Jakub Burbon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Henryk VI
Książę Segowii i Andegawenii
Jaime Enrique de Borbón.jpg
Legitymistyczny pretendent do tronu Francji
Okres panowania od 28 lutego 1941
do 20 marca 1975
Poprzednik Alfons I Burbon
Następca Alfons II Burbon
Dane biograficzne
Dynastia Burbonowie
Urodziny 23 czerwca 1908
w Segowii
Śmierć 20 marca 1975
w Sankt Gallen
Ojciec Alfons XIII
Matka Wiktoria Eugenia Battenberg
Żona 1. Emmanuelle de Dampierre
2. Karolina Tiedemann
Dzieci Alfons, Gonzalo
Odznaczenia
Order Złotego Runa (Hiszpania) Kollana Orderu Karola III (Hiszpania) Kollana Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Komandor Wojskowego Orderu Kalatrawensów (Hiszpania) Order Orła Gruzji i Sukni Pana Naszego Jezusa Chrystusa (Dom Królewski Gruzji) Kawaler Konstantyńskiego Orderu Wojskowego św. Jerzego
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Jakub, książę Segowii, właśc. Jaime Leopoldo Isabelino Enrique de Borbón y Battenberg (ur. 23 czerwca 1908 w Segowii, zm. 20 marca 1975 w Sankt Gallen) – książę Segowii i Andegawenii, legitymistyczny pretendent do tronu Francji (jako Henryk VI, rzadziej Jakub II). Był drugim synem króla Hiszpanii Alfonsa XIII i Wiktorii Eugenii Battenberg, córki księcia Henryka Battenberga. Jego najstarszy brat Alfons, chory na hemofilię, zrzekł się praw do korony hiszpańskiej, aby ożenić się z osobą niższego stanu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w królewskim pałacu Granja de San Ildefonso w Segowii. W dzieciństwie przeszedł operację wyrostka sutkowatego, wskutek której stał się głuchoniemy. Później nauczył się jednak czytać z ruchu warg swoich rozmówców i w ten sposób nauczył się hiszpańskiego, francuskiego i angielskiego i włoskiego. Na skutek swojego upośledzenia 21 czerwca 1933 zrzekł się praw do tronu hiszpańskiego na rzecz swojego młodszego brata Jana w imieniu swoim i swojego potomstwa. Dwa lata później z okazji ślubu Jakub uzasadnił swoją decyzję na piśmie: „Aby zapobiec przyszłym dyskusjom, gdy podejmowałem decyzję zawarcia związku małżeńskiego, wybrałem żonę spoza grona rodzin królewskich, co jest warunkiem koniecznym w świetle odwiecznych praw naszej ojczyzny i dynastii, aby nasi potomkowie nie mogli próbować dochodzić jakichkolwiek praw”.

4 marca 1935 ożenił się w Rzymie z Emmanuelle de Dampierre (1913–2012), córką francuskiego arystokraty, Rogera de Dampierre, 2. księcia San Lorenzo, i włoskiej księżniczki Donny Vittorii Ruspoli. Jakub i Emmanuelle mieli dwóch synów:

Z okazji małżeństwa Jakub otrzymał od ojca tytuł księcia Segowii. Małżeństwo księcia nie było jednak udane. Opowiadano wówczas straszne historie o podróży poślubnej nowożeńców. Apetyty seksualne don Jaima miały tak przestraszyć świeżo upieczoną małżonkę, że zamknęła się w swoich apartamentach i wzywała pomocy przez telefon[1]. Po narodzinach dwóch synów para faktycznie żyła w separacji, ale małżonkowie mieszkali w jednym domu i księżna Segowii opuściła go dopiero w 1946. Rok później Jakub uzyskał rozwód w Bukareszcie, nie uznany w Hiszpanii i przez francuskich legitymistów.

Po śmierci ojca w 1941 Jakub został legitymistycznym pretendentem do tronu Francji pod imieniem Henryka VI. 28 marca 1946. przyjął tytuł księcia Andegawenii. 3 sierpnia 1949 w Innsbrucku poślubił Karolinę Ludwikę Augustę Tiedemann (ur. 2 stycznia 1919, zm. 3 lipca 1979), córkę Ottona Tiedemanna. Małżeństwo to nie zostało uznane przez Kościół, Hiszpanię i legitymistów. Pozostało ono bezdzietne.

6 grudnia 1949 Jakub wycofał swoją rezygnację z praw do hiszpańskiego tronu. Został on uznany przez niewielki odłam karlistów jako król Jakub IV. 3 maja 1964 przyjął tytuł księcia Madrytu. Dopiero 19 lipca 1969, na prośbę swojego syna, ponownie zrezygnował z pretensji do tronu hiszpańskiego na rzecz swojego bratanka Jana Karola.

Ostatnie lata życia Jakuba upłynęły na sporach z rodziną. Książę roztrwonił spadek po swoim ojcu i musiał opuścić rezydencję Rueil-Malmaison. W 1960 jego synowie złożyli pozew do francuskiego sądu o rozciągnięcie nad nim kurateli, utrzymując, że utracił rozum i oskarżając go o roztrwonienie majątku. W 1962 sąd oddalił pozew i uznał Jakuba całkowicie odpowiedzialnym za swoje czyny.

Książę Segowii i Andegawenii zmarł w 1975 w wieku 67 lat w szpitalu w Sankt Gallen w Szwajcarii, wskutek urazu czaszki doznanego podczas kłótni z żoną[1]. Został pochowany w Eskurialu.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 José-Luis de Vilallonga, Le roi, Fixot 1993

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
nowa kreacja
Blason Geoffroy Plantagenet.svg Książę Andegawenii
1941-1975
Blason Geoffroy Plantagenet.svg Następca
Alfons Burbon
Poprzednik
Alfons I
Blason France moderne.svg Legitymistyczny pretendent do tronu Francji
1941-1975
Blason France moderne.svg Następca
Alfons II