Hermina Reuss-Hohenzollern

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hermine
Willhelm II i Hermine w Doorn, ok.1938

Hermina Fryderyka Luiza Ida Reuss (1° voto von Schönaich-Carolath, 2° voto von Preußen, ur. 17 grudnia 1887 w Greiz; zm. 7 sierpnia 1947 we Frankfurcie nad Odrą) – niemiecka księżna, druga żona cesarza Wilhelma II (18591941), tytułowana cesarzową Niemiec i królową Prus (praw do tytułów nie posiadała, gdyż Wilhelm II w chwili ślubu nie był już cesarzem niemieckim i królem pruskim, właściwie: Jej Cesarska i Królewska Wysokość księżna Prus – I.K.u.K Hoheit Prinzessin von Preußen).

Hermina urodziła się jako córka Henryka XXII Reuß ä.L., panującego księcia państewka Reuss (18521902) i księżniczki Idy Matyldy Schaumburg-Lippe (18521891).

7 stycznia 1907 r. w Greiz wyszła za mąż za księcia Jana Jerzego Ludwika Ferdynanda Augusta Schönaich-Carolath-Beuthen (18731920) z młodszej linii śląskich książąt Carolath-Beuthen, pana na Saabor (czyli na obecnym Zaborze). Mieli pięcioro dzieci:

∞ Sibylla, baronówna Zedlitz und Leipe
  • książę Jerzy Wilhelm Schönaich-Carolath (ur. 16 marca 1909, zm. 1 listopada 1927)
  • księżniczka Hermine Karolina Wanda Ida Luiza Feodora Wiktoria Augusta Schönaich-Carolath (ur. 9 maja 1910)
∞ Hugo Herbert Hartung
∞ Rose Rauch
∞ Małgorzata, baronówna Seckendorff
Franciszek Józef, książę Prus

W styczniu 1922 roku, syn księżniczki Herminy wysłał do cesarza Wilhelma życzenia urodzinowe. Cesarz zaś przyjął z wizytą dziecko i jego owdowiałą matkę w Doorn. Wilhelm uważał, że Hermina jest bardzo atrakcyjna, i cieszyło go jej towarzystwo. Hermina i Wilhelm znali się od dawna (Wilhelm był gościem na weselu księżniczki). Zaledwie kilka miesięcy po śmierci swojej pierwszej żony, Wiktorii Augusty, Wilhelm ogłosił, iż chce poślubić Herminę. 63-letni Wilhelm i 34-letnia Hermina wzięli ślub 9 listopada 1922 roku w Doorn, gdzie potem zamieszkali. Małżeństwo było udane, trwało 28 lat, do śmierci cesarza. Para nie miała dzieci, ale w 1940 r. najmłodsza córka Herminy poślubiła wnuka cesarza (jego przyrodnia córka poślubiła jego wnuka). Hermina, podobnie jak jej mąż, miała nadzieje na przywrócenie monarchii w Niemczech.

Niedługo po śmierci drugiego męża, w 1941 roku, Hermina przeniosła się z Holandii na Śląsk, do dóbr rodzinnych Schönaich-Carolathów w Saabor (obecnym Zaborze). Po zakończeniu II wojny światowej Rosjanie zatrzymali Herminę w pałacu w Zaborze. Internowano ją w willi we Frankfurcie nad Odrą, gdzie zmarła. Chciała spocząć koło Wilhelma w mauzoleum w Doorn, ale sytuacja polityczna to uniemożliwiła i pochowano ją w parku Sanssouci w Poczdamie, w Antikentempel, obok m.in. pierwszej żony byłego cesarza.

Commons in image icon.svg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Almanach de Gotha, Gotha 1901 i 1932