Irmingarda z Chiemsee

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Irmingarda z Chiemsee lub Irmingarda z Buchau (ur. między 831 a 833 w Ratyzbonie - zm. 16 lipca 866 w klaszorze na wyspie Frauenchiemsee) córka króla Ludwika Niemieckiego i Emmy Bawarskiej.

Przydomek "z Buchau" pochodzi od tego, że jej ojciec nadał klasztorowi benedyktynek w Bad Buchau na wyspie Buchau na Federsee w Wirtembergii beneficjum. Tam właśnie wspólnie z swoimi siostrami została zakonnicą. Nie wiadomo czy pełniła w Buchau urząd opatki.

Przed 857 przeniosła się do klasztoru benedyktynek na wyspie Frauenchiemsee (zwany także Frauenwörth). Tam jest wzmiankowana już jako opatka. W czasie panowania Tassila III, klasztor zburzono ale udało się go ponownie odbudować. Zapewne dlatego Irmingarda miała być "drugą fundatorką" klasztoru.

Została pochowana pod południowo-zachodnim filarem kościoła klasztornego w marmurowym sarkofagu.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Na początek XI wieku, gdy wykonano jej płytę nagrobną, datuje się jej kult jako błogosławionej lub świętej. Na płycie nagrobnej znajduje się inskrypcja:

"Tutaj spoczywa Irmingarda, córka Ludwika, wzniosłego króla, ponad miarę błogosławiona dziewica [..] od czasu zostania opatką. Dawniej przez wiele lat kierowała klasztorem".

Płyta zawiera także datę śmierci zakonnicy:

"16 lipca jej ciało zakończyło doczesne życie".

Płyta została odnaleziona 17 października 1631 wraz z jej kośćmi. Zaskakujące było przy tym to, że przy całkowicie nienaruszonym szkielecie brakowało czaszki. Okazało się, iż po raz pierwszy grób został otwarty pomiędzy 1004 a 1010 przez opata Gerharda von Seeon. Wówczas przeniesiono do Seeon czaszkę Irmingardy. W Seeon znajdowała się ona aż do XVII wieku. Kult Irmingardy zarówno w Seeon jak w Frauenwörth poszedł w zapomnienie.

Gdy w 1922 kardynał Michael von Faulhaber rozpoczął proces beatyfikacyjny Irmingardy, wtedy to również otwarto jej grób po raz trzeci i umieszczono w nim ponownie czaszkę.

Dopiero 27 kwietnia 2003 odbyła się uroczysta ceremonia, podczas której kości i czaszkę świętej Irmingardy włożono do szklanego pojemnika w klasztorze Frauenwörth.

Kult Irmingardy oficjalnie został zatwierdzony w 1928 przez papieża Piusa XI, a 17 lipca 1929 uznano Irmingardę za świętą.

Dzień pamięci[edytuj | edytuj kod]

Jej wspomnienie odbywa się 16 lipca w Frauenwörth, sam zaś dzień Irmingardy jest obchodzony w niedziele przed lub po 16 lipca. Święta znajduje się w regionalnych kalendarzach Rottenburga i w Monachium.

Przedstawienie w sztuce[edytuj | edytuj kod]

W sztuce przedstawiono jest w habicie benedyktyńskim albo z koroną na głowie, trzymającą Biblię i pastorałem opatki a także z sercem w ręce.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Irmgard von Chiemsee. W: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL).