Hubal (bóg)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy mitologii. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Hubal (ar. هبل) – bóstwo arabskie sprzed czasów islamu[1], bóstwo nieba i księżyca[2], najwyższy bóg panteonu mekkańskiego, naczelny bóg Kurajszytów[1], obecny także w wierzeniach Nabatei czy Palmyry[2].

Imię Hubala pojawia się na inskrypcjach po aramejsku pochodzących z I wieku. Sprowadzenie jego posągu do Al-Kaby przypisuje się Amrowi IBn Luhajjowi, którego wskazuje się w legendach jako twórcę politeizmu arabskiego. Z kolei Ibn Al-Kalbi uważa, że kult Hubala wprowadzony został w II wieku przez Huzaję, będącego przodkiem Kurajszytów – plemienia, z którego wywodził się prorok Mahomet[1].

Kurajszyci dysponowali posągami swych bóstw na zewnątrz Al-Kaby i w środku. Statua Hubala, zwana od nazwiska człowieka, który ją tam postawił, Hubalem Huzajmy, stała wewnątrz świątyni i osiągała największe rozmiary ze wszystkich posągów, stosownie do pozycji bóstwa w panteonie. Jej posąg zrobiony był z czerwonego karneolu. Przedstawiał boga w postaci człowieka. Brakowało mu prawej ręki, już w czasach, gdy wzięło go we władanie wspomniane plemię. Kurajszyci rozwiązali ten problem, tworząc dlań nową rękę ze złota[1].

W świątyni Hubala istniała wyrocznia. Zajmowano się w niej przepowiadaniem przyszłości i radzeniem przy pomocy strzał. Przed posągiem Hubala leżało 7 strzał. Na jednej z nich widniał napis „czystej krwi”, inna nosiła na sobie wyraz „obcy”. Strzały te służyły do ustalenia ojcostwa. Przynoszono ofiarę dla Hubala i rzucano strzałami – w zależności od tego, która z nich wypadła zależało ojcostwo dla dziecka. Były też strzały zarezerwowane dla spraw dotyczących małżeństwa lub śmierci. Wyrocznię pytano także przed podjęciem wyprawy bądź wykonaniem jakiejś pracy. Podobnie jak w przypadku niepewnego ojcostwa, rzucano strzałami i zależnie od tego postępowano. Niekiedy pytano także o los swego dziecka, np. uczynił tak Abd al-Muttalib, chcąc dowiedzieć się o przyszłość swego syna Abd Allaha[1].

Imię Hubala nie zostało wymienione w Koranie. W związku z tym łączono go z Allahem. Próbowano w ten sposób dowieść, że nawet za czasów Dżahiliji Arabowie znali pojęcie boga będącego najwyższym królem świata, nawet jeśli jeszcze nie jedynego. Uczeni arabscy łączyli też Hubala z Baalem, semickim bóstwem natury[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Piwiński 1989 ↓, s. 33-34.
  2. 2,0 2,1 Piwiński 1989 ↓, s. 213.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Piwiński: Mitologia Arabów. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1989, seria: Mitologie świata. ISBN 83-221-0482-0.