Karol Salwator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karol Salwator, arcyksiążę Austrii i książę Toskanii

Karol Salwator (ur. 30 kwietnia 1839 we Florencji; zm. 18 stycznia 1892 w Wiedniu) – arcyksiążę Austrii, książę Toskanii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karol Salwator był synem arcyksięcia Leopolda II, wielkiego księcia Toskanii i jego żony Marii Antonietty Burbon, księżniczki Królestwa Obojga Sycylii. Miał dwanaścioro rodzeństwa, w tym trzy przyrodnie siostry. Jago brat Ferdynand IV był ostatnim wielkim księciem Toskanii.

W wieku 10 lat Karol Salwator otrzymał stopień kapitana c. i k. Pułku Ułanów Galicyjskich Cesarza Józefa II nr 6. W 1857 roku został awansowany do stopnia majora. Po wybuchu wojny na Sardynii, w kwietniu 1859 roku opuścił wraz z rodziną Florencję. Udał się do Lombardii, gdzie dołączył do zdrupowania armii cesarskiej. Brał udział w walkach, między innymi w bitwie pod Solferino. Po bitwie awansował do stopnia podpułkownika. Został dowódcą c. i k. Pułku Piechoty im. księcia Filipa Wirtemberskiego. W 1866 roku uczestniczył w bitwie pod Sadową. W kolejnych latach promowany był do stopnia generała-majora w roku 1876 i generała-porucznika w roku 1886. Nie pełnił już jednak żadnych funkcji wojskowych. Bóle reumatyczne uniemożliwiały mu chodzenie.[1]

Karol Salwator był dobry w przedmiotach ścisłych. Miał zamiłowania techniczne, co wykorzystał w projektowaniu i budowaniu nowej broni palnej. Zaprojektował wspólnie z kapitanem Georgiem Ritter von Dormus nowy model kartaczownicy[2], który po pewnych modyfikacjach został oficjalnie przedstawiony c. i k. Ministerstwu Wojny. Ostatecznie model o nazwie Salwator-Dormius M. 93 otrzymał patent. Zakupiony był produkowany w zakładach Skody w Pilznie.[3]

Oprócz techniki Karol Salwator interesował się także architekturą. Był zapalonym myśliwym i miał dużą kolekcję broni myśliwskiej. Po latach przyznał samokrytycznie, że zaprojektowane przez siebie modele broni okazały się zbyt skomplikowane.[4]

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Maria Immaculata

Ożenił się z Marią Immaculatą Burbon, córką Ferdynanda II, króla Oboja Sycylii i jego drugiej żony – Marii Teresy Habsburg, arcyksiężniczki Austrii. Ślub odbył się 19 września 1861 we Włoszech. Para miała 11 dzieci:

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Umarł 18 stycznia 1892, w wieku 52 lat w Austrii. Karol Salwator został pochowany w wiedeńskim Ferdinandsgruft (krypcie Ferdynanda).[5]

Przypisy

  1. Karl Sommeregger: Karl Salvator. [w]: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 51, Duncker & Humblot, Leipzig 1906, s. 56
  2. Są zdania, że model Salwator-Dormius M. 93 to nie kartaczownica, lecz karabin maszynowy
  3. Christian Ortner, Die österreichisch-ungarische Artillerie von 1867 bis 1918. Technik, Organisation und Kampfverfahren, Wien 2007, s. 141
  4. Local-Nachrichten. Hoher Besuch. In: Badener Bezirks-Blatt, 4. Juni 1881, s. 2
  5. Krypta nosi nazwę Ferdynanda, gdyż spoczywa tam m.in. cesarz Ferdynand I Dobrotliwy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Dzieszyński, Magenta-Solferino 1859, wyd. Bellona, Warszawa 2005.
  • Christian Ortner, Die österreichisch-ungarische Artillerie von 1867 bis 1918. Technik, Organisation und Kampfverfahren, Wien 2007.
  • John C. G. Röhl, Wilhelm II., Die Jugend des Kaisers 1859–1888, Verlag: C.H.Beck; Auflage: 3, 2008.