Augusta Wiktoria von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Augusta Wiktoria
Królowa Prus i cesarzowa Niemiec
Augusta Victoria Photo-235.jpg
Imperial Monogram of Empress Augusta Victoria of Germany.svg
Cesarzowa Niemiec
Okres panowania od 1888
do 1918
Żona Wilhelm II Hohenzollern
Poprzedniczka Wiktoria Koburg
Królowa Prus
Okres panowania od 1888
do 1918
Żona Wilhelm II Hohenzollern
Poprzedniczka Wiktoria Koburg
Dane biograficzne
Dynastia Oldenburgowie
Urodzona 22 października 1858
Dłużek
Zmarła 11 kwietnia 1921
Doorn
Pochowana Poczdam
Ojciec Fryderyk VIII von Schleswig-Holstein
Matka Adelajda von Hohenlohe-Langenburg
Mąż Wilhelm II Hohenzollern
Dzieci Wilhelm Hohenzollern
Eitel Fryderyk Hohenzollern
Adalbert Hohenzollern
August Wilhelm Hohenzollern
Oskar Hohenzollern
Joachim Hohenzollern
Wiktoria Luiza Pruska
Odznaczenia
Order Czarnego Orła (Prusy) Królewski Order Wiktorii i Alberta Dama Orderu Królowej Marii Luizy (Hiszpania)
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Augusta Wiktoria Fryderyka Ludwika Feodora Jenny, niem. Augusta Wiktoria Friederike Luise Feodora Jenny von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg (ur. 22 października 1858 w Dłużku, zm. 11 kwietnia 1921 w Doorn w Holandii) – królowa Prus i cesarzowa Niemiec jako żona Wilhelma II, ostatniego władcy Prus i Niemiec.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Augusta Wiktoria była najstarszą córką tytularnego księcia Schleswig-Holstein Fryderyka VIII i Adelajdy, córki Ernesta Chrystiana Karola IV, księcia von Hohenlohe-Langenburg. Swoje dzieciństwo spędziła w Dolzig (Dłużek), a później w Kilonii. Swojego męża, późniejszego cesarza Niemiec Wilhelma II, poznała na polowaniu w Przemkowie.

Ich ślub odbył się 27 lutego 1881 r. Ceremonia trwała 8 godzin, podczas których wszyscy musieli stać. Wilhelm (27 stycznia 1859 - 4 czerwca 1941), był synem następcy tronu, późniejszego cesarza Niemiec Fryderyka III, i jego żony, Wiktorii, córki księcia Alberta i królowej Wiktorii. Wilhelm i Augusta mieli razem sześciu synów i córkę:

Augusta Wiktoria
Obelisk w Jarnołtówku, upamiętniający wizytę cesarzowej

Augusta była nazywana przez rodzinę "Doną". Nie była specjalnie urodziwa ani inteligentna. Nie wywierała też wpływu na politykę męża. Przed jej małżeństwem i kilka lat po nim Augusta nie cieszyła się sympatią niektórych członków rodziny Wilhelma, np. swojej szwagierki księżnej Charlotty, która uważała ją za parweniuszkę, córkę księcia, który nie posiadał własnego państwa. Augusta była jednak osobą o silnej osobowości i wysokim poczuciu własnej wartości. Nie miała dobrych relacji ze swoją teściową, która początkowo uważała, że Augusta pomoże jej naprawić popsute relacje z synem. Wiktoria była również rozczarowana, że funkcja przewodniczącej Czerwonego Krzyża przypadła jej synowej, osobie bez doświadczenia w pielęgniarstwie i działalności charytatywnej, oraz pozbawionej chęci udziału w tych przedsięwzięciach. Inaczej na ten temat pisała w swoich pamiętnikach jedyna córka Augusty, księżna Wiktoria Ludwika, która uważała, że matka uwielbiała pracę charytatywną.

Bardzo chorowita, Augusta znajdowała przyjemność w docinaniu teściowej różnymi drobnymi nieprzyjemnościami. Uwielbiała zwłaszcza informować Wiktorię, że jej córka, Wiktoria Ludwika, nie została nazwana na jej cześć. Sama Wiktoria Ludwika w swoich wspomnieniach napisała jednak, że pierwsze imię otrzymała zarówno po babce jak i prababce.

Stosunki między teściową a synową uległy poprawie kiedy Wilhelm został w 1888 r. cesarzem. Wilhelm często wyjeżdżał na manewry wojskowe i jego żona czuła się samotna. Nawiązała więc bliższe relacje z cesarzową-wdową, ale nie na tyle bliskie, aby pozostawić z nią sam na sam swoje dzieci, gdyż obawiała się wpływu, jakie mogła na nie wywrzeć liberalna w swoich poglądach teściowa. Wiktoria i Augusta często jednak jeździły wspólnie na przejażdżki, a cesarzowa przebywała o boku Wiktorii przy jej łożu śmierci w 1901 r.

Augusta miała mniej serdeczne relacje z niektórymi szwagierkami, zwłaszcza z księżną Zofią, żoną następcy greckiego tronu. W 1890 r. Zofia ogłosiła swoją chęć porzucenia luteranizmu i przejścia na prawosławie. Augusta się temu sprzeciwiła, informując szwagierkę, że ten krok nie spotka się z aprobatą cesarza. Zofia zostanie pozbawiona prawa wstępu do Niemiec, a jej dusza trafi do piekła. Zofia odparła na to, że zmiana religii to jej prywatna sprawa. Taka odpowiedź zdenerwowała Augustę, która wkrótce przedwcześnie urodziła syna, Joachima. Czy ten wcześniejszy poród miał związek ze sprawą Zofii nie wiadomo, aczkolwiek w liście do matki Wilhelm pisał, że gdyby dziecko zmarło byłaby to wina Zofii. W Niemczech znana była ze swojej dobroci i pobożności (ufundowała kilkanaście kościołów, w tym Augustakirche w Sopocie).

9 listopada 1918 r., wskutek trudnej sytuacji Niemiec podczas I wojny światowej, w Niemczech obalono monarchię. Wilhelm i Augusta udali się do Holandii, gdzie osiedlili się w Haus Doorn. Gdy w 1920 roku opuszczała Niemcy, służba pałacowa żegnała ją szlochając. Ostatnie lata życia nie były szczęśliwe dla byłej cesarzowej. Rewolucja, obalenie monarchii, popsucie się jej małżeństwa (związek Wilhelma z Hermin von Schönaich-Carolath[1], wreszcie samobójstwo Joachima podłamały Augustę, która zmarła w 1921 r. Nigdy nie zwiedziła Luwru, co było jej największym marzeniem. Została pochowana w Poczdamie w ogrodzie Sanssouci w tzw. Antikentempel, gdzie spoczywa wraz z drugą żoną Wilhelma II, Herminą von Schönaich-Carolath, dwoma synami i wnukiem Wilhelmem.

Była ewangeliczką. Dla Kościoła Zbawiciela w Katowicach-Szopienicach ufundowała ołtarz, a Kościołowi Pamiątkowemu im. Fryderyka III w Polanicy-Zdroju podarowała biblię ołtarzową z własnoręcznym wpisem[2]. Była również fundatorką nowego kościoła w Jarnołtówku (wówczas Arnoldsdorf) - stary został zniszczony przez powódź (jej wizytę upamiętnia pomnik). Na jej cześć zatoka Cesarzowej Augusty na Papui-Nowej Gwinei otrzymała swoją nazwę.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Wiktoria Koburg
Wappen Deutsches Reich - Reichsadler 1889.png Cesarzowa Niemiec
1888-1918
Wappen Deutsches Reich - Reichsadler 1889.png Następca
obalenie monarchii

Przypisy

  1. Jerzy Piotr Majchrzak, Hermine von Reuss (1887-1947). Ostatnia "cesarzowa" niemiecka [w:] Znani zielonogórzanie XIX i XX wieku, red. Hieronim Szczegóła, Zielona Góra, "Verbum", 1996, ISBN 83-901114-2-X
  2. Henryk Grzybowski, Historia kościoła i parafii ewangelickiej w Polanicy Zdroju [w:] Polanica Zdrój wczoraj i dziś, tom I red. Henryk Grzybowski, Georg Wenzel, Nowa Ruda-Polanica Zdrój 2006