Fronton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy detalu architektonicznego. Zobacz też: Fronton (ujednoznacznienie).
Fronton
Frontons.png

Fronton, przyczółek – w architekturze klasycznej niski trójkątny szczyt nad portykiem, ograniczony krawędziami bocznymi dachu dwuspadowego. Stosowany w świątyniach greckich od ok. 650 r. p.n.e.[1]. Wewnętrzne pole frontonu, gładkie lub wypełnione dekoracją rzeźbiarską, nosi nazwę tympanonu.

Jako element ornamentowy stosowany jest także jako dekoracyjne zwieńczenie obramowań okiennych i drzwiowych, portali, ołtarzy, nisz itd.

W architekturze nowożytnej spotkać można również frontony stanowiące segment kręgu, półowalne, przerywane lub gierowane.

Błędne jest określanie tym terminem fasady budowli[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sztuka świata. Słownik terminów A-K. Warszawa: Arkady, 2013, s. 209. ISBN 978-83-213-4726-4.
  2. Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, s. 125. ISBN 83-01-12365-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]