Jańcio Wodnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jańcio Wodnik
Gatunek film psychologiczny
film poetycki
Data premiery 17 lutego 1994
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 100 min
Reżyseria Jan Jakub Kolski
Scenariusz Jan Jakub Kolski
Główne role Franciszek Pieczka
Grażyna Błęcka-Kolska
Bogusław Linda
Muzyka Zygmunt Konieczny
Zdjęcia Piotr Lenar
Scenografia Tadeusz Kosarewicz
Montaż Ewa Pakulska
Produkcja Andrzej Stachecki
Wikicytaty Jańcio Wodnik w Wikicytatach

Jańcio Wodnikpolski film w reżyserii Jana Jakuba Kolskiego. Film ma formę ballady, gdzie realizm miesza się z magią i surrealizmem[1]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Na polnej drodze wędrowny dziad znajduje kobyłkę, która, obita i schorowana, kończy swój żywot. Grzebie zwierzę i rzuca klątwę na pobliską wieś, gdzie mieszka Jańcio - nosiwoda, filozof, człowiek kochający życie i swoją młodą żonę Weronkę. Bohater zostanie przez Boga wystawiony na próbę - dostrzega w sobie moc czynienia cudów. Zostawia swoją ciężarną żonę i rusza w świat, obiecując wrócić przed rozwiązaniem. Wędruje po wsiach uzdrawiając ludzi. Spotka Stygmę, wędrownego kuglarza udającego stygmatyka. Żona Jańcia rodzi im syna, który ma ogon. Żona licząc na uzdrowicielską moc Jańcia, udaje się do niego z chłopcem. Bohater nie potrafi jednak uzdrowić własnego syna - dar od Boga zostaje mu odebrany. Jańcio budzi się opuszczony przez ludzi, pilnowany przez wierną Weronkę.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Franciszek Pieczka

Głosy krytyków[edytuj | edytuj kod]

Utrzymana w tonie ludowej ballady historia uzdrowiciela, który okazał się fałszywym prorokiem to arcydzieło „kina kolskiego”. Podobnie jak w innych filmach, których akcja rozgrywa się w na poły magicznych Popielawach (Cudowne miejsce, Szabla od komendanta), reżyser kieruje się swoistą ewangeliczną logiką, wybierając na bohaterów rozmaitych „maluczkich”. (...) Historia uzdrowiciela jest przestrogą przed złym wykorzystywaniem daru i przypisywaniem sobie atrybutów boskich; stanowi też najpełniejszy wykład popielawskiej filozofii, podkreślając tzw. zasadę powrotności, wg której „przez jeden zły uczynek jednego człowieka przybywa zła w całym świecie. I to zło potem wraca odpryskiem i uderza w kogo chce”.

— Katarzyna Wajda, Jańcio Wodnik[2]

Festiwal "Prowincjonalia"[edytuj | edytuj kod]

Postać "Jańcia Wodnika" jest duchowym patronem Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Filmowej "Prowincjonalia" we Wrześni.

Nagrody wręczane na tymże Festiwalu noszą nazwę Jancio Wodnik.

Przypisy

  1. Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-326-1..
  2. Światowa encyklopedia filmu religijnego. Marek Lis i Adam Garbicz (red.). Kraków: Biały Kruk, 2007, s. 209. ISBN 978-83-60292-30-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]