Jeleń bagienny
| Jeleń bagienny | |
| Blastocerus dichotomus[1] | |
| (Illiger, 1815) | |
 samiec |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | parzystokopytne |
| Podrząd | przeżuwacze |
| Rodzina | jeleniowate |
| Rodzaj | Blastocerus |
| Gatunek | jeleń bagienny |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Jeleń bagienny (Blastocerus dichotomus) – gatunek przeżuwacza z rodziny jeleniowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Blastocerus Gray, 1850, największy z południowoamerykańskich jeleni.
Spis treści |
Występowanie [edytuj]
Ameryka Południowa – Brazylia, Peru i Argentyna. Na terenie Urugwaju prawdopodobnie wyginął. Zasiedla gęsto porośnięte tereny podmokłe.
Charakterystyka ogólna [edytuj]
| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Długość ciała | 180-195 cm |
| Wysokość w kłębie | 110-120 cm |
| Długość ogona | 10-15 cm |
| Masa ciała | 70-150 kg |
| Ciąża | 270 dni |
| Liczba młodych w miocie |
1 |
| Liczba chromosomów | 66 |
Ciało ubarwione czerwonobrązowo, kończyny czarne, poroże żółte z 4-5, czasami więcej odgałęzieniami, z licznymi perłami. Ciąża trwa zwykle 270 dni, ale może przedłużyć się nawet do roku. Samica rodzi zwykle 1 młode. U młodych cętki nie występują.
Jelenie bagienne żywią się trawami, ziołami i roślinnością wodną. Żerują samotnie lub w małych grupach.
Zagrożenia i ochrona [edytuj]
Głównym zagrożeniem jeleni bagiennych jest utrata siedlisk. Ich główni naturalni wrogowie – jaguar i puma – występują na tyle nielicznie, że przestały stanowić bezpośrednie zagrożenie dla istnienia gatunku.
Przypisy
- ↑ Blastocerus dichotomus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Blastocerus dichotomus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
Bibliografia [edytuj]
- Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
- Epps, C. 2000.: Blastocerus dichotomus (On-line), Animal Diversity Web. (pol.). [dostęp 18 listopada 2007].
