Gryfonik belgijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gryfonik belgijski
Gryfonik22.jpg
Gryfonik belgijski
Inne nazwy Griffon belge, Belgicky grifonek, Belgische griffon
Kraj patronacki Belgia
Wymiary
Wysokość 28-35 cm
Masa 3-6 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 3,
Numer wzorca 80 i 81
AKC Toy
ANKC Grupa 1 (Toy)
CKC Grupa 5 (Toy)
KC(UK) Toy
NZKC Toy
UKC Grupa 8 – Companion Dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Gryfonik belgijski – jedna z ras psów należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów belgijskich. Znajduje się w podsekcji gryfoników. Typ dogowaty[1]. Według klasyfikacji FCI nie podlega próbom pracy[2].

Pozostałe odmiany tej rasy to:

Jak wszystkie trzy rasy małych psów belgijskich, wywodzi się od psów wykorzystywanych przede wszystkim do łapania myszy i szczurów w stajniach[1].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • Krępy pies o kwadratowej, proporcjonalnej, dobrze umięśnionej sylwetce,
  • głowa jest okrągła, ozdobiona bródką i wąsami, płaski pysk, duże, czarne oczy, żuchwa jest wysunięta przed górną,
  • uszy trójkątne, noszone z przodu czaszki,
  • łapy drobne, silne.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie czarne, czarne podpalane i czarno-brązowe, inne barwy nie są akceptowane. Gryfonik brukselski różni się od gryfonika belgijskiego umaszczeniem, które jest zawsze rude, rudopłowe lub pszeniczne, z maską czarną lub silnie rozjaśnioną.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Wesoły, przyjacielski gryfonik nie lubi samotności. Cechuje się dużą inteligencją, jest łagodny w stosunku do dzieci, nie wykazuje tendencji do agresji czy dominacji. Ponadto nie należy do ras szczekliwych, jest spokojny, ale lubi zabawę.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Gryfoniki są psami odpornymi, rasa nie jest obciążona chorobami genetycznymi. Spotykane są przypadki gryfoników żyjących ok. 15. lat. Jak każdy pies o skróconym pysku nie lubi upałów i może występować związane z tym łzawienie oczu. Konieczna jest staranna pielęgnacja oczu oraz silnie zredukowanej kufy. Wymaga trymowania kilka razy w roku, po tym zabiegu pies nie gubi sierści.

Popularność rasy[edytuj | edytuj kod]

Gryfoniki belgijskie nie zyskały dużej popularności. W Polsce występuje kilkadziesiąt osobników tej rasy. Na świecie dość znane są w Rosji, Czechach, Skandynawii oraz Stanach Zjednoczonych.

Obecnie jest kilka hodowli gryfoników w Polsce. Dużą popularność przyniósł rasie film Lepiej być nie może, gdzie obok Jacka Nicholsona jedną z głównych ról zagrał mały gryfonik brukselski.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W jednym miocie mogą urodzić się wszystkie odmiany gryfonika: belgijski, brukselski i odmiana gładkowłosa – brabantczyk. Jest to spowodowane tym, iż przy kojarzeniu par miesza się te odmiany.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 171.
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 342.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 54. ISBN 83-7073-122-8.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]