Gare Saint-Lazare

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gare Saint-Lazare
Gare Saint-Lazare
Państwo  Francja
Miejscowość Paryż
Informacje kolejowe
Liczba peronów 15
Liczba krawędzi
peronowych
27
Kasy czynne
Przejścia nadziemne brak
Przejścia podziemne czynne
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Gare Saint-Lazare
Gare Saint-Lazare
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Gare Saint-Lazare
Gare Saint-Lazare
Ziemia 48°52′37″N 2°19′28″E/48,876944 2,324444Na mapach: 48°52′37″N 2°19′28″E/48,876944 2,324444
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Kolej

Gare Saint-Lazare – (pl. Dworzec Świętego Łazarza), także Paris-Saint-Lazare, jest jednym z sześciu głównych dworców czołowych Paryża. Korzysta z niego około 85 milionów pasażerów rocznie, głównie w ruchu podmiejskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia dworca Saint-Lazare rozpoczyna się wraz z otwarciem linii kolejowej Paryż - Saint-Germain-en-Laye w 1837 r. Zbudowano wtedy prowizoryczny drewniany dworzec (Embarcadère de l'Ouest), w miejscu dawnego Parku Tivoli.
W 1841 zbudowano drugi tymczasowy dworzec, według projektu architekta Alfreda Armanda. Budynek zbudowano na ulicy Sztokholmskiej (Rue de Stockholm) tuż przed placem Europy (Place de l'Europe), w poprzek peronów. Dwa pomosty prowadziły z budynku na perony.
Intencją braci Pereire, promotorów tej linii kolejowej, było jej przedłużenie w kierunku centrum Paryża aż do ulicy Tronchet, prowadzącej do kościoła Magdaleny. Plany te zostały jednak ostatecznie zarzucone w 1841 z powodu sprzeciwu zainteresowanych właścicieli gruntów oraz władz miejskich.

Inżynier Eugène Flachat wybudował nowy dworzec w miejscu obecnego według projektu Alfreda Armanda. Prace trwały w latach 1842 - 1853. W roku 1867 dworzec był już najbardziej uczęszczanym w Paryżu, w 25 mln pasażerów w ciągu roku. Z tego powodu rozbudowano go znacznie, tak że właściwie można mówić o konstrukcji czwartego z kolei budynku. Rozbudowany dworzec miał swoją inaugurację 2 czerwca z okazji wystawy światowej. Otwarcia dokonał Napoleon III, cesarz Francuzów w towarzystwie Franciszka Józefa I, cesarza Austrii i Aleksandra II, cara Rosji.

W latach 1885 - 1889 architekt Juste Lisch prowadził prace przy kolejnej rozbudowie dworca na zlecenie Kompanii Kolei Zachodnich (Compagnie des chemins de fer de l'Ouest). Po ukończeniu prac dworzec przyjął obecny kształt. W tamtych czasach zbudowano również naprzeciw dworca hotel Terminus, połączony z nim zadaszonym przejściem.

W roku 1972 linia A kolei RER została przekazana w gestię RATP, co wiązał się z przetrasowaniem jej na nowy dworzec Gare Auber. W ten sposób z dworca Saint-Lazare przestały odjeżdżac pociągi linii, dla której wybudowano go 135 lat wcześniej.

Francuska kolej państwowa SNCF uruchomiła plan renowacji dworca Demain Saint-Lazare (pl. Jutro Saint-Lazare) w ramach programu Gares en mouvement (pl. Dworce w ruchu). Prace potrwają do roku 2010.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

Dworzec posiada 27 torów przy krawędziach peronowych.

Obsługiwane relacje[edytuj | edytuj kod]

Połączenia z siecią komunikacji miejskiej[edytuj | edytuj kod]

  • 5 linii metra
  • kilkanaście linii autobusowych

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Dworzec Saint-Lazare w sztuce[edytuj | edytuj kod]

Dworzec Saint-Lazare był często tematem obrazów impresjonistów. Monet poświęcił mu cykl aż 12 obrazów zrealizowany w 1877 roku (jednym z nich jest Dworzec Saint-Lazare). Temat ten podejmowali również Edouard Manet i Gustave Caillebotte. Dworzec pojawia się również na fotografii wykonanej przez Henri Cartier-Bressona Za dworcem św. Łazarza - jednym z najsłynniejszych zdjęć w historii fotografii.