Garfield

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy komiksu. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Garfield
Garfield logo.JPG
Autor(zy) Jim Davis
Strona internetowa www.garfield.com
Aktualizowany codziennie
Język angielski
Rozpoczęty 19 czerwca 1978 r.
Garfield do „ujeżdżania” w rabczańskim Rabkolandzie

Garfield – popularny komiks stworzony przez Jima Davisa, którego bohaterem jest wylegujący się przed telewizorem, pożerający lasagnę tłusty, leniwy, rudy kocur, nazywany Garfieldem. Jego współtowarzyszami są: niezbyt rozgarnięty pies Odie oraz ich ułomny pod względem towarzyskim właściciel Jon Arbuckle. Kocur odziedziczył imię po dziadku Jima Davisa, który z kolei był tak nazwany dla upamiętnienia prezydenta Stanów Zjednoczonych Jamesa Garfielda.

W 1978 roku komiks był drukowany w 41 gazetach, obecnie jest ich już ok. 2000 na całym świecie – w Polsce w „Gazecie Wyborczej”. W latach 90. wielką oglądalnością cieszyła się kreskówka Garfield i przyjaciele. W 2004 roku na ekrany wszedł pierwszy pełnometrażowy film o Garfieldzie, w którym zastosowano najnowsze wówczas techniki animacji komputerowej, wtapiające wirtualną postać Garfielda w grono rzeczywistych bohaterów. W 2008 roku zadebiutował nowy serial Garfield.

Bohaterowie główni[edytuj | edytuj kod]

Garfield[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy pojawił się 19 czerwca 1978 r. Garfield jest grubym, leniwym, zapatrzonym w siebie kotem, który kocha lasagne, nie cierpi poniedziałków i pająków. Ulubiony film to „Old Yeller” ze względu na, jak twierdzi, happy end (w zakończeniu filmu ginie pies). Garfield na co dzień dręczy psy (zawsze po przebudzeniu skopuje z blatu Odiego), swojego pana i listonosza, przyjaźni się z myszami. Jego jedyne pasje – jedzenie i spanie – są porównywalne ze wstrętem do wszelakich diet i ćwiczeń gimnastycznych. Poza tym nałogowo pije bardzo mocną kawę.

Garfield nie cierpi:

Garfield uwielbia:

  • jedzenie (zwłaszcza lasagne),
  • atakować mleczarza, listonosza,
  • misia Pooky’ego,
  • spać,
  • oglądać telewizję,
  • denerwować Jona i Odiego,
  • mamę Jona, która dobrze i dużo gotuje,
  • dużą ilość kawy,
  • siebie samego,
  • wiosnę (okres linienia),
  • Boże Narodzenie,
  • Arlene,
  • Pierwszy śnieg.

Jonathan Q. „Jon” Arbuckle[edytuj | edytuj kod]

Właściciel Garfielda. Jon urodził się 28 lipca 1950 roku. Powszechnie jest uważany za nudziarza, zaś większość jego prób umówienia się na randkę kończy się niepowodzeniem, choć jest samotny także pod wpływem ogólnie socjalnym, a nie tylko matrymonialnym. Uwielbia koty, psy i wszystkie inne zwierzęta. Wychował się na wsi na farmie swoich rodziców. Przez większość odcinków Jon jest przedstawiony jako towarzyski nieudacznik, z którym nikt nie chce się umówić. W końcu jednak zaczyna spotykać się z Liz, co wywołuje zazdrość u Garfielda. W pierwszym odcinku Jon przedstawia się jako rysownik (ukończył studia artystyczne), jednak sam nigdy niczego nie rysuje (do paska z 4 lipca 2010). W kilku paskach Garfield używa jego sprzętu do rysowania. W jednym odcinku, Jon kąpiąc Garfielda spłukuje pasek komiksowy z nim.

Odie[edytuj | edytuj kod]

Odie jest psem pozostawionym przez Lymana – kolegę Jona. Odie chodzi na czterech łapach, ma żółtą sierść i bardzo długi, wiecznie zaśliniony język. Jego imię pochodzi prawdopodobnie od słowa „odd”, czyli „dziwny”. Początkowo Odie miał czarne uszy, jednak pojawiły się opinie, że zbytnio przypomina Snoopiego, więc Davis zaczął kolorować je na brązowo. Zmiana nastąpiła 27 września 1979. Odie jest jedynym zwierzęciem w całym komiksie, które nie potrafi mówić (wyjątkiem są paski z 15 czerwca 1980 roku, 13 stycznia 1982 roku i 10 lipca 2005 roku). Jest głupi i naiwny, przez co Garfield lubi bawić się jego kosztem (chociaż, sądząc po np. pasku z 27 kwietnia 1989 roku, tylko takiego udaje). Czasami (np. na pasku z 23 stycznia 2005) Odie bawi się kosztem Garfielda.

Bohaterowie poboczni[edytuj | edytuj kod]

Arlene[edytuj | edytuj kod]

Dziewczyna Garfielda. Pojawiła się 24 czerwca 1980 roku. Różowy kot z długą szyją i przerwą między przednimi zębami (ma kompleksy na tym punkcie). Zarzuca Garfieldowi, że jest zapatrzony w siebie i tłusty.

Nermal[edytuj | edytuj kod]

„Najsłodszy kociak na świecie”, „obrzydliwie uroczy”, „kulka cudowności”. Garfield nienawidzi Nermala zwłaszcza wtedy, gdy próbuje on pokazać wszystkim jak bardzo jest słodki i naśmiewa z jego starości. Często stara się wysłać go pocztą do Abu Dhabi, a całkowitą normą są ich kłótnie. Nermal jest własnością rodziców Jona, ale nigdy nie widziano go na rodzinnej farmie. Nermal pojawia się po raz pierwszy w odcinku z 3 września 1979 roku, gdy rodzice Jona wyjeżdżają na wakacje i pozostawiają Nermala pod jego opieką. Nermal jak sam się przyznał w jednym z licznych komiksów, swoją słodycz zawdzięcza temu, że jest... miniaturką! Futro ma koloru szarego z niewielką ilością (podobnie jak u Garfielda) cienkich, czarnych pasków. Jego oczy okalają długie rzęsy.

Dr Elizabeth „Liz” Wilson[edytuj | edytuj kod]

Pani weterynarz. Pierwszy raz pojawia się w odcinku z 26 czerwca 1979 roku podczas wizyty Garfielda w klinice weterynaryjnej. Początkowe daremne próby Jona umówienia się na randkę odnoszą pozytywny skutek dopiero 10 miesięcy później. Jon i Liz pojechali wtedy do kina samochodowego na film „The Sludge Monster Meet Vermin Man”. Garfield nienawidzi jej odwiedzać, ale Jon często zmusza go do tego. Przeważnie wizyta jest tylko pretekstem do zaproszenia pięknej Liz na randkę. Mówi że jej imię pochodzi od „LIZard” – jaszczurka. Oczywiście jest to tylko żart (w polskiej wersji wyjaśniła swoje imię jako elektroLIZa). W lipcu 2006 randka z Jonem wreszcie się udała i od tego momentu tworzą razem związek.

Pooky[edytuj | edytuj kod]

Ukochany miś Garfielda o brązowej skórze, okrągłych uszkach i okrągłym nosku. Pierwszy raz pojawił się 23 października 1978 roku. Tylko jego Garfield tak naprawdę obdarza szczerą, bezinteresowną miłością i tylko jego wpuszcza do swojego łóżka.

Irma[edytuj | edytuj kod]

Mało rozgarnięta właścicielka kawiarni, gdzie Jon razem z Garfieldem piją kawę. Ma żółtawą skórę, okulary – połówki, krótko obcięte, czarne włosy i biały fartuch. Zatrudnia jedynie kucharza, dlatego jest również kelnerką. Pierwszy raz pojawia się 19 października 1979 roku.

Lyman[edytuj | edytuj kod]

Przyjaciel Jona. 7 sierpnia 1978 roku wprowadził się do niego prosząc o przygarnięcie, bo jest zmęczony, głodny i mu zimno. Wprowadził się przynosząc jedynie walizkę i psa Odiego. W paskach pojawiał się w różnej częstotliwości do 24 kwietnia 1983 roku. Ostatni raz można go zobaczyć na pasku z 19 czerwca 1989 roku (tylko na początku pasku i w albumie). Dalsze jego losy nie zostały wyjaśnione. Jim Davis żartobliwie powiedział w jednym z wywiadów: „Nie zaglądajcie do piwnicy Jona” (Don’t look in Jon’s basement), nawiązując do filmu „Don't Look in the Basement” z 1973 roku (po polsku: „Nie zaglądaj do piwnicy”).

Mama Jona[edytuj | edytuj kod]

Mieszka na farmie i jest wspaniałą kucharką (potrafi zrobić wszystko z ziemniaków, co jest pokazane w komiksach z lat 80). Wysyła Jonowi i Garfieldowi gotowane jedzenie w paczkach. Jon dostał raz purée ziemniaczane, a Garfield sos, który wyciekał z koperty. Zawsze na święta Garfield dostaje od niej sweter, który często jest wadliwy (np. nie posiada otworów na ręce).

Tata Jona[edytuj | edytuj kod]

Mieszka na farmie, nie potrafi posługiwać się nowoczesnymi urządzeniami. Nazywa Jona „Jon Boy”. Wzorowany na ojcu Jima Davisa, Jamesie Williamie Davisie.

Doc Arbuckle[edytuj | edytuj kod]

Brat Jona, mieszka na farmie z rodzicami, czasem kłóci się z Jonem nazywając go mieszczuchem. Doc nienawidzi, kiedy ktoś nazywa go „Dokuś” (Doc Boy). Wzorowany na bracie Jima Davisa – David „Doc” Davis podobno nie był tak głupkowaty jak jego komiksowy odpowiednik, tylko bardziej.

Babcia[edytuj | edytuj kod]

Babcia Jona i Doc Boya. Kocha Jona, Garfielda i Odiego. Pojawia się okazjonalnie w paru odcinkach. Jest przedstawiona jako starsza pani w czarnej sukience, nosząca ciasny kok. W kreskówkach pojawia się jako energiczna starsza osoba w jeansach i swetrze, jeżdżąca czasem na motocyklu.

Myszy[edytuj | edytuj kod]

Garfield ma wielu mysich przyjaciół (i kilku wrogów). Wiele z nich nie ma imienia, ale kilka zostało nazwanych. Trzy myszy Herman, Floyd i Squeak pojawiają się co pewien czas. Myszy są w dobrych stosunkach z Garfieldem, jednak czasem go poniżają i nic sobie z tego nie robią. Wiedzą, że Garfield jest zbyt leniwy by je ścigać (chociaż pojawiło się kilka okazji). Korzystają wiec ze swej wolności przechadzając się po domu i czasem kradnąc jakieś jedzenie. Jon oczekuje od Garfielda łapania myszy i jest bardzo rozczarowany ze musi to robić sam. Czasem nakłania Garfielda do jego naturalnych, kocich obowiązków, poprzez groźbę nie wydawania obiadu. Zdarzało się, że Garfield urządzał, w porozumieniu z myszami, „pokazowe polowania”.

Pająki[edytuj | edytuj kod]

Garfield nienawidzi pająków i niszczy je, najczęściej rozgniatając zwiniętą gazetą. Czasami jednak rozmawia z nimi najpierw, bądź rozmawia z członkami rodziny rozgniecionego pająka. Są też paski, w których pająki rozmawiają między sobą na temat Garfielda.

Ellen[edytuj | edytuj kod]

Spośród wszystkich kobiet do jakich Jon dzwoni, by umawiać się na randki, Ellen jest najczęstsza. Pierwszy raz pojawia się 9 listopada 1990, kiedy Jon umawia się z nią na randkę w ciemno. W lipcu 2006 zapada na amnezję, przez co Jonowi udaje się z nią umówić.

Pani Feeny[edytuj | edytuj kod]

Sąsiadka Jona i Garfielda. W komiksach niewidoczna, pojawia się wyłącznie dzwoniąc do Jona ze skargami na wyczyny Garfielda.

Herman Post[edytuj | edytuj kod]

Listonosz Jona, ustawicznie dręczony przez Garfielda, który zazwyczaj niszczy mu spodnie. Herman co pewien czas stara się wymyślić jakiś sposób na bezpieczne dostarczenie listu jednak praktycznie zawsze zawodzą (listy jednak dochodzą). Pierwszy raz pojawił się 28 stycznia 1984 r.

Stretch[edytuj | edytuj kod]

Stretch to gumowy kurczak Garfielda, którego otrzymał na szóste urodziny od Jona. Jest mniej „żywy” niż Pooky. Garfield zazwyczaj używa go by dręczyć Jona, tak by żałował jego zakupu.

Mówiąca waga łazienkowa RX-2[edytuj | edytuj kod]

Urządzenie techniczne, ale obdarzone inteligencją i wyjątkową złośliwością. Komentarze, które wygłasza gdy Garfield usiłuje się na niej ważyć, stały się wielokrotnie przyczyną jej zdemolowania – jednak najwyraźniej jest niezniszczalna.

Garfield w tv[edytuj | edytuj kod]

Serial animowany „Garfield i przyjaciele” (Garfield and Friends) produkowany był w latach 19881994 przez studio Film Roman. Pierwszy odcinek miał premierę 17 września 1988 w CBS. Łącznie wyprodukowano 121 odcinków w 7 seriach, ostatni odcinek został nadany w grudniu 1994 roku.

Każdy z odcinków trwa około 22 minuty i składa się z trzech niezależnych segmentów. Tylko dwa z nich (zazwyczaj pierwszy i ostatni) są o Garfieldzie, środkowy natomiast opowiada o przygodach zwierzaków z Farmy Orsona. Na początku i pomiędzy segmentami pojawiają się dodatkowo krótkie scenki, często są to po prostu filmowe wersje komiksów gazetowych.

Serial był wielokrotnie powtarzany w USA i został sprzedany do wielu krajów. W latach 2004-2006 kompletny serial wydano w USA na płytach DVD.

Ekranizacje[edytuj | edytuj kod]

Seriale[edytuj | edytuj kod]

Filmy telewizyjne[edytuj | edytuj kod]

Filmy kinowe[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]