Isabella d'Este

Z Wikipedii

Isabella d'Este
Portret Isabelli d'Este, Leonardo da Vinci
Urodzona	18 maja 1474
Zmarła	13 lutego 1539
Galeria w Wikimedia Commons

Isabella d'Este, znana też jako: Pierwsza Dama Renesansu (ur. 18 maja 1474 - zm. 13 lutego 1539) - córka Ercole d'Este, księcia Ferrary i Modeny, oraz jego żony Eleonory Aragońskiej.

Była włoską arystokratką i jedna z czołowych postaci włoskiego renesansu. Była siostrą Alfonsa I d'Este i Beatrice d'Este.

[edytuj] Małżeństwo

12 lutego 1490, w wieku 16 lat poślubiła Franciszka II Gonzagę, markiza Mantui. Para miała razem 7 dzieci:

• Eleonorę z Mantui (1494–1570), żonę Antoniego, księcia Montalto, potem Franciszka Marii I della Rovere, księcia Urbino,
• Fryderyka Gonzagę (1500-1540), markiza i księcia Mantui, markiza Monferratu,
• Liwię Gonzagę (1508-1569),
• Hippolitę Gonzaga (1501–1570),
• Ercola Gonzagę (1505–1563), kardynała,
• Ferdynanda I Gonzagę (1507-1557), hrabiego Guastalla,
• Piotra Gonzagę.

Spólnie z małżonkiem byli mecenasami Ludovico Ariosto w czasie, gdy ten pisał Orlando Szalonego. Gościli też Leonarda da Vinci, a Izabela zleciła mu namalowanie jej portretu, którego jednak nie wykonał, poprzestawszy na stworzeniu rysunku, ktory obecnie znajduje się w Luwrze. Dwa portrety Izabeli wykonał za to Tycjan. Izabela znana też była z zamiłowania do kolekcjonowania rzeźb i monet.

[edytuj] Późniejsze życie

Po śmierci męża Izabela rządziła Mantuą jako regentka, w czasie małoletności ich syna - Fryderyka II. Zaczęła grać bardzo ważna rolę we włoskiej polityce i podniosła pozycje Mantui. Mantua została księstwem, a jej młodszy syn otrzymał kardynalski kapelusz.

Jej polityczne i dyplomatyczne talenty dały o sobie znać, kiedy Izabela prowadziła negocjacje z Cezarem Borgia, który wcześniej obalił Guidobaldo da Montefeltro, księcia Urbino, męża szwagierki i przyjaciółki Izabeli - Elisabetty Gonzagi.