Hu Qiaomu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Hu.
Hu Qiaomu
Chińskie nazwisko i imię
Hanyu pinyin Hú Qiáomù
Wade-Giles Hu Ch’iao-mu
Zn. tradycyjne 胡喬木
Zn. uproszczone 胡乔木

Hu Qiaomu (ur. 1912, zm. 28 września 1992[1]) – chiński polityk komunistyczny, bliski współpracownik Mao Zedonga, następnie czołowy oponent reform Deng Xiaopinga.

Urodził się w Yancheng w prowincji Jiangsu[1]. W 1932 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Chin[1]. W latach 1933-1935 studiował na Uniwersytecie Zhejiang[2].

W 1941 roku został osobistym sekretarzem Mao Zedonga, którym był do 1966 roku[3]. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej sprawował wiele ważnych funkcji, był m.in. prezesem agencji Xinhua i redaktorem naczelnym dziennika Renmin Ribao; w latach 1950-1954 był szefem departamentu propagandy[3]. Brał udział w opracowaniu uchwalonej w 1954 roku pierwszej konstytucji ChRL[1]. Jego kariera u boku Mao zakończyła się w okresie rewolucji kulturalnej, kiedy to do 1974 roku podobnie jak wielu innych działaczy partyjnych był poddawany represjom[4].

Od 1955 roku był członkiem Chińskiej Akademii Nauk[2], zaś w latach 1977-1982 pierwszym prezesem Chińskiej Akademii Nauk Społecznych. W latach 80. stanął w opozycji do Deng Xiaopinga i był głównym przeciwnikiem przeprowadzanych przez niego reform wolnorynkowych. Od 1982 do 1987 roku zasiadał w Komitecie Centralnym KPCh[3]. W 1983 roku z jego inicjatywy rozpętano Kampanię przeciwko zanieczyszczeniom duchowym, wymierzoną w liberalne i prozachodnie tendencje w polityce i sztuce. W tym samym roku Hu doprowadził do zwolnienia umiarkowanego redaktora naczelnego Renmin Ribao[4]. Odpowiedzialny jest także za Kampanię przeciwko burżuazyjnej liberalizacji z 1987 roku. Odegrał czołową rolę w walce z reformatorami i radykalizacji linii partii po protestach studenckich w 1987 i 1989 roku[4]. Na krótko przed śmiercią Hu Deng Xiaoping rozprawił się z partyjnymi ortodoksami i zintensyfikował proces reform[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Simon Long: Obituary: Hu Qiaomu (ang.). The Independent, 1992-09-29. [dostęp 2011-06-12].
  2. 2,0 2,1 胡乔木 (chiń.). web.archive.org. [dostęp 2011-06-12].
  3. 3,0 3,1 3,2 “中共中央一支笔”胡乔木:中国舆论大管家 (chiń.). news.xinhuanet.com, 2011-06-09. [dostęp 2011-06-12].
  4. 4,0 4,1 4,2 Hu Qiaomu, a Chinese Hard-Liner, Is Dead at 81 (ang.). The New York Times, 1992-09-29. [dostęp 2011-06-12].