Gazela Granta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gazela Granta
Gazella granti[1]
Brooke, 1872
Gazela Granta
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina krętorogie
Rodzaj Gazella
lub Nanger
Gatunek gazela Granta
Synonimy
  • Nanger granti (Brooke, 1872)
  • Nanger notata (Thomas, 1897)
  • Nanger petersii (Günther, 1884)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gazela Granta – gatunek kopytnego ssaka z rodziny krętorogich (Bovidae) opisany naukowo pod nazwą Gazella granti, honorującą szkockiego badacza Jamesa Augustusa Granta. Wraz z gazelą dama i aulem zaliczane są do dużych gazel, klasyfikowanych w podrodzaju (lub rodzaju) Nanger.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gazela Granta występuje we wschodniej Afryce – od południowej Etiopii po Tanzanię. Zasiedla równiny i tereny górzyste. Preferuje głównie tereny trawiaste z porośniętymi gdzieniegdzie obszarami krzewiastymi, zamieszkuje także obszary półpustynne, unika terenów z wysoką trawą.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Gazella granti 1427.jpg

Żywi się ziołami, trawą, gałązkami oraz kiełkami. Gazela Granta tworzy duże stada złożone z samców i samic. Największe niebezpieczeństwo grozi tym gazelom ze strony likaonów i gepardów. Człowiek przyczynia się do zmniejszania populacji tej antylopy.

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

Gazela Granta przypomina budową gazelę Thompsona. Rogi samców tej gazeli są zbudowane w kształcie liry, grubsze u podstawy, węższe na zakończeniu i mierzą od 45 do 80 cm długości.

Tworzy liczne podgatunki różniące się umaszczeniem oraz kształtem rogów. Kolor sierści cynamonowo-brązowy z białym podbrzuszem.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gazella granti w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Gazella granti. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 Halina Komosińska, Elżbieta Podsiadło: Ssaki kopytne : przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.