Gazela Granta
| Gazela Granta | |
| Gazella granti[1] | |
| Brooke, 1872 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | parzystokopytne |
| Rodzina | krętorogie |
| Rodzaj | Gazella lub Nanger |
| Gatunek | gazela Granta |
| Synonimy | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Gazela Granta – gatunek kopytnego ssaka z rodziny krętorogich (Bovidae) opisany naukowo pod nazwą Gazella granti, honorującą szkockiego badacza Jamesa Augustusa Granta. Wraz z gazelą dama i aulem zaliczane są do dużych gazel, klasyfikowanych w podrodzaju (lub rodzaju) Nanger.
Spis treści |
[edytuj] Występowanie
Gazela Granta występuje we wschodniej Afryce – od południowej Etiopii po Tanzanię. Zasiedla równiny i tereny górzyste. Preferuje głównie tereny trawiaste z porośniętymi gdzieniegdzie obszarami krzewiastymi, zamieszkuje także obszary półpustynne, unika terenów z wysoką trawą.
[edytuj] Tryb życia
Żywi się ziołami, trawą, gałązkami oraz kiełkami. Gazela Granta tworzy duże stada złożone z samców i samic. Największe niebezpieczeństwo grozi tym gazelom ze strony likaonów i gepardów. Człowiek przyczynia się do zmniejszania populacji tej antylopy.
[edytuj] Budowa ciała
Gazela Granta przypomina budową gazelę Thompsona. Rogi samców tej gazeli są zbudowane w kształcie liry, grubsze u podstawy, węższe na zakończeniu i mierzą od 45 do 80 cm długości.
Tworzy liczne podgatunki różniące się umaszczeniem oraz kształtem rogów. Kolor sierści cynamonowo-brązowy z białym podbrzuszem.
[edytuj] Wymiary
- Wysokość w kłębie: 80–95 cm[3]
- długość ciała: 95–150 cm[3]
- masa ciała: 35–80 kg[3]
Przypisy
- ↑ Gazella granti w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Gazella granti. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Halina Komosińska, Elżbieta Podsiadło: Ssaki kopytne : przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
