Guniak czerwczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Guniak czerwczyk
Amphimallon solstitiale
Linnaeus, 1758
Guniak czerwczyk
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Rząd chrząszcze
Rodzina poświętnikowate
Podrodzina chrabąszczowate
Rodzaj Amphimallon
Gatunek guniak czerwczyk
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Guniak czerwczyk (Amphimallon solstitiale) – chrząszcz z rodziny poświętnikowatych (Scarabaeidae) i podrodziny chrabąszczowatych (Melolonthinae).

Rójka

Pojawia się mniej więcej od połowy czerwca, rzadko później, nawet do sierpnia, zwykle o zmierzchu. Postać dorosła mało wybredna pokarmowo, zjada liście zarówno roślin iglastych jak i liściastych[1][2]. Wśród tych ostatnich najchętniej żeruje na wiklinie. Występuje w całej Europie i Azji.

Wygląd

Postać dorosła z wyglądu przypomina chrabąszcza majowego lub kasztanowego, jest jednak od niego znacznie mniejsza, ma 14-18 mm długości. Ciało barwy miodowej, przedplecze i spód ciała silnie, żółtobrunatno owłosione, na pokrywach występują podłużne żeberka usztywniające. Czułki dziewięcioczłonowe z trzyblaszkową buławką. Golenie przednich nóg u samców z 1-2 zębami u samic z 3 zębami, ułatwiającymi grzebanie w ziemi.

Występowanie

W Polsce bardzo rozpowszechniony, zwłaszcza na luźnych glebach.

Rozród

Samica wygrzebuje norkę w ziemi i składa do niej jaja. Czynność ta trwa cały dzień. Wieczorem norkę opuszcza i odlatuje aby żerować. Prawdopodobnie po kolejnym zapłodnieniu czynność powtarza. Wkrótce potem ginie. Pędraki żyją 2-3 lata w ziemi i odżywiają się korzeniami roślin, głównie trawiastych. Osiągają 30 mm długości. Od innych gatunków pędraków żukowatych można je odróżnić po układzie włosków na środkowej części, dolnej strony ostatniego segmentu. Występujące tam włoski tworzą dwie gęste, równoległe linie, łukowato rozchodzące się na boki. Przepoczwarczenie następuje płytko pod powierzchnią ziemi.

Znaczenie

W leśnictwie, rolnictwie i ogrodnictwie, ze względu na coraz rzadsze występowanie, szkodnik o lokalnym znaczeniu gospodarczym. Większe szkody mogą wyrządzać larwy wśród młodych roślin, głównie w burakach cukrowych i lnie.

Przypisy

  1. Gersmeier twierdzi że dorosłe nie żywią się iglastymi
  2. Encyklopedia ochrony roślin, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne - Warszawa 1963, str. 249

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Węgorek Władysław, Nauka o szkodnikach roślin, PWRiL, Warszawa 1972
  • Pławilszczikow N., Klucz do oznaczania owadów, PWRiL, Warszawa 1972
  • Gertmmeier Roland, Owady i inne stawonogi lądowe, Muza SA, Warszawa 1998, ISBN 83-7079-753-9