Henryk Orleański, hrabia Paryża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Henryk Orleański w 1926 r.

Henryk Burbon-Orleański, fr. Henri Robert Ferdinand Marie Louis Philippe d'Orléans lub Henri, comte de Paris (5 lipca 1908 - 19 czerwca 1999) – orleański pretendent do tronu Francji jako Henryk VI lub Henryk V.

Dziedzictwo[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w zamku, w Nouvion-en-Thiérache, w departamencie Aisne, we Francji. Jego ojcem był Jan Orleański, książę de Guise (1874-1940), a jego matką Isabelle d'Orléans (1878-1961); jego rodzice byli rodzeństwem ciotecznym. Henryk jest pra-pra-wnukiem króla Francuzów, ostatniego władcy Francji - Ludwika Filipa I. Dorastał w Maroko i ukończył uniwersytet w Louvain. W 1926 został delfinem, podczas gdy jego ojciec został oficjalnym pretendentem do tronu. W 1939, po tym jak odmówiono mu wstąpienia do francuskiej armii, Henryk dołączył do Legii Cudzoziemskiej. W 1950, po unieważnieniu wygnania jego rodziny (z 1848 roku), Henryk powrócił wreszcie do ojczyzny.

Podczas swoich rządów jako pretendenta do tronu, Henryk roztrwonił rodzinny majątek (pierwotnie równowartość 40 milionów dolarów) - wyprzedał biżuterię, obrazy, meble i nieruchomości, aby samemu prowadzić "wygodne życie" razem ze swoja kochanką - Monique Friesz, byłą pielęgniarką. Doprowadziło to do otwartego konfliktu między nim a jego dziećmi, które w ten sposób zostały pozbawione spadku.

Małżeństwo i potomkowie[edytuj | edytuj kod]

Izabella, hrabina Paryża w 1995

8 kwietnia 1931 poślubił Izabellę Orleańską-Bragança (1911-2003), córkę księcia Piotra de Alcântara Brazylijskiego i hrabianki Elżbiety Dobrzensky de Dobrzenicz. Para miała 11 dzieci, ale od 1986 była w separacji:

1964 Friedrich Karl, hrabia Schönborn-Buchheim
1957-1984 Maria Teresa Wirtemberska
1984 Micaela Cousino
1957 Evrard, hrabia de Limburg Stirum
1965 Karol Burbon-Sycylijski, infant Hiszpanii, książę Kalabrii
1960 Karol Maria Wirtemberski
1967-1994 Beatrice Pasquier de Franclieu
  • Jacques Jean Yaroslaw Marie de France, książę Orleanu (ur. 25 czerwca 1941)
1969 Gersende de Sabran-Pontevès
1964-1982 Amadeusz Sabaudzki, piąty książę Aosty (anulowano w 1987)
1982-1996 Arnaldo La Cagnina
2006 Enrico Gandolfi
  • Jeanne de Chantal Alice Clothilde Marie de France (ur. 9 stycznia 1946)
1972 François Xavier, baron de Sambucy de Sorgue
1972 Marion Gordon-Orr

Problemy rodzinne[edytuj | edytuj kod]

W 1984 Henryk ogłosił, że jego syn - delfin Henryk utracił swój spadek i prawa do tronu, ponieważ rozwiódł się ze swoją pierwszą żoną i ożenił się po raz drugi - wziął ślub cywilny (wielu francuskich rojalistów nie uznaje ślubów cywilnych. Henryk nadał synowi mniej wartościowy tytuł, "hrabiego de Mortain" na miejsce "hrabiego de Clermont" i powiedział również, że znalazł się on poza linią sukcesji. Po kilku latach, po ślubie kościelnym, jednak Henryk przywrócił synowi wszelkie dawne tytuły (w tym delfina), a jego nowej żonie - Micaeli Cousiño Quinones de Leon, nadał tytuł "księżniczki de Joinville".

Henryk również pozbawił praw do dziedziczenia swoich dwóch innych synów: Michela i Thibaut, ponieważ obaj poślubili commoners. Ta decyzja została później anulowana przez jego sukcesora. Te działania Henryka dotyczące dziedziczenia nie zostały nigdy uznane przez większość rojalistów, dlatego nie były one wiążące. Henryk zmarł na raka prostaty, w Chérisy. Został pochowany w kaplicy królewskiej w Dreux.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Jan (III)
Blason France moderne.svg Orleański pretendent do tronu
1926-1940
Blason France moderne.svg Następca
Henryk (VII)