Italo Gariboldi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Italo Gariboldi
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1879 roku
Lodi
Data i miejsce śmierci 3 lutego 1970
Rzym

Italo Gariboldi (ur. 20 kwietnia w Lodi w 1879 roku - zm. 3 lutego 1970 w Rzymie) - włoski generał służący w armii włoskiej podczas II wojny światowej.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Od zakończenia I wojny światowej poprzez okres międzywojenny, Gariboldi systematycznie piął się po szczeblach kariery wojskowej. W latach 20 oraz na początku lat 30 XX wieku Garibaldi służył jako oficer sztabowy oraz dowódca brygady.

Podczas włoskiej interwencji w Abisynii, Gariboldi dowodził 30 dywizją piechoty "Sabaudia". Jego dywizja wchodząca w skład I włoskiego korpusu piechoty brała czynny udział w pokonaniu Etiopii która w 1936 roku została włączona do Włoska Włoskiej Afryki Wschodniej.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Pomiędzy 1939 a 1941 rokiem, Gariboldi był oficerem w sztabie głównodowodzącego armii włoskiej w Afryce Północnej, marszałka Italo Balbo. Oprócz tego stanowiska, Gariboldi pełnił obowiązki dowódcy 5 armii włoskiej w Afryce, stacjonującej na granicy Libii oraz francuskiej Tunezji. Po zakończeniu kampanii francuskiej, 5 armia została przeniesiona w rejon granicy z Egiptem i włączona w skład 10 armii.

Gariboldi otrzymał nominację na dowódce 10 armii po nieudanej dla Włochów operacji "Compass". 25 marca 1941 roku Italo objął urząd Gubernatora Libii zastępując na tym stanowisku zdymisjonowanego marszałka Rodolfo Grazianiego. 19 lipca Gariboldi ustąpił z funkcji gubernatora oraz dowódcy 10 armii ze względu na brak porozumienia oraz współpracy z Erwinem Rommlem. Wkrótce po jego dymisji funkcję które dotychczasowo pełnił, objął generał Ettore Bastico.

Od początku 1942 roku aż do roku 1943, Gariboldi pełnił funkcję dowódcy 8 armii włoskiej na froncie wschodnim. Italo stracił dowództwo wraz ze zniszczeniem całej armii w trakcie trwania bitwy stalingradzkiej.

W 1943 roku Gariboldi wrócił do Włoch wówczas władze w Rzymie przejął król Wiktor Emanuel III. Benito Mussolini oraz jego rząd zostali obaleni, wówczas większość włoskich dowódców zostało wziętych do niewoli przez siły niemieckie. W 1944 roku Gariboldi został skazany na śmierć jako zdrajca.

Pod koniec 1944 roku obóz jeniecki w którym przebył Gariboldi został wyzwolony przez aliantów co ocaliło jego życie.

Italo Gariboldi zmarł w 1970 roku w Rzymie mając 90 lat. Jego syn, Mario kontynuował tradycję ojca poświęcając się służbie wojskowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fellgiebel, Walther-Peer. Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939-1945. Friedburg, Germany: Podzun-Pallas, 2000. ISBN 3-7909-0284-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]