Jeleń bagienny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jeleń bagienny
Blastocerus dichotomus[1]
(Illiger, 1815)
samiec
samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Podrząd przeżuwacze
Rodzina jeleniowate
Rodzaj Blastocerus
Gatunek jeleń bagienny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jeleń bagienny (Blastocerus dichotomus) – gatunek przeżuwacza z rodziny jeleniowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Blastocerus Gray, 1850, największy z południowoamerykańskich jeleni.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Ameryka Południowa – Brazylia, Peru i Argentyna. Na terenie Urugwaju prawdopodobnie wyginął. Zasiedla gęsto porośnięte tereny podmokłe.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 180-195 cm
Wysokość w kłębie 110-120 cm
Długość ogona 10-15 cm
Masa ciała 70-150 kg
Ciąża 270 dni
Liczba młodych
w miocie
1
Liczba chromosomów 66

Ciało ubarwione czerwonobrązowo, kończyny czarne, poroże żółte z 4-5, czasami więcej odgałęzieniami, z licznymi perłami. Ciąża trwa zwykle 270 dni, ale może przedłużyć się nawet do roku. Samica rodzi zwykle 1 młode. U młodych cętki nie występują.

Jelenie bagienne żywią się trawami, ziołami i roślinnością wodną. Żerują samotnie lub w małych grupach.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Głównym zagrożeniem jeleni bagiennych jest utrata siedlisk. Ich główni naturalni wrogowie – jaguar i puma – występują na tyle nielicznie, że przestały stanowić bezpośrednie zagrożenie dla istnienia gatunku.

Przypisy

  1. Blastocerus dichotomus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Blastocerus dichotomus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  2. Epps, C. 2000.: Blastocerus dichotomus (On-line), Animal Diversity Web. (pol.). [dostęp 18 listopada 2007].