Heinz Piontek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Heinz Piontek (ur. 15 listopada 1925 w Kluczborku, zm. 26 października 2003 w Rotthalmünster) – niemiecki poeta, prozaik, krytyk, autor słuchowisk radiowych, tłumacz i wydawca.

Urodził się w Kluczborku na Śląsku Opolskim, gdzie mieszkał do roku 1943, kiedy został wcielony do Wehrmachtu. W roku 1945 zwolniono go z amerykańskiego obozu dla jeńców wojennych. Po wojnie nie powrócił do Polski zamieszkując na stałe w Niemczech. W Lauingen (Donau) kontynuował przerwaną wskutek wojny naukę, zdał maturę i rozpoczął studia germanistyczne w niedalekim Dillingen zaliczając trzy semestry. Od 1948 poświęcił się wyłącznie pracy literackiej. W 1955 przeprowadził się do Dillingen, a od 1961 zamieszkał w Monachium.

Wyróżniony wieloma nagrodami, m.in. Nagrodą literacka im. Andreasa Gryphiusa (1957), Nagrodą Tukana (1971), Nagrodą Literacką im. Eichendorffa (1978). W 1985 otrzymał Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.

16 września 2008 roku w Kluczborku, przy ulicy Byczyńskiej 13 w miejscu urodzenia pisarza uroczyście odsłonięto tablicę pamiątkową. [1].

Wiersze[edytuj | edytuj kod]

  • Bród (Die Furt) - 1952
  • Smuga dymu (Die Rauchfahne) - 1953
  • Wodne ślady (Wassermarken) - 1957

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • Wiek średni ( Die mittleren Jahre) - 1967
  • Czerwone strzały (Rote Pfeile) - 1962
  • Gorące kasztany ( Kastanien aus dem Feuer) - 1963

Słuchowiska[edytuj | edytuj kod]

  • Biała pantera (Der Weisse Panther) - 1962

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mały słownik pisarzy niemieckich, austriackich i szwajcarskich, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1973
  • Heinz Piontek - życie i dzieło. Przełożyli Jan Goczoł (proza) i Andrzej Lam (poezja), Konwersatorium im. J. v. Eichendorffa, Opole 2004