Francesco Onofrio Manfredini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Francesco Onofrio Manfredini (ur. 1684 w Pistoia niedaleko Florencji, zm. 1762 tamże) – włoski kompozytor i skrzypek późnego baroku.

Manfredini uczył się śpiewu w chórze, a sztuki gry na skrzypcach w szkole skrzypcowej przy katedrze San Petronio w Bolonii. Jego nauczycielami byli kompozytorzy: Giuseppe Torelli, Girolamo Laurenti i Giacomo Antonio Perti. Jako wykształcony muzyk przyjął posadę w Ferrarze. W roku 1711 spotkał w Wenecji księcia Monako, Antonia I Grimaldiego, u którego pracował przez szesnaście lat. Dedykował mu swój op. 3. W 1727 wrócił do Pistoi, gdzie został kapelmistrzem katedry San Filippo.

Jego synami byli kompozytor i śpiewak-kastrat Giuseppe Manfredini i kompozytor Vincenzo Manfredini (1737-1799).

Pozostały po Manfredinim 43 dzieła, przy czym uważa się, że większa jeszcze cześć jego kompozycji została zniszczona (wziąwszy pod uwagę, że tworzył aż do śmierci w wieku 78 lat). Nadal w rękopisie pozostają liczne jego kompozycje.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • 2 Oratoria w Bolonii
    • Święty Filip Nereusz tryumfujący (S. Filippo Neri trionfante), Bolonia, 1720
    • Tomasz Morus (Tommaso Moro), Bolonia, 1720
  • 4 Oratoria w Pistoia (1719-1728)
    • Wypędzenie z raju ziemskiego (Il discacciamento dal paradiso terrestre), Pistoia
    • Podwójna ofiara Kalwarii (Il doppio sacrificio del Calvario), Pistoia
    • Ofiara Jefty (Il sacrificio di Jefte), Pistoia
    • Oblężenie Samarii (L’assedio di Sammaria), Pistoia
  • Inna muzyka sakralna
    • Stabat mater (na sopran, alt, tenor, bas, dwoje skrzypiec, wiolę oraz basso continuo) - rękopis
  • Concerto a violino solo et orchestra
  • 12 Concertini per camera a violini e basso op.1 (Bolonia 1704)
  • Sonata in trio (in Corona di dodifice fiori armonico, (Bolonia 1706)
  • 12 Sinfonie da chiesa a 2 violini, viola ad libitum e basso op. 2 (Bolonia 1709)
  • 12 Concerti op. 3 (Nr. 12 szczególnie znany Concerto per il Natale - "koncert na Boże Narodzenie"), Bolonia 1718
  • Six Sonates pour deux Violons et B.C. (Londyn wydane pośmiertnie w roku 1764)
  • dalsze koncerty z różnymi kombinacjami instrumentalnymi
  • Tractus Regole armoniche (Wenecja 1775) dzieło teoretyczne o sztuce operowej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Muzyczna PWM, część biograficzna M, Kraków 2000, str. 66

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]