Erich Segal
| Erich Segal | |
 Erich Segal |
|
| Imiona i nazwisko | Erich Wolf Segal |
| Data i miejsce urodzenia | 16 czerwca 1937 Brooklyn |
| Data i miejsce śmierci | 17 stycznia 2010 Londyn |
| Narodowość | Amerykanin |
| Dziedzina sztuki | literatura |
| Ważne dzieła | Love Story, Absolwenci, Doktorzy |
 Cytaty w Wikicytatach |
|
| Strona domowa | |
Erich Wolf Segal (ur. 16 czerwca 1937 w Brooklynie, zm. 17 stycznia 2010 w Londynie) – amerykański pisarz, scenarzysta i naukowiec.
Spis treści |
Młodość [edytuj]
Syn rabina, uczęszczał do Midwood High School w Brooklynie. Ojciec zgodził się na to pod warunkiem uczęszczania na wykłady wieczorowe do miejskiego żydowskiego seminarium teologicznego[1]. Następnie studiował filologię klasyczną na Harvard University. W 1965 uzyskał doktorat w zakresie komparatystyki literackiej.
Kariera naukowa [edytuj]
Segal był profesorem literatury greckiej i łacińskiej na uniwersytetach Harvarda, Yale i Princeton. Wykładał też jako profesor wizytujący w Dartmouth College i na Uniwersytecie Ludwiga Maximiliana w Monachium. Pod koniec życia wykładał w Wolfson College w Oxford. Zajmował się głównie dramatem antycznym, a w szczególności komedią. Był autorem wielu publikacji naukowych, w tym syntetycznej historii komedii od czasów antycznych po współczesność (The Death of Comedy). Przetłumaczył na angielski m.in. cztery komedie Plauta.
Był niezwykle popularnym wykładowcą – na jego wykłady przychodziło niekiedy 600 studentów[2][3]. Odmówiono mu jednak tenury na Yale i choć oficjalnym powodem było nadmierne zaangażowanie w działalność pozauniwersytecką[4], jednak uważa się, że rzeczywistym powodem była zawiść środowiska uniwersyteckiego zazdrosnego o jego popularność jako pisarza[5].
Kariera pisarska [edytuj]
Yellow Submarine [edytuj]
W 1967, na podstawie powieści Lee Minoffa, Erich Segal napisał scenariusz do pełnometrażowego filmu animowanego opartego na muzyce The Beatles, Yellow Submarine.
Love Story [edytuj]
W późnych latach sześćdziesiątych, Segal był współautorem różnych scenariuszy, napisał też samodzielnie scenariusz romantycznej opowieści o miłości studenta Harvardu i studentki z Radcliffe College (związanego z Harvardem żeńskiego college’u), nie udało mu się jednak go sprzedać. Agent namówił go na przerobienie scenariusza na powieść, która ukazała się pod tytułem Love Story i w rezultacie okazała się wielkim sukcesem (później została również sfilmowana). Książka była jedną z najlepiej sprzedających się w Stanach Zjednoczonych powieści lat siedemdziesiątych i została przetłumaczona na ponad 20 języków. W przeciwieństwie do publiczności, krytycy przyjęli ją źle. Doszło do tego, że gdy została nominowana do National Book Award jury zagroziło zbiorową dymisją, jeśli nominacja nie zostanie wycofana[6]. Z kolei film przyciągnął rekordową widownię w 1971.
W 1977 Segal napisał sequel powieści Love Story – Opowieść Olivera, która również została sfilmowana.
Jego powieść Absolwenci z 1985 – saga oparta na roczniku 1958 Harvardu (tym samym, co rocznik Segala[7]) – także okazała się bestsellerem oraz wygrała liczne nagrody literackie we Francji i we Włoszech. Powieść Doktorzy to kolejny bestseller New York Timesa.
Akcja wielu powieści Segala (m.in. Love story, Absolwenci, Nagrody) rozgrywa się w środowisku uniwersyteckim, a w szczególności – przynajmniej częściowo – na Harvardzie. Przewija się tam też wątek „mezaliansu” – związku WASPa z przedstawicielem mniejszości narodowych i religijnych.
Rodzina [edytuj]
Segal zawarł w 1975 związek małżeński z Karen Marianne James, z którego urodziły się dwie córki.
Choroba i śmierć [edytuj]
Przez 25 lat Segal cierpiał na chorobę Parkinsona. Zmarł w swoim londyńskim domu, na zawał serca[8].
Książki wydane w języku polskim [edytuj]
- "Love Story czyli o miłości" – tłum. Anna Przedpełska-Trzeciakowska (1972) (wydana również jako "Opowieść miłosna", oryg. "Love Story", 1970, tłum. Grzegorz Kołodziejczyk)
- "Opowieść Olivera" ("Oliver's Story", 1977, tłum. Jarosław Sokół)
- "Mężczyzna, kobieta i dziecko" (wydana również jako "Kobieta, mężczyzna, dziecko", oryg. "Man, Woman and Child", 1980, przekłady polskie Jarosława Sokoła i Piotra Jankowskiego)
- "Absolwenci" ("The Class", 1985, tłum. Jarosław Sokół)
- "Doktorzy" ("Doctors", 1988, tłum. Maria Streszewska)
- "Akty wiary" ("Acts of Faith", 1992, wspólne tłum. Elżbieta Piotrowska-Zychowicz i Witold Nowakowski)
- "Nagrody" ("Prizes", 1995, tłum. Barbara Cendrowska)
- "Ostatni akord" ("Only Love", 1997, tłum. Elżbieta Zychowicz)
- "Bez sentymentów ("No Love Lost", 2001, tłum. Witold Nowakowski)
Filmografia [edytuj]
- "Żółta łódź podwodna" (1968)
- "The Games" (1970)
- "R.P.M." (1970)
- "Love Story" (1970)
- "Jennifer on My Mind" (1971)
- "Historia Olivera" (1978)
- "Zmiana pór roku" (1980)
- "Kobieta, mężczyzna i dziecko" (1983)
Wybrane prace naukowe [edytuj]
- "Roman Laughter: The Comedy of Plautus", Cambridge, Massachusetts, 1968
- "Greek tragedy. Modern essays in criticism", New York 1983
- (wspólnie z Fergusem Millarem) Caesar Augustus: Seven Aspects, Oxford 1984
- "The Death of Comedy", Cambridge, Mass., 2001
Bibliografia [edytuj]
- Linda Claycomb Pelzer: Erich Segal: a critical companion. Westport, Conn. [u.a.]: Greenwood Press, 1997.
Przypisy
- ↑ Ned Temko: Erich Segal obituary (ang.). The Guardian, 19 stycznia 2010.
- ↑ Christopher H. Foreman: Erich Segal: Does He Have A Choice? (ang.). The Crimson, 9 maja 1972.
- ↑ Michael Carlson: Erich Segal: Classics professor who shot to fame as the writer of 'Love Story' (ang.). The Independent, 22 stycznia 2010.
- ↑ Matt Schudel: Erich Segal, 72; authored hugely popular ‘Love Story’ (ang.). The Boston Globe, 20 stycznia 2010.
- ↑ Martin Peretz: Erich Segal Z”L (ang.). The New Republic, 27 stycznia 2010.
- ↑ Margalit Fox: Erich Segal, ‘Love Story’ Author, Dies at 72 (ang.). New York Times, 19 stycznia 2010.
- ↑ Deborah Copaken Kogan: Only Yesterday. Erich Segal’s Novel ‘The Class,’ 27 Years Later (ang.). The New York Times, 25 maja 2012. [dostęp 18 stycznia 2013].
- ↑ PAP: Zmarł Erich Segal, autor "Love Story". wyborcza.pl, 19-01-2010.
