Planeta skalista

Cztery planety skaliste Układu Słonecznego, w jednakowej skali.

Planeta skalista, planeta typu ziemskiego – typ planety, która ma skalną lub skalno-lodową powłokę jądra metalicznego. Charakteryzuje ją duża gęstość w porównaniu z gazowymi olbrzymami, stała powierzchnia i niewielka masa – do kilku lub kilkunastu mas Ziemi).

Budowa wewnętrzna

Budowa wewnętrzna planet skalistych oraz Księżyca.

Planety skaliste mają metaliczne, żelazne lub żelazno-niklowe jądro, które może generować pole magnetyczne. Natężenie pola nie jest w prosty sposób związane z wielkością ciała, chociaż wnętrza mniejszych planet stygną szybciej i ich pole magnetyczne szybciej zanika. Jądro okrywa płaszcz zbudowany ze skał w większości będących w stanie stałym, stanowiący zwykle większą część masy ciała. Najbardziej zewnętrzną warstwą jest skorupa, odróżniająca się chemicznie od płaszcza i powstała w większości na skutek procesów magmowych.

W Układzie Słonecznym

W Układzie Słonecznym planetami typu ziemskiego są: Merkury, Wenus, Ziemia i Mars, ciałem tego typu jest również ziemski Księżyc. Tworzą one tzw. wewnętrzny Układ Słoneczny, którego granicą jest pas planetoid pomiędzy Marsem a Jowiszem. Planety te nie mają pierścieni, mają też niewiele naturalnych satelitów – Merkury i Wenus nie mają żadnych, Marsa okrążają dwa niewielkie księżyce podobne do planetoid, a Ziemia tworzy ze swoim jedynym Księżycem układ podwójny.

Spośród księżyców planet zewnętrznych tylko Io i Europa, księżyce Jowisza, mają gęstość i budowę podobną do planet skalistych. Inne satelity planet-olbrzymów są ciałami skalno-lodowymi, albo obiektami podobnymi do planetoid. Także planety karłowate, w tym Ceres, mają gęstości wskazujące na dużą zawartość lodu.

Pozasłoneczne planety skaliste

Superziemia Gliese 581 e - wizja artystyczna

Niewiele planet skalistych odkryto do tej pory poza naszym układem planetarnym. Ze względu na ich znikomą masę (w porównaniu do gwiazd czy gazowych olbrzymów) są one wykrywane obecnie jedynie w wyjątkowych okolicznościach – i nie każdą techniką. Aktualnie odkrywa się najcięższe przedstawicielki tej klasy planet, tzw. superziemie (superearths), niepodobne do planet naszego Układu Słonecznego. Mimo to skaliste planety pozasłoneczne prawdopodobnie są szeroko rozpowszechnione we Wszechświecie. Szacuje się, że mogą istnieć w blisko 1/3 znanych już układów planetarnych. Łączna ich liczba powinna być więc rzędu miliardów, albo nawet bilionów w samej tylko Drodze Mlecznej. Żadna taka planeta nie została dotąd zaobserwowana bezpośrednio; dokładniejsze badania pozasłonecznych planet skalistych, obejmujące ukształtowanie powierzchni, klimat i tektonikę, będą mogły być prowadzone dopiero przy pomocy doskonalszych teleskopów, które są dopiero projektowane.

Pierwszy odkryty pozasłoneczny układ planetarny PSR 1257+12 zawiera trzy planety o masach zbliżonych do Ziemi. Jednak centralną gwiazdą układu jest pulsar, a same planety ukształtowały się z pozostałości po eksplozji supernowej, której pozostałością jest ten pulsar.

Pierwszą planetą, co do której mamy pewność, że jest ciałem skalistym, jest COROT-7 b. Planeta ta ma gęstość nieznacznie większą niż Ziemia i pięciokrotnie większą masę, a jej powierzchnia jest prawdopodobnie pokryta lawą, ze względu na bardzo wysoką temperaturę (~2000 K) związaną z bliskością gwiazdy.

Najbardziej podobne do Ziemi planety pozasłoneczne

	Planeta	Gwiazda	Uwagi
Masa najbliższa 1 masy Ziemi	alfa Centauri Bb	alfa Centauri B	1,13Z / położona blisko gwiazdy, temperatura powierzchni >1200 °C.
	Gliese 581 e	Gliese 581	1,9 MZ (masa minimalna) / położona blisko gwiazdy i prawdopodobnie wulkaniczna jak Io.
Promień najbliższy 1 promienia Ziemi	Kepler-20f	Kepler-20	1,03 RZ / położona blisko gwiazdy, temperatura powierzchni >400 °C.
	Kepler-10b	Kepler-10	1,416+0,033−0,036 RZ / okres obiegu wokół gwiazdy poniżej 1 dnia.
Największa szansa istnienia ciekłej wody na powierzchni	Kepler-22b	Kepler-22	Promień 2,4 RZ / w ekosferze wokół gwiazdy podobnej do Słońca, z temperaturą powierzchniową szacowaną na 22 °C.
	HD 85512 b	HD 85512	3,6 ± 0,5 MZ / położona blisko wewnętrznego skraju ekosfery; przy odpowiednio dużym albedo (które zapewnić może powłoka chmur) woda może istnieć na powierzchni w postaci ciekłej.