Jałowiec płożący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jałowiec płożący
Juniperus horizontalis, Pancake Bay PP.jpg
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klad nagonasienne
Rząd cyprysowce
Rodzina cyprysowate
Rodzaj jałowiec
Gatunek jałowiec płożący
Nazwa systematyczna
Juniperus horizontalis Moench.
Methodus 699. 1794
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
'Golden Carpet'
'Wiltoni'

Jałowiec płożący (Juniperus horizontalis Moench.) – gatunek roślin należący do rodziny cyprysowatych. Pochodzi z północnej części Ameryki Północnej, gdzie występuje aż po Alaskę i Jukon[3]. Jest powszechnie uprawiany w wielu krajach, również w Polsce, jako roślina ozdobna.

Morfologia i biologia[edytuj | edytuj kod]

Bardzo niski, płożący się po ziemi krzew. Tworzy na ziemi gęsty dywan, osiągający średnicę (po wielu latach) kilku metrów[4]. U typowej, dziko rosnącej formy jego wysokość nie przekracza 45 cm, niektóre ozdobne kultywary są jeszcze dużo niższe[4]. Liście po 4 w okółku, łuskowate, rynienkowate, przylegające do pędów, po zmiażdżeniu wydzielające przyjemny zapach[5]. Owocem jest zmięśniała szyszkojagoda. Jest całkowicie mrozoodporny.

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Ma szerokie zastosowanie w ogrodnictwie. Jest doskonałą rośliną okrywową, mogącą na dużych przestrzeniach zastępować trawnik. Nadaje się też do ogródków skalnych, gdzie można nim obsadzać skały, murki. Może być uprawiany w pojemnikach
  • Jest łatwy w uprawie. Najlepiej rośnie na przepuszczalnej glebie. Wymaga pełnego oświetlenia. Nie należy go sadzić na trawniku, gdyż jego pełzające pędy zostaną przez trawnik zagłuszone[4]. Z tego też względu w pierwszym okresie po posadzeniu wymaga starannego plewienia, a najlepiej obszar wokół niego przykryć folią i korą.

Odmiany (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 'Alpina' – o sinoniebieskich, podnoszących się pędach
  • 'Bar Harbor' – o szarozielonych liściach, zimą przebarwiających się na fioletowo-różowo.
  • 'Blue Chip' – o niebieskozielonych liściach
  • 'Douglasii' – o stalowoniebieskich pędach, zimą przebarwiających się na fioletowy kolor
  • 'Glauca' – bardzo niska (jej wysokość nie przekracza 5 cm) odmiana o szaroniebieskich liściach zimą przebarwiających się na różowo.
  • 'Golden Carpet' – o pstrych pędach (ciemnozielone pędy mają końcówki o żółtym kolorze). Jesienią przebarwia się na brązowo
  • 'Hugh' – o stalowo-niebieskich, płożących się i dobrze rozgałęziających się pędach
  • 'Plumosa' – o niebieskoszarym ulistnieniu, zima przebarwia się na purpurowo. Jedna z najwyższych odmian (osiąga 60 cm wysokości)
  • 'Variegata' – o stalowym kolorze z biało-kremowymi odcinkami pędów
  • 'Wiltoni' – niskościeląca się tuż po ziemi odmiana o niebieskozielonych pędach. Jedna z popularniejszych w Polsce.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. P. F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website - Seed Plant Evolution. 2001–.
  2. Christenhusz, M.J.M., J.L. Reveal, A. Farjon, M.F. Gardner, R.R. Mill, and M.W. Chase (2011). A new classification and linear sequence of extant gymnosperms. Phytotaxa 19: 55-70.
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-01-25].
  4. 4,0 4,1 4,2 Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
  5. zbiorowe: A-Z encyklopedia. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.