Ildefons Cerdà

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ildefons Cerdá

Ildefonso Cerdá Suñer (ur. w Centelles, Barcelona 23 grudnia 1815, zm. w Las Caldas del Besaya, Cantabria, 21 sierpnia 1876) – inżynier, urbanista i polityk hiszpański. Stworzył plan przestrzenny dzielnicy Eixample w Barcelonie. Uważany za ojca urbanistyki epoki modernizmu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował inżynierię w Madrycie w latach 18351841. Pracował jako inżynier, aż do roku 1849, kiedy to przeniósł się do Barcelony. Aktywnie uczestniczył w życiu publicznym, stając się posłem w Barcelonie.

W 1867 roku opublikował Ogólną Teorię Urbanizacji, poświęconą rozwiązaniu problemów związanych z rozwojem przemysłowym i demograficznym miasta. Teorie te zostały już wcześniej zastosowane przez architekta m.in. w projekcie układu przestrzennego dzielnicy Eixample w Barcelonie.

Celem architekta było polepszenie warunków życia całej społeczności, higieny oraz transportu w mieście. Plan urbanistyczny dzielnicy Eixample wyróżnia się regularną siatką szerokich ulic wraz z ośmiokątnymi placami tworzącymi skrzyżowania. Zabudowania formują kwadraty o boku 133,3 metra, tworząc w środku odizolowane od zgiełku miasta, zielone podwórze dla mieszkańców.

Cerdá odrzucał założenia urbanistyczne wykorzystane w Paryżu czy Wiedniu. Tworząc plany dzielnicy Eixample dążył do możliwie największego stopnia jednorodności w mieście co miało zapewnić najlepsze warunki dla mieszkańców oraz połączenia komunikacyjne.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]