Islamski Front Ocalenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Islamski Front Ocalenia, Front islamique du salut, al-Jabhah al-Islāmiyah lil-Inqādh (arab.الجبهة الإسلامية للإنقاذ,) – fundamentalistyczne algierskie ugrupowanie polityczne powstałe na fali przemian demokratycznych w 1989 wywodzące się ideowo z Bractwa Muzułmańskiego. Jego założycielem i charyzmatycznym przywódcą był szejch Abbassi Madani oraz Ali Belhadj. W 1990 zdecydowanie wygrał wybory regionalne głosząc skrajne hasła islamistyczne, nawołując do wprowadzenia w Algierii szariatu.

W 1991 po wygraniu wyborów parlamentarnych przeciwko FIS wystąpiła armia popierana przez algierskich polityków – zwolenników laickiego państwa. Na władze Algierii naciskały także dyplomacje zachodnie. Islamski Front Ocalenia został zdelegalizowany w marcu 1992, wybory 1991 unieważniono, konstytucja zawieszono, parlament rozwiązano. Przywódcy FIS Ali Belhadj i Abbassi Madani zostali osadzeni w więzieniu; Rabeh Kebir – przebywał na emigracji w Niemczech. W 2006 powrócił do Algierii.

Przez cały okres lat 90. XX wieku FIS, a zwłaszcza jej zbrojne skrzydło Islamska Armia Ocalenia, prowadziła wojnę domową domagając się ponownej legalizacji Frontu, uznania wyników wyborów 1991 oraz przekształcenia Algierii w państwo islamskie. Ofiarą tych walk padło ponad 100 tys. osób, gdyż Islamska Armia Ocalenia dopuszczała się licznych masakr ludności cywilnej w imię budowy państwa islamskiego przeciwko "bezbożnemu reżimowi świeckiemu". Podobnych zbrodni, na fundamentalistach islamskich oraz popierających ich mieszkańcach dopuszczały się oddziały armii rządowej. W 2000, korzystając z ogłoszonej przez władze algierskie amnestii, Islamska Armia Ocalenia rozwiązała się, a wielu jej wojowników ujawniło.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]