Pędrak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pędrak

Pędrak (dawniej w gwarze ludowej pandrak[1]) – typ larwy oligopodialnej, typ morfologiczny postaci larwalnej owadów, z przeobrażeniem zupełnym, głównie chrząszczy (np. z rodziny żukowatych, jelonkowatych), żyjący w glebie, w kale zwierząt roślinożernych lub w próchniejącym drewnie. Charakteryzuje się dobrze rozwiniętymi odnóżami tułowiowymi i brakiem odnóży odwłokowych (larwa oligopodialna), jest gruba, wygięta, zwykle jasno ubarwiona i mało ruchliwa. Pędraki żyjące w glebie żerują na korzeniach wielu roślin, przez co często są traktowane jako szkodniki.

Do gatunków, w rozwoju których występuje pędrak należą m.in.: chrabąszcz majowy, rohatyniec nosorożec, guniak czerwczyk i jelonek rogacz.

Przykłady definicji[edytuj | edytuj kod]

  • Pędrak, pędruś – owad z rodzaju Apion[1],
  • Pędrak zbożowy – owad z rodzaju Calandra (chrząszcz)
  • Pędrak – gruba, mało ruchliwa, bez odnóży odwłokowych larwa niektórych chrząszczy (np. z rodziny Scarabaeidae), żyjąca w glebie lub próchniejącym drewnie[2].
  • Larwy pędrakowate (scarabeiformes) – ciało miękkie, biało zabarwione, grube. Są mało ruchliwe, silnie schitynizowaną głowę i narządy gębowe typu gryzącego. Są ślepe, nie mają oczu złożonych ani ocelli. W jelicie końcowym znajdują się worki rektalne, w których larwy magazynują ekskrementy. Żyją w glebie lub oborniku, odżywiają się korzeniami roślin oraz detrytusem[3]
  • Pędrak – typ larwy oligopodialnej, krępa np. u żukowatych[4]
  • Pędrak jest larwą niektórych chrząszczy wielożernych (w ścisłym znaczeniu – żukowatych). Larwa stosunkowo duża, o ciele wygiętym w kształcie litery C, mało ruchliwa. Głowa silnie schitynizowana i ciemno zabarwiona, narządy gębowe typu gryzącego, na reszcie ciała oskórek jest miękki i jaśniejszy. Na tułowiu występują trzy pary odnóży, brak odnóży na odwłoku. Żyje w glebie, próchnie, oborniku, rozkładających się szczątkach roślinnych, w mrowiskach. Pędrak odżywia się korzeniami roślin lub szczątkami roślin[5].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Razowski Józef: Słownik entomologiczny. Warszawa: PWN, 1987.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Erazm Majewski "Słownik nazwisk zoologicznych i botanicznych polskich, zawierający ludowe oraz naukowe nazwy i synonimy polskie, używane dla zwierząt i roślin od XV wieku aż do chwili obecnej", Warszawa, 1889.
  2. Józef Razowski. Słownik entomologiczny. PWN, Warszawa 1987.
  3. Czesław Jura (red.) Biologia Rozwoju owadów, PWN, Warszawa 1988.
  4. J. Zahradnik Przewodnik – Owady. Wyd. Multico, Warszawa 1996
  5. Czesław Jura Bezkręgowce – podstawy morfologii funkcjonalnej, systematyki i filogenezy Wyd. PWN, Warszawa 1997

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]