Eva Joly

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eva Joly (2013)

Eva Joly (ur. 5 grudnia 1943 w Oslo jako Gro Eva Farseth) – francuska prawniczka, sędzia śledczy i polityk pochodzenia norweskiego, posłanka do Parlamentu Europejskiego VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W wieku 18 lat przyjechała jako au pair do Francji, gdzie wyszła za mąż za obywatela Francji. Pracowała jako sekretarka, ukończyła wieczorowe studia prawnicze. W 1981 objęła stanowisko zastępcy prokuratora w Orleanie. W 1990 została sędzią śledczym ds. finansowych przy Sądzie Kasacyjnym w Paryżu. Prowadziła postępowania w licznych aferach korupcyjnych, w tym śledztwa dotyczące byłego ministra Bernarda Tapie, afer związanych z bankiem Crédit Lyonnais i koncernem petrochemicznym Elf.

Stała się jednym z czołowych działaczy postulujących walkę z korupcją. Obok takich osób, jak m.in. Baltasar Garzón, Antonio Di Pietro i Mary Robinson, brała udział w 2003 w przygotowaniu „deklaracji paryskiej”, międzynarodowego apelu o podjęcie powszechnych kroków mających na celu usprawnienie walki z patologiami (w tym postulaty wprowadzenia konfiskaty nieznanego pochodzenia majątków posiadanych przez polityków)[1]. Została uhonorowana tytułem „Europejczyka Roku 2002”, przyznanym przez amerykański miesięcznik „Reader's Digest”. Nakręcony w 2006 przez Claude’a Chabrola film L’Ivresse du pouvoir częściowo opiera się na działalności Evy Joly w wymiarze sprawiedliwości[2].

W 2009 została powołana przez rząd Islandii do zbadania ewentualnych wpływów przestępczości korupcyjnej i gospodarczej na zwiększenie skutków kryzysu finansowego. W tym samym roku z listy komitetu wyborczego Europe Écologie, zorganizowanego przez Daniela Cohn-Bendita, została wybrana do Parlamentu Europejskiego VII kadencji. Należy do Grupy Zielonych – Wolny Sojusz Europejski[3].

W wyborach prezydenckich we Francji przewidzianych na 22 kwietnia 2012 została kandydatką z ramienia partii zielonych. Jej program przewidywał m.in. likwidację energetyki jądrowej we Francji. Według sondaży z przełomu marca i kwietnia 2012 uzyskiwała poparcie wynoszące około 2%[4]. W głosowaniu z 22 kwietnia 2012 otrzymała około 830 tys. głosów (2,31%), zajmując wśród 10 kandydatów 6. miejsce i przegrywając w pierwszej turze[5].

W 2014 Eva Joly została wybrana na kolejną kadencję europarlamentu[6].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Notre affaire à tous, 2000
  • Korrupsjonsjeger: Fra Grünerløkka til Palais de Justice, 2001
  • Est-ce dans ce monde-là que nous voulons vivre?, 2003

Przypisy

  1. Robert Sołtyk, Zduśmy korupcję, „Gazeta Wyborcza” nr 143 z 21 czerwca 2003, s. 1.
  2. Claude Chabrol a rétréci l’affaire Elf (fr.). le Monde.fr, 17 marca 2006. [dostęp 2011-09-26].
  3. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2012-04-06].
  4. Dominika Pszczółkowska: Francuska ofiara salonowej ksenofobii. wyborcza.pl, 5 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-06].
  5. Résultats 1er tour (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2012-04-23].
  6. Résultats européennes: la liste de nos nouveaux élus (fr.). leparisien.fr, 26 maja 2014. [dostęp 2014-05-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons