Hiperładunek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hiperładunek – hipotetyczna wielkość fizyczna przypisywana cząstkom elementarnym. Jest oznaczana literą Y i zdefiniowana następująco:

Y = 2 (Q − I3)

gdzie: Q to ładunek elektryczny, a I3 to trzecia składowa izospinu.

Dla cząstek złożonych z tylko trzech najlżejszych kwarków można też napisać:

Y = B + S

gdzie: B to liczba barionowa, a S to dziwność, ponieważ dla lekkich kwarków jest spełniona (a dla ciężkich nie) zależność:

Y = B + S = 2 * Q - 2 * I3 = (Y)
1/3 = 1/3 + 0 = 2 * -1/3 - 2 * -1/2 = 1/3
1/3 = 1/3 + 0 = 2 * 2/3 - 2 * 1/2 = 1/3
-2/3 = 1/3 + -1 = 2 * -1/3 - 2 * 0 = -2/3
1/3 = 1/3 + 0 <> 2 * 2/3 - 2 * 0 = 4/3
1/3 = 1/3 + 0 <> 2 * -1/3 - 2 * 0 = -2/3
1/3 = 1/3 + 0 <> 2 * 2/3 - 2 * 0 = 4/3

Ogólnie można umownie zapisać:

Y = B + S + C + B + T

gdzie C, B (pochylenie tylko dla odróżnienia), T to odpowiednie zapachy cięższych kwarków.

Hiperładunek obok izospinu jest podstawowym ładunkiem oddziaływania słabego. Cząstkami przenoszącymi hiperładunek są bozony W i Z. Grupą cechowania teorii oddziaływań elektrosłabych jest grupa SU(2)xU(1), dzieląca się na podgrupy SU(2) i U(1), gdzie generatorami podgrupy SU(2) są operatory izospinu, a generatorem podgrupy U(1) jest operator hiperładunku. Pola wszystkich cząstek elementarnych: leptonów i kwarkówstanami własnymi hiperładunku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]