Günther Lütjens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Günther Lütjens
Günther Lütjens
admirał admirał
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1889
Wiesbaden
Data i miejsce śmierci 27 maja 1941
Ocean Atlantycki
Przebieg służby
Lata służby 1907-1941
Siły zbrojne Kaiserliche Marine
Reichsmarine
Kriegsmarine
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania norweska 1940
bitwa w Cieśninie Duńskiej
ostatnia bitwa Bismarcka
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego Krzyż Żelazny I kl Krzyż Żelazny II kl Odznaka za rany Krzyż Fryderyka Augusta (Oldenburg)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Günther Lütjens (ur. 25 maja 1889 w Wiesbaden, zm. 27 maja 1941) - niemiecki wojskowy, dowódca floty III Rzeszy, admirał.

W roku 1907 wstąpił do Cesarskiej Marynarki jako kadet. Szkołę marynarki ukończył z 20. lokatą na 160 podchorążych. Szybko wyrobił sobie znakomitą opinię jako szkoleniowiec broni torpedowej. Podczas I wojny światowej dowodził początkowo torpedowcami T 68 (wrzesień-grudzień 1914), T 21 (styczeń-marzec 1915), A 5, A 20 (maj 1915-luty 1916), następnie półflotyllą "A" Flotylli Torpedowców "Flandria" i torpedowcem A 40 (luty 1916-listopad 1918). Brał udział w wielu akcjach bojowych - starciach z siłami lekkimi, rozpoznaniach, ostrzeliwaniu wybrzeży i ratowaniu własnych, uszkodzonych jednostek. Był odznaczony Krzyżem Żelaznym I oraz II klasy, a wojnę zakończył w stopniu kapitana.

Od roku 1929, w stopniu komandora podporucznika, dowodził I Flotyllą Torpedowców. Od 1931 był kierownikiem wydziału personalnego oficerów w Ministerstwie Obrony, a w 1933 został szefem wydziału personalnego floty. W latach 1934-1935 dowodził krążownikiem "Karlsruhe". W październiku 1937 uzyskał stopień kontradmirała i powierzono mu funkcję dowódcy Sił Torpedowych (Führer der Torpedoboote, FdT). Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 walczył na Bałtyku i m.in. wziął udział w potyczce z polskimi okrętami koło Helu (na pokładzie niszczyciela "Leberecht Maass"). Od 21 października 1939 został dowódcą Sił Zwiadowczych. Podczas kampanii norweskiej pancerniki "Scharnhorst" i "Gneisenau", osłaniające pod jego flagą siły desantowe, stoczyły walkę z brytyjskim "Renownem". Przewidywano, iż jako dowódca sił morskich "Zachód" będzie dowodził siłami morskimi podczas planowanej inwazji Wielkiej Brytanii. W styczniu 1940 mianowano go wiceadmirałem, w czerwcu odznaczono Krzyżem Rycerskim i 18 czerwca 1940 został dowódcą floty. We wrześniu awansował na admirała.

W okresie 30 stycznia-22 marca 1941 dowodził zespołem "Scharnhorst" - "Gneisenau" podczas udanego rajdu przeciw żegludze na Atlantyku (operacja Berlin). Był następnie jednym z organizatorów operacji Rheinübung - rejsu korsarskiego pancernika "Bismarck" i krążownika "Prinz Eugen" w maju 1941 i dowódcą tego zespołu okrętów. W rozmowie z kmdr. Vossem przed operacją "Rheinubung" powiedział: Chciałbym się pożegnać, nigdy już nie wrócę. Jeśli się weźmie pod uwagę przewagę Brytyjczyków, nie jest prawdopodobne, abyśmy to przeżyli.... Zginął wraz z pancernikiem "Bismarck" 27 maja 1941.

Jego imieniem nazwano niszczyciel rakietowy marynarki RFN "Lütjens", oddany do służby w 1969.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]