GJ 436 b

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
GJ 436 b
Porównanie rozmiarów Neptuna i Gliese 436 b.
Porównanie rozmiarów Neptuna i Gliese 436 b.
Parametry orbity
Półoś wielka (a) 0,02887 ± 0,00095 j.a.
Mimośród (e) 0,15 ± 0,012
Okres orbitalny (P) 2,6438986 ± 1,6e-06 d
Inklinacja (i) 85,8 ± 0,25°
Argument
perycentrum
(ω)
351,0 ± 1,2°
Epoka (τ) 2 454 222,61588
± 0,00012 JD
Charakterystyka fizyczna


Masa 0,0737 ± 0,0052 MJ
Promień 0,365 ± 0,02 RJ
Gęstość 1690+140−120 kg/
Temperatura 712 ± 36 K
Odkrycie
Odkrywcy R.P. Butler, S.S. Vogt,
G. Marcy
Data 2004

GJ 436 bplaneta pozasłoneczna obiegająca gwiazdę GJ 436, której obecność wykryto w roku 2004 na podstawie obserwacji ruchów gwiazdy macierzystej. Jest to tzw. gorący neptun – planeta o masie zbliżonej do masy Neptuna, ale jej orbita znajduje się bardzo blisko gwiazdy centralnej. W momencie odkrycia była jedną z najmniejszych znanych planet pozasłonecznych. Na jeden obieg GJ 436 b potrzebuje tylko 2 dni 15 godzin i 30 minut.

Budowa planety[edytuj | edytuj kod]

Przypuszczalna budowa wewnętrzna planety: małe skaliste jądro otoczone jest płaszczem lodowym, a atmosferę tworzy mieszanka wodoru i helu.

Obserwacje tranzytu planety w 2007 r. pozwoliły zmierzyć średnicę planety, na podstawie zmian blasku gwiazdy[1]. Wynik pomiaru (około 50 tys. km) pokazuje, że planeta również pod względem rozmiarów jest bardzo zbliżona do Neptuna. Wydaje się zatem mało prawdopodobne, by GJ 436 b była wielką planetą skalistą. Najprawdopodobniej planeta zbudowana jest głównie z wody, z atmosferą złożoną z pary wodnej, wodoru i helu. Przypuszczalnie powstała ona na skutek migracji planety typu Neptuna bliżej gwiazdy, w początkach istnienia układu.

Zmierzona przez Kosmiczny Teleskop Spitzera temperatura powierzchni planety – ok. 440 °C – jest wyższa, niż na to wskazywały oszacowania biorące pod uwagę tylko ogrzewanie przez gwiazdę (ok. 570 K, czyli 300 °C)[2]. Prawdopodobnie przyczyną tego jest efekt cieplarniany, związany z dużą zawartością pary wodnej w atmosferze. Badania spektroskopowe prowadzone przy użyciu Teleskopu Spitzera wykazały, że na planecie występuje oprócz niej tlenek i dwutlenek węgla, ale równocześnie stwierdzono brak metanu, co było nieoczekiwanym wynikiem[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • GJ 436 c – druga planeta, która miała krążyć w tym układzie

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • GJ 436 b w serwisie The Extrasolar Planets Encyclopaedia (ang.)