Elymianie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prawdopodobne rozmieszczenie starożytnych ludów na Sycylii przed kolonizacją grecką i fenicką

Elymianie lub Elymowie (grec. Elymoi, łac. Elymi) – lud zamieszkujący zachodnią część Sycylii od epoki żelaza, posługujący się językiem elymijskim.

Pochodzenie Elymów jest niepewne. Prawdopodobnie przybyli na wyspę z Anatolii przez północną Afrykę ok. 1100 p.n.e.

Według antycznych autorów, zwłaszcza historyków (Tukidydes, Pseudo-Skylaks, Lykofron, Dionizjusz z Halikarnasu, Wergiliusz, Strabon, Plutarch, Pauzaniasz), Elymowie byli uciekinierami z Troi. Po migracji na Sycylię zasiedlili jej zachodnią część, sąsiadującą z ziemiami Sykanów, którzy na Sycylii zamieszkali dużo wcześniej.

Administracyjnym centrum Elymów była Segesta; religijnym – Eryx. W czasach późniejszych ulegli wpływom kulturowym Kartagińczyków i Greków z Wielkiej Grecji.