Franciszek Salwator Toskański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Franciszek Salwator Toskański

Franz Salvator Maria Joseph Ferdinand Karl Leopold Anton von Padua Johann Baptist Januarius Aloys Gonzaga Rainer Benedikt Bernhard von Österreich-Toskana (ur. 21 sierpnia 1866 w Altmünster; zm. 20 kwietnia 1939 w Wiedniu) – arcyksiążę austriacki.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Franciszek Salwator był synem Karola Salwatora, księcia Toskanii, arcyksięcia Austrii, i jego żony Marii Immaculaty Burbon, córki Ferdynanda II, króla Obojga Sycylii.

Swoją przyszłą żonę, Marię Walerię (1868–1924) poznał na balu. Arcyksiężniczka, ukochana córka cesarzowej Elżbiety i cesarza Franciszka Józefa I, jako jedyna z rodzeństwa mogła wyjść za mąż z miłości. Jej wybór padł właśnie na Franciszka. Ich ślub odbył się 31 lipca 1890 roku w Bad Ischl. Maria Waleria i Franciszek doczekali się dziesięciorga dzieci. Początek małżeństwa był bardzo udany, jednak z biegiem czasu było coraz gorzej i Franciszek zaczął zdradzać żonę. Związał się z młodszą o 25 lat Stefanią Richter (18911972) (późniejszą księżną von Hohenlohe-Waldenburg-Schillingsfürst, żoną księcia Fryderyka Franciszka), z którą miał nieślubnego syna[1], uznanego przez Marię Walerię. Dziesięć lat po śmierci Marii Walerii, 28 kwietnia 1934 w Wiedniu, Franciszek zawarł małżeństwo morganatyczne z Melanią von Risenfels (18981984).

Franciszek Salwator ze swoją żoną arcyksiężniczką Marią Walerią

Dzieci[edytuj | edytuj kod]

  • Elżbieta (1892–1930)
  • Franciszek Karol (1893–1918)
  • Hubert Salwator (1894–1971)
  • Jadwiga (1896–1970)
  • Theodor Salwator (1899–1978)
  • Gertruda (1900–1962)
  • Maria (1901–1936)
  • Klemens Salwator (1904–1974)
  • Matylda (1906–1991)
  • Agnieszka (1911–1911)
  • Franciszek Józef von Hohenlohe-Schillingsfürst (1914–2008) (nieślubny)

Najstarszy syn Franciszek Karol zmarł przedwcześnie 10 grudnia 1918. Nie ożenił się i nie zostawił potomstwa. Klemens Salwator z kolei 20 lutego 1931 roku ożenił się z hrabiną Elżbietą Resseguier de Miremont, z którą miał ośmioro dzieci. Z powodu tego małżeństwa musiał zrzec się nazwiska i wszelkich praw w porządku dziedziczenia. Dla siebie i swoich potomków przyjął nazwisko i tytuł księcia Altenburg.[2]

Przypisy

  1. Jim Wilson, Księżna Nazistów. Żydówka, Arystokratka, Agentka Hitlera., Świat Książki, Warszawa 2013, s. 43
  2. Martha Schad, Kaiserin Elisabeth und ihre Töchter, München 2005, s. 154

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jim Wilson, Księżna Nazistów. Żydówka, Arystokratka, Agentka Hitlera, Świat Książki, Warszawa 2013, ISBN 978-83-7943-037-6.
  • Franz zu Hohenlohe, Stephanie. Das Leben meiner Mutter. Aus dem Englischen von Maria-Concetta Hübner. Amalthea, München und Wien 1991, ISBN 3-85002-293-5.