Erich Segal
Erich Wolf Segal (ur. 16 czerwca 1937 w Brooklynie, zm. 17 stycznia 2010 w Londynie) - współczesny amerykański pisarz, scenarzysta i naukowiec.
Spis treści |
[edytuj] Młodość
Segal, syn rabina, uczęszczał do Midwood High School w Brooklynie. Ojciec zgodził się na to pod warunkiem, że chodził na wykłady wieczorowe do miejskiego żydowskiego seminarium teologicznego[1]. Następnie studiował filologię klasyczną na Uniwerstytecie Harwarda. W roku 1965 uzyskał doktorat w zakresie komparatystyki literackiej.
[edytuj] Kariera naukowa
Segal był profesorem literatury greckiej i łacińskiej na uniwersytetach Harwarda, Yale, Princeton. Wykładał też jako profesor wizytujący w Dartmouth College i na Uniwersytecie Monachijskim. Ostatnio wykładał w Wolfson College, Oxford. Zajmował się głównie dramatem antycznym, a w szczególności komedią. Był autorem wielu publikacji naukowych, w tym syntetycznej historii komedii od czasów antycznych po współczesność (The Death of Comedy). Przetłumaczył na angielski m.in. cztery komedie Plauta.
Był niezwykle popularnym wykładowcą - na jego wykłady przychodziło niekiedy 600 studentów[2][3]. Odmówiono mu jednak tenury na Yale i choć oficjalnym powodem było nadmierne zaangażowanie w działalność pozauniwersytecką[4],, jednak uważa się, że rzeczywistym powodem była zawiść środowiska uniwersyteckiego zazdrosnego o jego popularność jako pisarza[5].
[edytuj] Kariera pisarska
[edytuj] Yellow Submarine
W 1967, na podstawie powieści Lee Minoffa, Erich Segal napisał scenariusz do pełnometrażowego filmu animowanego opartego na muzyce The Beatles, Yellow Submarine.
[edytuj] Love Story
W późnych latach sześćdziesiątych, Segal był współautorem różnych scenariuszy, napisał też samodzielnie scenariusz romantycznej opowieści o miłości studenta Harvardu i studentki z Radcliffe College (związanego z Harwardem żeńskiego college’u), nie udało mu się jednak sprzedać. Agent namówił go na przerobienie scenariusza na powieść, która w rezultacie okazała się wielkim sukcesem i następnie została sfilmowana. Książka była jedną z najlepiej sprzedających się w Stanach Zjednoczonych powieści lat siedemdziesiątych i została przetłumaczona na ponad 20 języków. W przeciwieństwie do publiczności krytycy przyjęli ją źle. Doszło do tego, że gdy została nominowana do National Book Award jury zagroziło zbiorową dymisją, jeśli nominacja nie zostanie wycofana[6]. Z kolei film był przyciągnął rekordową widownię w roku 1971.
W 1977 Segal napisał sequel powieści Love Story – Opowieść Olivera, która również została sfilmowana.
Jego powieść Absolwenci z 1985 roku, saga oparta na roczniku 1958 Harvardu, także okazała się bestsellerem oraz wygrała liczne nagrody literackie we Francji i we Włoszech. Powieść Doktorzy to kolejny bestseller New York Timesa.
Akcja wielu powieści Segala (m.in. Love story, Absolwenci, Nagrody) rozgrywa się w środowisku uniwersyteckim, a w szczególności - przynajmniej częściowo - na Harwardzie. Przewija się tam też wątek "mezaliansu" - związku WASPa z przedstawicielem mniejszości narodowych i religijnych.
[edytuj] Rodzina
Segal zawarł w roku 1975 związek małżeński z Karen Marianne James, z którego urodziły się dwie córki.
[edytuj] Choroba i śmierć
Przez 25 lat Segal cierpiał na chorobę Parkinsona. Zmarł w swoim londyńskim domu, na zawał serca[7].
[edytuj] Filmografia
- "Żółta łódź podwodna" (1968)
- "The Games" (1970)
- "R.P.M." (1970)
- "Love Story" (1970)
- "Jennifer on My Mind" (1971)
- "Historia Olivera" (1978)
- "Zmiana pór roku" (1980)
- "Kobieta, mężczyzna i dziecko" (1983)
[edytuj] Książki wydane w języku polskim
- "Love Story czyli O miłości" – tłum. Anna Przedpełska-Trzeciakowska (1989) (wydana również jako "Opowieść miłosna", oryg. "Love Story", 1970, tłum. Grzegorz Kołodziejczyk)
- "Opowieść Olivera" ("Oliver's Story", 1977, tłum. Jarosław Sokół)
- "Mężczyzna, kobieta i dziecko" (wydana również jako "Kobieta, mężczyzna, dziecko", oryg. "Man, Woman and Child", 1980, przekłady polskie Jarosława Sokoła i Piotra Jankowskiego)
- "Absolwenci" ("The Class", 1985, tłum. Jarosław Sokół)
- "Doktorzy" ("Doctors", 1988, tłum. Maria Streszewska)
- "Akty wiary" ("Acts of Faith", 1992, wspólne tłum. Elżbieta Piotrowska-Zychowicz i Witold Nowakowski)
- "Nagrody" ("Prizes", 1995, tłum. Barbara Cendrowska)
- "Ostatni akord" ("Only Love", 1997, tłum. Elżbieta Zychowicz)
- "Bez sentymentów ("No Love Lost", 2001, tłum. Witold Nowakowski)
[edytuj] Wybrane prace naukowe
- "Roman Laughter: The Comedy of Plautus", Cambridge, Massachusetts, 1968
- "Greek tragedy. Modern essays in criticism", New York 1983
- (wspólnie z Fergusem Millarem) Caesar Augustus: Seven Aspects, Oxford 1984
- "The Death of Comedy", Cambridge, Mass., 2001
[edytuj] Literatura na temat Segala
- Linda Claycomb Pelzer: Erich Segal : a critical companion. Westport, Conn. [u.a.] : Greenwood Press, 1997.
Przypisy
- ↑ Ned Temko: Erich Segal obituary. The Guradian, 19 stycznia 2010. [1]
- ↑ Christopher H. Foreman: Erich Segal: Does He Have A Choice? The Crimson, 9 maja 1972 [2]
- ↑ Michael Carlson: Erich Segal: Classics professor who shot to fame as the writer of 'Love Story'. The Indipendent, 22 stycznia 2010 [3]
- ↑ Matt Schudel: Erich Segal, 72; authored hugely popular ‘Love Story’. The Boston Globe, 20 stycznia 2010 [4]
- ↑ Martin Peretz: Erich Segal Z”L. The New Republic, 27 stycznia 2010 [5]
- ↑ Margalit Fox: Erich Segal, ‘Love Story’ Author, Dies at 72. New York Times, 19 stycznia 2010 [6]
- ↑ PAP: Zmarł Erich Segal, autor "Love Story". wyborcza.pl, 19-01-2010.