Ferdinand Hodler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ferdinand Hodler
Autoportret, 1916
Podpis Ferdinand Hodler
Autoportret, 1916
Data i miejsce urodzenia 14 marca 1853
Gurzelen, Szwajcaria
Data i miejsce śmierci 19 maja 1918
Genewa, Szwajcaria
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ferdinand Hodler (ur. 14 marca 1853 w Gurzelen w kantonie Berno, zm. 19 maja 1918 w Genewie) – szwajcarski malarz, tworzący w stylu secesji.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Hodler urodził się w Bernie w niezamożnej rodzinie jako najstarszy z sześciorga dzieci. Jego ojciec, Jean Hodler, był stolarzem, a matka, Marguerite (z domu Neukomm), pochodziła z chłopskiej rodziny)[1]. Kiedy Hodler miał osiem lat, jego ojciec i dwaj młodsi bracia zmarli na gruźlicę. Jego matka wyszła ponownie za mąż za malarza dekoracyjnego, ale w 1867 r. również zmarła na gruźlicę[2]. Ostatecznie choroba zabrała całe rodzeństwo Hodlera, wzbudzając u artysty szczególną świadomość śmiertelności[3].

Mając 10 lat Hodler otrzymał od ojczyma szkolenie w zakresie malowania dekoracyjnego, następnie został wysłany do Thun, gdzie został uczniem lokalnego artysty malarza Ferdynanda Sommera. Najwcześniejsze prace Hodlera to tradycyjne krajobrazy, które sprzedawano w sklepach dla turystów. W 1871 roku, w wieku 18 lat, udał się pieszo do Genewy, aby rozpocząć karierę malarza. Studiował w Genewie pod kierownictwem pejzażysty Barthélemy Menna.

Prace z okresu wczesnej dojrzałości Hodlera to pełne realizmu krajobrazy, kompozycje figuralne i portrety. W 1875 roku pojechał do Bazylei, gdzie studiował malarstwo Hansa Holbeina, zwłaszcza dzieło Chrystus w grobie, które wpłynęło na sposób, w jaki zajmował się tematem śmierci. W ostatniej dekadzie XIX w. jego twórczość ewoluowała łącząc wpływy kilku gatunków, w tym symbolizmu i secesji. Rozwinął styl, który sam nazywał równoległością, charakteryzujący się zbiorem postaci ułożonych symetrycznie w pozach sugerujących rytuał lub taniec.

W 1884 r. Hodler spotkał Augustine Dupin (1852–1909), która stała się jego modelką i towarzyszką przez następne lata. W 1887 roku urodził się im syn Hector, późniejszy założyciel największej międzynarodowej organizacji użytkowników języka esperanto (UEA)[4].

Od 1889 roku aż do ich rozwodu w 1891 roku Hodler był żonaty z Berthą Stucki, którą przedstawił na obrazie Poezja (1897, Muzeum Wzornictwa, Zurych). W 1898 r. poślubił Berthe Jacques.

Był członkiem Secesji Berlińskiej (od 1900) oraz Secesji Monachijskiej (od 1903)[5].

W 1914 r. potępił zbrodnię niemieckiej artylerii we francuskim Reims[6]. W odwecie niemieckie muzea sztuki wykluczyły jego prace ze swoich zbiorów.

W końcowym etapie prace Hodlera nabrały ekspresjonistycznego aspektu z silnie zabarwionymi geometrycznymi figurami. Surowe krajobrazy przedstawiały często poszarpaną linię granicy między ziemią, wodą i niebem. Jednak najbardziej znane obrazy Hodlera przedstawiają sceny z życia codziennego, jak np. Drwal (1910, Musée d'Orsay, Paryż). Pierwowzór tego obrazu pojawił się na odwrocie 50-frankowego banknotu wydanego przez Szwajcarski Bank Narodowy w latach 1911-1914.

W 1908 r. Hodler poznał Valentine Godé-Darel, która została jego kochanką. Kiedy w 1913 r. Valentine zachorowała na raka, Hodler spędził wiele godzin opiekując się i czuwając przy chorej. To doświadczenie zaowocowało niezwykłym cyklem obrazów, dokumentujących powolną degradację jej ciała. Śmierć Valentine w styczniu 1915 bardzo dotknęła Hodlera. Pogrążył się w pracy tworząc serię około 20 introspekcyjnych autoportretów datowanych na 1916 rok. Pod koniec 1917 roku podupadł na zdrowiu, co doprowadziło go do myśli o samobójstwie. Zmarł 19 maja 1918 roku w Genewie, pozostawiając wiele niedokończonych dzieł, ukazujących miasto.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Drwal
Drwal
Dzien
Dzień, 1900.
Der Niesen
Der Niesen, 1910.
Kind am Tisch - 1889
Kind am Tisch, 1889.
Obrazy pędzla Ferdinanda Hodlera

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.

Przypisy

  1. William Hauptman: Ferdinand Hodler. Milan, 2007, s. 9.
  2. William Hauptman: Ferdinand Hodler. Milan, 2007, s. 9-10.
  3. William Hauptman: Ferdinand Hodler. Milan, 2007, s. 12.
  4. William Hauptman: Ferdinand Hodler. Milan, 2007, s. 100.
  5. Nowa Pinakoteka: Ferdinand Hodler. (ang. • niem.)
  6. William Hauptman: Ferdinand Hodler. Milan, 2007, s. 36.