
Sport Boys
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1958-1962
1963
1964-1968
1965-1967
1969-1970
1972-1974
1975-1976
1975-1979
1979-1981
1982
1983
1983
1984
1984
1985-1986
1987
1987
1987
Sport Boys
Defensor Lima
Universitario
 Peru
Defensor Arica
Sporting Cristal
Alianza Lima
 Peru
Sporting Cristal
Municipal Lima
Deportivo Táchira
Barcelona
Tigres UANL
Sport Boys
Universitario
Juventud La Joya
 Peru
Alianza Lima

Marcos Calderón Medrano (ur. 11 lipca 1928 w Limie - zm. 8 grudnia 1987 w Limie) – piłkarz peruwiański grający podczas kariery na pozycji pomocnika. Po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował jako trener.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Marcos Calderón karierę piłkarską rozpoczął w klubie Carlos Concha Callao w drugiej połowie lat 40. Drugim i ostatnim klubem w jego karierze był Sport Boys Callao, z którym w 1951 zdobył mistrzostwo Peru. Piłkarską karierę zakończył w 1956.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Marcos Calderón po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem. Pracę trenerską rozpoczął u boku Alfonso Huapayi w 1956 w Sport Boys. W 1958 został pierwszym trenerem Sport Boys i pełnił tą funkcję przez 4 kolejne lata. Już w pierwszym roku samodzielnej pracy odniósł pierwszy sukces zdobywając mistrzostwo Peru.

W 1963 był trenerem Defensora Lima, by po roku przenieść się do lokalnego rywala - Universitario. W ciągu 4 lat pracy w Universitario trzykrotnie zdobył z nim mistrzostwo Peru w 1964, 1966 i 1967. W latach 1965-1967 pełnił funkcję selekcjonerem reprezentacji Peru. W latach 1972-1974 prowadził stołeczny Sporting Cristal, z którym zdobył mistrzostwo w 1972. Kolejny tytuł mistrzostwo zdobył w 1975, kiedy to prowadził Alianzę Lima. W latach 1975-1979 Calderón po raz drugi prowadził reprezentację Peru. W 1975 doprowadził Peruwiańczyków do drugiego w historii wygrania Copa América. W 1977 awansował z Peru do Mistrzostw Świata. Na turnieju w Argentynie Peru wygrało pierwszą fazę grupową wygrywając ze Szkocją i Iranem oraz remisując z Holandią. W drugiej fazie grupowej Peru przegrało wszystkie mecze z Brazylią, Polską i Argentyną odpadając tym samym z turnieju.

W 1979 powrócił do pracy w Sportingu Cristal i dwukrotnie zdobył z nim mistrzostwo w 1979 i 1980. W latach 1983-1984 Calderón pracował zagranicą w Wenezueli w Deportivo Táchira, Ekwadorze w Barcelonie Guayaquil i Meksyku w Tigres UANL. W 1984 powrócił do Sport Boys, z którym kolejny tytuł mistrzowski. W 1985 powrócił do Universitario, z którym zdobył dziesiąty w swojej karierze tytuł mistrza Peru. Karierę trenerską Calderóna przerwała śmierć w katastrofie lotniczej 8 grudnia 1987 w Limie, kiedy to zginęła cała drużyna Alianzy Lima.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]