Hyper-V

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hyper-V
hypervisor
Producent Microsoft
Platforma sprzętowa Windows Server 2008, R2, Hyper-V Server 2008, R2, Hyper-V Server 2012, Windows Server 2012, Windows 8 Pro i wyższe
System operacyjny Windows
Aktualna wersja stabilna 3.0
Licencja komercyjna
Hyper-V Server 2012

Hyper-V (nazwa kodowa Viridian[1]) – oprogramowanie stosowane do wirtualizacji fizycznych maszyn, komputerów. Dzięki niemu można uruchamiać różne systemy operacyjne bez konieczności fizycznej ingerencji w już zainstalowany system operacyjny, na jednej fizycznej maszynie bez konieczności dzielenia dysku na partycje. Wirtualny komputer ma własny, wirtualny sprzęt komputerowy i BIOS. Nazywa się go maszyną wirtualną.

Narzędzie to dostępne jest jako zewnętrzny program doinstalowywany do Windows Server 2008, jako właściwość (feature) w Windows Server 2008 R2, Windows Server 2012 i Windows 8 Pro lub wyższej wersji albo jako oddzielny produkt Hyper-V Server. Pozwala on na instalowanie w wirtualnej maszynie systemów x86 i x64 z rodziny Windows, ale też SUSE Linux Enterprise od wersji 10.3 i Red Hat Linux Enterprise od wersji 5.2.

Sposób działania[edytuj | edytuj kod]

Hyper-V składa się z jednej partycji nadrzędnej, która jest zasadniczo maszyną wirtualną mającą specjalny lub uprzywilejowany dostęp. Jest to jedyna maszyna wirtualna z bezpośrednim dostępem do zasobów sprzętowych. Wszystkie pozostałe maszyny wirtualne, znane jako partycje Goście, przechodzą przez partycję nadrzędną, aby uzyskać dostęp do urządzenia.

Partycja nadrzędna jest właścicielem klawiatury, myszy, ekranu i innych urządzeń dołączonych do serwera hosta. Nie ma ona bezpośredniej kontroli nad zegarami i kontrolerami przerwań, które wykorzystuje hyperwizor.

Partycja nadrzędna zawiera dostawcę WMI, aby ułatwić zarządzanie wszystkimi aspektami wirtualizowanego środowiska, jak również wirtualizowanego stosu (Virtualization Stack), który w imieniu podrzędnych partycji wykonuje zadania związane ze sprzętem. Ponadto wszelkie sterowniki IHV (Independent Hardware Vendor) potrzebne do sprzętu systemu hosta są zawarte w partycji nadrzędnej, a ewentualne sterowniki utworzone dla edycji Windows Server 2008 x64 będą także działać w partycji nadrzędnej[2].

Wersje Hyper-V[edytuj | edytuj kod]

2.0[edytuj | edytuj kod]

Od wersji 2.0 Hyper-V dodano funkcjonalności[3]:

  • Live Migration – Pozwala na bezprzerwowe przenoszenie maszyn wirtualnych z jednego hosta na drugi, bez wpływu na pracę działających aplikacji (warunkiem jest, aby oba hosty miały procesory tego samego producenta),
  • Clustered Shared Volumes (CSV). Dostarcza ona wszystkim serwerom klastra niezawodnościowego pojedynczą, spójną przestrzeń nazw – wszystkie serwery Windows Server 2008 R2 "widzą" ten sam wolumen na pamięci masowej,
  • obsługa różnych rodzajów pamięci masowej, zarówno typu DAS (podłączane przez złącza typu: SATA, eSATA, PATA, SAS, SCSI, USB oraz Firewire), jak i SAN (podłączane przez iSCSI, Fibre Channel, SAS),
  • Obsługa ramek typu Jumbo Frames w sieciach wirtualnych oraz dla systemów wirtualnych dołączonych do interfejsów fizycznych,
  • Virtual Machine Queues (VMQ) – umożliwia fizycznym kartom sieciowym tworzenie kolejki dla każdej wirtualnej maszyny działającej na hoście, pozwalając, aby pakiety zostały przekazane bezpośrednio z hypervisora do maszyny wirtualnej,
  • Core Parking – Pozwala zmniejszyć zużycie energii pobieranej przez wielordzeniowe procesory poprzez skonsolidowanie przetwarzania danych na mniejszej liczbie rdzeni oraz wyłączanie zbędnych rdzeni.

3.0[edytuj | edytuj kod]

Wraz z Windows Server 2012 ukazała się wersja 3.0 Hyper-V. Najważniejsze zmiany, to[4]:

  • Hyper-V Extensible Virtual Switch (wirtualny przełącznik)
  • Wirtualizacja sieci[5]
  • Multi-tenancy
  • Wsparcie dla wirtualnych dysków w formacie .vhdx do 64 TB
  • Virtual Fibre Channel - możliwość podłączenia maszyny wirtualnej bezpośrednio do światłowodu[6]
  • Offloaded data transfer - bezpośredni transfer danych z maszyny wirtualnej, z pominięciem maszyny-hosta[7]
  • Hyper-V replica - asynchroniczna replikacja maszyn wirtualnych przez sieć IP[8]
  • Cross-premise connectivity[9]
  • Cloud backup - kopia zapasowa na chmurze

W Windows Server 2012 R2 pojawiły się ponadto[10]:

  • Współdzielenie wirtualnych dysków twardych
  • Storage Quality of Service - pozwala zarządzać dostępnym pasmem transferu dyskowego
  • Druga generacjia maszyn wirtualnych - dodane Secure Boot, start z nośnika SCSI, PXE boot, UEFI
  • Automatyczna aktywacja systemu gościa bez podawania klucza aktywacyjnego - na podstawie licencji serwera Hyper-V
  • Enhanced session mode - pozwala na przekierowanie do maszyny wirtualnej zasobów lokalnych komputera: ekranu, audio, drukarek, schowka, kart typu Smart Card, dysków, urządzeń USB, wspieranych urzadzeń Plug and Play

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]